Στις Μοίρες

Ένα καλοκαίρι χαρίστε μου μονάχα, Κραταιές εσείς!

Κι ένα φθινόπωρο για να ανεβεί στο φως ώριμο το τραγούδι,

Και θα ‘ναι προθυμότερη μετά η καρδιά να σβήσει

Χορτασμένη απ’ το γλυκό παιχνίδι.

Η ψυχή, που όσο ζούσε, δεν γεύτηκε το θεϊκό της δίκιο

Ούτε στον Άδη μπορεί να βρει την ησυχία.

Όμως αν μια φορά, αυτό που πιο πολύ απ’ όλα λαχταρώ,

Αν μια φορά μου δοθεί εμένα το πιο ιερό απ’ όλα, το Ποίημα,

Καλώς ας έρθει μετά η γαλήνη του κόσμου των σκιών!

Μου αρκεί έστω κι αν το κιθάρισμά μου

Δεν με συνοδέψει μέχρι εκεί. Σαν τους θεούς

Έζησα μια φορά κι άλλο τίποτα πια δεν έχω ανάγκη.