Καλύτερα στη Νορμανδία

Για την απόβαση στη Νορµανδία έχουν γυριστεί µία ντουζίνα ταινίες. Κανένας δεν έχει προσέξει την οµοιότητά τους µε την αναχώρηση των Ελλήνων για τις διακοπές του Αυγούστου. Πρώτα είναι η επιβίβαση στα πλοία. Αν το πλάνο δείχνει την πλάτη των στρατιωτών, δεν βλέπεις καµία διαφορά. Ολοι µε ένα σακίδιο στην πλάτη είναι καθώς βαδίζουν δίπλα στα αυτοκίνητα και χώνονται µέσα στο στόµα του µεταλλικού θηρίου.

Οι οµοιότητες διατηρούνται και κατά τη διάρκεια του πλου. Στριµωγµένοι, καθισµένοι στο δάπεδο, τρώνε κάτι στο χέρι. Εντάξει, οι στρατιώτες δεν είχαν γύρω τους παιδάκια να τρέχουν και να φωνάζουν, στοιχείο που έκανε την πλεύση τους πιο υποφερτή. Αλλωστε αν είσαι τόσο άτυχος και µπεις σε πλοίο για Κυκλάδες στο οποίο βρίσκονται πολλά παιδάκια, εύκολα άλλαζες τη θέση σου µε εκείνο το αγροτόπαιδο από τη Νεµπράσκα που ξεκίνησε για να φάει τη σφαίρα κατακούτελα στις ακτές της Ευρώπης. Τουλάχιστον εκείνος δεν άκουγε παιδάκια να τσιρίζουν.

Και έρχεται η ώρα της απόβασης. Οι στρατιώτες βρήκαν απέναντί τους ναζί µε πολυβόλα. Οι παραθεριστές του Αυγούστου βρίσκουν τύπους µε «Rooms to Let», ταξιτζήδες και ένα ολόκληρο στρατό από ανθρώπους που τους σηµαδεύουν στο πορτοφόλι. Μη βιαστείτε να βγάλετε εύκολα συµπεράσµατα για το ποιος την έχει πιο άσχηµα. Ο ναζί θα σου φυτέψει µια σφαίρα και θα ησυχάσεις. Ο άλλος στο νησί µπορεί να σε ποτίσει µπόµπα, να σου νοικιάσει µία γουρούνα-σκοτώστρα – θα σε ξεκάνει αργά και βασανιστικά. Ο στρατιώτης που πήγε στη Νορµανδία είδε εικόνες φρίκης. Διαµελισµένα κορµιά, ερειπωµένα κτίρια, εικόνες καταστροφής.

Ο παραθεριστής στο νησί θα δοκιµαστεί περίπου µε τον ίδιο τρόπο. Η καταστροφή είναι µπροστά στα µάτια του. Κτίρια µε εξαµβλωµατική όψη και αυθαίρετα πανωσηκώµατα, µεθυσµένους τουρίστες, λαδωµένα κορµιά που παριστάνουν τους θαλάσσιους λέοντες έτσι όπως λιάζονται ακίνητα στον ήλιο. Οσον αφορά δε το φαγητό, ο στρατιώτης έφαγε σίγουρα καλύτερα. Και πιο φθηνά, ασυζητητί. Εν κατακλείδι, ο στρατιώτης στη Νορµανδία πολέµησε για την πατρίδα του. Ο έλλην παραθεριστής αισθάνεται ότι τον πολεµάει η πατρίδα του.

Γι’ αυτό ο άνθρωπός µας, που αυτή τη στιγµή ετοιµάζει την τσάντα του, αποφάσισε να πάει για λίγες µέρες στο βουνό. Βρήκε ένα σαλέ στην Αρκαδία σε τιµή που τον χειµώνα δεν φτάνει ούτε για το πρωινό. Μέσα στα έλατα, στην ησυχία και σε θερµοκρασίες φθινοπώρου. Και θα πάει µόνος, υποτίθεται για να µείνει λίγο µε τον εαυτό του, κοινώς να επιστρέψει πίσω τρέχοντας µετά από δύο µέρες. Διότι εκεί βρίσκεται η πραγµατική παγίδα των διακοπών. Να µείνεις µόνος µε τις σκέψεις σου. Ακόµα και αν είσαι µε συντροφιά, κάποια στιγµή θα πέσει η σιωπή από πάνω. Και τι κάνεις τότε; Είτε βρίσκεσαι κάτω από οµπρέλα, είτε αράζεις κάτω από έλατο, το κακό θα έρθει να σε βρει εκεί που δεν το περιµένεις.

Θα γίνει άγχος γι΄ αυτό που σε περιµένει, µικρή ή µεγάλη πληγή για τις αποτυχίες, υπαρξιακό δράµα για τον προσανατολισµό της ζωής σου. Και όλα αυτά τα θεωρείς ξεκούραση και έχεις ξεπαραδιαστεί για να τα αγοράσεις. Γιατί οι διακοπές είναι µία ανισόρροπη κατάσταση, εντελώς ξεκοµµένη από την κανονικότητα. Πώς περιµένεις, λοιπόν, να περάσεις καλά; Γιατί νοµίζετε ότι χωρίζουν τόσα ζευγάρια στις διακοπές; Επειδή οι άνθρωποι έχουν την ευκαιρία να καταλάβουν πώς έχουν τα πράγµατα τους στην αληθινή τους µορφή.

Τέλος πάντων, ρίχνει µέσα στην τσάντα βιβλία που δεν θα έχει το κουράγιο να διαβάσει και σταυρόλεξα. Τα αγαπηµένα σταυρόλεξα που κλειδώνουν τη σκέψη πάνω σε κανένα αρχαίο βασιλιά και δεν της επιτρέπουν να εκτραπεί επικινδύνως. Βέβαια στην τσάντα µπαίνουν και όλα όσα σου συνέβησαν τους προηγούµενους µήνες, ακόµα και αν δεν τα θυµάσαι. Μπορείς να θυµάσαι πού και πότε έβαλες ένα παραπανίσιο κιλό; Ετσι είναι όλα αυτά που κουβαλάς από τον χειµώνα. Μπορεί να σου φαίνονται µακρινά, αλλά αν απλώσεις το χέρι µέσα σου θα τα πιάσεις.

Προς το παρόν ο άνθρωπός µας πιάνει ένα νεσεσέρ, το τελευταίο που τοποθετεί στην τσάντα πριν τραβήξει το φερµουάρ. Ρίχνει µία τελευταία, ελαφρώς αγχώδη, µατιά στο σπίτι. Να αφήσει ένα φως αναµµένο; Εβαλε την τσάντα στον ώµο, άνοιξε την πόρτα. Δεν θα τον ξαναδούµε ποτέ.