Νεοαντιαμερικανική τρέλα: για γέλια ή για κλάματα;

Ενα είδος μεταφυσικού πανικού τύπου (και κυρίως επιπέδου) «ζόμπι» έχει καταλάβει διαφόρους στην Ελλάδα μετά τη γνωστοποίηση της τροπολογίας στο νομοσχέδιο για τον αμυντικό προϋπολογισμό των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία έδωσε το πράσινο φως της Βουλής των Αντιπροσώπων στην κυβέρνηση της χώρας να επεκτείνει τη στρατιωτική της παρουσία στην Ελλάδα, εκτός των γνωστών (και μεγάλων πλέον) αμερικανικών βάσεων στην ηπειρωτική χώρα και στην Κρήτη και σε άλλα ακόμα νησιά του Αιγαίου, χωρίς να τα κατονομάζει, αλλά και χωρίς να παρέχει λεπτομέρειες για την πραγματική φύση αυτής της ξαφνικής εξέλιξης και το τι ακριβώς προετοιμάζει.

Τα αίτια της ανησυχίας που επικαλούνται οι φορείς της, φέρονται να σχετίζονται κυρίως σχετικά με την εικαζόμενη περαιτέρω, όπως λένε, απώλεια εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας από τη συγκέντρωση μεγαλύτερου όγκου αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στη χώρα. Δηλαδή, πιο ξεκάθαρα, περίπου λένε ότι με τόσο εκτεταμένη παρουσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι πλέον το πραγματικό «αφεντικό» στον ελλαδικό χώρο. Το «επιχείρημα» αυτό ξεστομίζεται και γράφεται κατά κόρον. Ομως αυτό συμβαίνει με απόλυτη προχειρότητα και ακρισία, για έναν πολύ απλό λόγο: αν υποθέσει κανείς ότι πράγματι η Ουάσιγκτον τα έκανε όλα αυτά για να… βγάλει από τη μέση την ελληνική εξουσία επί της ίδιας της Ελλάδας και να κάνει ότι εκείνη θέλει εδώ, αλήθεια, είχε ανάγκη κι άλλες βάσεις; Ή, ακόμα περισσότερο, είχε ανάγκη οποιεσδήποτε βάσεις; Ας το σκεφτούν αυτό λίγο οι ανήσυχοι καλοί πολίτες, που εμφορούνται από το ιερόν κίνητρο να διασώσουν τον τόπο.

Μόλις προχθές έφτασε στον Σαρωνικό το αεροπλανοφόρο Τζέραλντ Φορντ. Το πιο ισχυρό, σύγχρονο και ικανό να παραμένει για μακρότατο διάστημα εν πλω αεροπλανοφόρο στον κόσμο. Και δεν είναι το πρώτο: τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα έχουν πλέον το τελευταίο διάστημα κάνει τις ελληνικές θάλασσες να μοιάζουν γι’ αυτά ό,τι η διαδρομή Πειραιάς – Αίγινα για τα «δελφίνια». Και το ίδιο συμβαίνει με αμερικάνικα βομβαρδιστικά, με πολεμικά ελικόπτερα, με ειδικές δυνάμεις και άλλες κατηγορίες που έχουν πλέον ισχυρή και περίπου συνεχή παρουσία και, παράλληλα, συνεχή συνεργασία και συνεκπαιδεύεις με τις αντίστοιχες ελληνικές. Αμα είχαν… «πονηρό σκοπό», τις βάσεις είχαν ανάγκη; Μα πού ζουν αυτοί οι άνθρωποι; Δεν κατανοούν ούτε κατ΄ ελάχιστο το γιατί μιλούν και το πώς έχει εξελιχθεί ο κόσμος γύρω τους; Εδώ μιλάμε για ισχύ που θα μπορούσε να γονατίσει δέκα Ελλάδες μαζί, όχι μία. Οι βάσεις τους λείπανε αν ήταν εκεί το θέμα;  Επιπλέον, ξεχνάνε συνήθως ότι οι πρώτες συζητήσεις σχετικά με αυτό το ζήτημα είχαν γίνει επί… κυβερνώσας Αριστεράς. Οχι επί επαράτου και ξεπουλημένης Δεξιάς. Και, βέβαια, μέσα στην παραζάλη του τρομερού «κακού» που δήθεν θα πάθουμε επειδή με αυτή την τροπολογία θα μας φάνε ζωντανούς τα αμερικάνικα συμφέροντα που με αυτόν τον καημό κοιμούνται και ξυπνάνε κάθε μέρα, ξεχνάνε το τι πραγματικά σημαίνει για την Ελλάδα αυτή η θωράκιση, αν και όποτε τελικά προχωρήσει.

Με τη ριζική αναβάθμιση της Αλεξανδρούπολης που έχει πλέον καταστεί ένα από τα πιο σημαντικά στρατηγικά κέντρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης και την επέκταση της Σούδας που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί ο ρόλος που έχει εδώ και πολλές δεκαετίες, η ενδεχόμενη προσθήκη νησιών όπως η Σκύρος ή η Λήμνος ή και άλλα, θα διαμορφώσει ουσιαστικά μία γραμμή ασφαλείας που θα διασχίζει κάθετα ολόκληρο το Αιγαίο στην οποία δεν θα υπάρχει πλέον χώρος για εξυπνάδες, ουσιαστικά εκεί ακριβώς που οι Τούρκοι επιθυμούν διακαώς να το χωρίσουν. Το αν αυτό βοηθά ή όχι την Ελλάδα, στερείται προφανώς κάθε ανάγκη επεξηγήσεων. Το μόνο που χρειάζεται να εξηγηθεί, είναι αν όλη αυτή η νεοαντιαμερικανική τρέλα που ξεσηκώθηκε σχετικά με το θέμα είναι για γέλια, ή για κλάματα. Αλλά μάλλον το δεύτερο.