Aποτυχία

Tην εντιμότερη, τη συγκινητικότερη και την ουσιαστικότερη δήλωση την έκανε ο πατέρας του Αλκη. «Ενα νέο παιδί, ένα νέο παλικάρι, έχασε τη ζωή του στον βωμό της ηλιθιότητας των χούλιγκαν, των οπαδών, αυτών που δεν έχουν μυαλό, των “θερμοκέφαλων ανθρώπων”», είπε ο Αριστείδης Καμπανός στο Πρώτο Θέμα, προσθέτοντας ότι θα έρθει σε επαφή με τους γονείς του 29χρονου Μιχάλη για να τους εκφράσει τη συμπαράστασή του. Να τους πει δηλαδή ότι ο χαμός ενός παιδιού δεν ξεπερνιέται, ότι άλλοτε κυριαρχεί η οργή κι άλλοτε η θλίψη, αλλά ότι πρέπει να βρουν το θάρρος να μείνουν όρθιοι ακριβώς για να τιμούν τη μνήμη του παιδιού τους.

Εκείνος ξέρει. Οι υπόλοιποι κοροϊδεύουν. Αυτοί που γνώριζαν και αδράνησαν. Αυτοί που έβλεπαν και αδιαφόρησαν. Αυτοί που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα κι αυτοί που καταγγέλλουν τους άλλους για να κρύψουν τα δικά τους κενά.

Ναι, ο Γιάννης Οικονόμου θα μπορούσε να παραιτηθεί για λόγους αρχής, αντί να χαρακτηρίζει έναν θάνατο «τζάμπα» (πώς το σκέφτηκε;), να μιλά για «πανευρωπαϊκό πρόβλημα» (επειδή οι χούλιγκαν δεν ήταν αποκλειστικά Κροάτες) και να ζητά από την αντιπολίτευση «συνεργασία και προσπάθεια (σε ποια βάση;). Στο κάτω-κάτω αυτός είναι ο πολιτικός προϊστάμενος της Αστυνομίας, άρα αυτός φέρει την ευθύνη για την αποτυχία της στον τομέα της πρόληψης και της αποτροπής.

Επί της ουσίας, όμως, μια τέτοια κίνηση δεν θα έλυνε κάποιο πρόβλημα. Διότι το ζήτημα της οπαδικής βίας στην Ελλάδα δεν περιορίζεται φυσικά στο γιατί παραβίασαν μερικές δεκάδες ξένοι χούλιγκαν την απαγόρευση εισόδου στη χώρα ούτε στο πώς διαπράχθηκε μια σειρά από εγκληματικές πράξεις που η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου καταφέρνει να παραθέσει σε μια πρόταση 219 λέξεων. Το ζήτημα έχει ασφαλώς την αστυνομική του πλευρά, έχει όμως κι έναν βαθιά πολιτικοκοινωνικό χαρακτήρα, αφού σχετίζεται με κάτι που έρχεται κάθε τόσο στην επιφάνεια, όποια κυβέρνηση κι αν είναι στα πράγματα: τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει τη βία.

H προηγούμενη φορά που ένας νέος άνθρωπος λιντσαρίστηκε στον δρόμο μέχρι θανάτου ήταν η υπόθεση του Ζακ Κωστόπουλου. Θα έπρεπε να έχει υπάρξει ένα συλλογικό σοκ, να έχει αρθρωθεί ένα «ποτέ ξανά», επειδή όμως οι δράστες ήταν ένστολοι και ευυπόληπτοι, και το θύμα ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, πιστέψαμε ψέματα, βρήκαμε ελαφρυντικά, δεν θυμώσαμε με τις απαλλαγές και θεωρήσαμε αναμενόμενες τις αναβολές (η δίκη των καταστηματαρχών στο Εφετείο έχει οριστεί για τον Δεκέμβριο, πεντέμισι χρόνια μετά τη δολοφονία).

Με τους χούλιγκαν θα είναι πιο εύκολο, ιδιαίτερα καθώς είναι ξένοι, οι τιμωρίες θα είναι παραδειγματικές, κάποιοι θα πουν ότι οι νόμοι πρέπει να γίνουν ακόμη αυστηρότεροι. Αλλά δεν φτάνει. Απέναντι στη μοχθηρότητα, όπως κι απέναντι στην ηλιθιότητα, χρειάζεται ένα μέτωπο πολιτισμού.