Οραματιστές{CR}

Με την οριστικοποίηση των υποψηφιοτήτων της ΝΔ για τα δημαρχεία και τις περιφέρειες της Αττικής και της Θεσσαλονίκης, μπήκαμε πλησίστιοι σε μια ακόμα περίοδο με οράματα και θαύματα.

Ο τάδε υποψήφιος έχει όραμα, ο δείνα εκτός από όραμα έχει και αγάπη για τον τόπο που διεκδικεί να εκπροσωπήσει. Πήξαμε στους οραματιστές και τους αγαπητικούς.

Πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου, τα κόμματα προσπαθούν να καταλήξουν σε υποψήφιους που θα ενισχύσουν τη θέση τους στον πολιτικό χάρτη. Πρόσωπα και συνδυασμούς που μπορούν να προσμετρηθούν στην πολιτική δύναμή τους.

Για τη ΝΔ το κορυφαίο ζήτημα είναι ένα: πώς και με ποιους υποψήφιους η χώρα θα βαφτεί και στις αυτοδιοικητικές εκλογές μπλε. Πώς θα ελεγχθούν οι περιφέρειες, ει δυνατόν όλες, από το κυβερνών κόμμα και πώς θα εκλεγούν όσο το δυνατόν περισσότεροι προσκείμενοι δήμαρχοι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιθυμούσε έστω μια συμβολική νίκη σε μια από τις περιφέρειες, ιδίως στην Περιφέρεια Αττικής, για να λέει ότι η πανωλεθρία των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών δεν ήταν προανάκρουσμα συρρίκνωσης. Το ΠΑΣΟΚ θέλει να επιδείξει τη δυναμική ενός κόμματος που έρχεται.

Είναι εύλογες και θεμιτές οι επιδιώξεις των κομμάτων, που αντιλαμβάνονται και την τοπική αυτοδιοίκηση ως τομέα που τον ορίζει το μακρύ χέρι τους.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα συμφέροντα των πολιτών μπορεί και να εξυπηρετούνται από κομματικούς υποψήφιους.

Σε πολλές περιπτώσεις, πάλι, οι τοπικές κοινωνίες δεν είναι ευχαριστημένες με τον κομματικό θρίαμβο του τάδε ή του δείνα συνδυασμού. Επειδή πολλοί υποψήφιοι είναι δοκιμασμένοι και οι δυνατότητες των περισσότερων είναι γνωστές στις τοπικές κοινωνίες.

Είναι αλήθεια ότι η τελευταία τετραετία για την αυτοδιοίκηση ήταν δύσκολη: η απλή αναλογική εμπνεύσεως Πάνου Σκουρλέτη έκανε σε πολλούς δήμους δύσκολες τις συναινέσεις για την παραγωγή έργου. Τα δημοτικά συμβούλια, σε πολλές περιπτώσεις, είχαν την εικόνα μιας πολυκομματικής Βουλής. Και τον θόρυβό της.

Προφανώς, τα κόμματα θα συνεχίσουν να παίζουν ρόλο και στην αυτοδιοίκηση. Οι τοπικές κοινωνίες, όμως, χρειάζονται δυναμικούς εκπροσώπους με προσωπικότητα και πολιτική διορατικότητα που, ενδεχομένως, είναι απαραίτητο να υπερβαίνει την κομματική γραμμή. Οι υποψήφιοι δήμαρχοι, πρωτίστως, είναι για τα σκουπίδια, για την καθαριότητα, για τα πεζοδρόμια, για να αποδοκιμάζουν την ασυδοσία των εμπορικών χρήσεων της πόλης. Κι οι περιφερειάρχες, για τις υποδομές, τα δίκτυα, την πρόληψη πυρκαγιών…

Για όλα αυτά, χρειάζονται στελέχη με γνώση και κοινωνική ευαισθησία. Προσωπικότητες της τηλεόρασης, μάγειρες, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές συνήθως είναι απλά δολώματα για ψήφους – και βαρίδια την τετραετία που θα ακολουθήσει.

Τα κόμματα και οι υποψήφιοι δικαιούνται να ψαρεύουν ψήφους με κάθε τρόπο. Με οράματα, με θαυματοποιούς, με μάγους, με σταρ. Αλλά και οι πολίτες δικαιούνται να ψηφίζουν με βάση ό,τι συνέβη την περασμένη τετραετία στους δήμους και τις περιφέρειές τους.

Ή με βάση ό,τι δεν συνέβη.