Κρίνεται το μέλλον του Ισραήλ

Το εβραϊκό έθνος έχει γνωρίσει πολλούς διχασμούς και σχίσματα. Αυτό όμως που συμβαίνει στο Ισραήλ εδώ και κάποιους μήνες δεν εντάσσεται πλέον στην ίδια συνέχεια. Δεν διαθέτουμε ακόμη τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουμε την τροπή των γεγονότων, γι’ αυτό και αυτή προκαλεί τόσο τρόμο. Μπορεί να αποδειχθεί  η απαρχή μιας διαδικασίας η οποία θα οδηγήσει σε κατάρρευση – ή, ενδεχομένως, σε επίλυση – εκείνα τα αποστεωμένα και επικίνδυνα σημεία του κοινωνικού μας οικοδομήματος. Για την ώρα, ωστόσο, φέρνει στην επιφάνεια τα μυστικά και τα ψέματα του Ισραήλ, το σύνολο των αδικημάτων που έχουν διαπραχθεί στην πορεία της ιστορίας, την έλλειψη συμπόνοιας, τις αδικίες – όλα αυτά που έχουν μετατραπεί σε μια αφόρητη παραφωνία, η οποία προκαλεί αμοιβαία αποστροφή.

Το κίνημα της αντίστασης έχει, επίσης, αποκαλύψει πόσο εξελιγμένοι ήταν οι μηχανισμοί αυτοεξαπάτησης, δημιουργίας αυταπατών και πλύσης εγκεφάλου με τους οποίους είχαμε εμπλακεί έτσι ώστε, επί 75 χρόνια, να είμαστε σε θέση να αποτρέπουμε την εκδήλωση όλων αυτών των εχθροπραξιών. Πώς μάθαμε να τις κρύβουμε, ειδικά από τους εαυτούς μας, ενώ βρήκαμε τρόπους να τις ξεπλένουμε, να τις διαχειριζόμαστε, να τις περιορίζουμε στο εσωτερικό μας – και τους εαυτούς μας. Πόσο κούφιο ακούγεται αλήθεια σήμερα το αφήγημα της «ενότητας» που θας έθρεφε επί δεκαετίες. Πόσο ψευδής φαντάζει ο όρος «συνοχή», όταν η μία πλευρά δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να αγνοεί τις ανησυχίες, τις αγωνίες, τις αξίες και τις επιθυμίες της άλλης.

Στεκόμαστε σήμερα, ανυπεράσπιστοι, μπροστά σε αυτά τα ψέματα που έχουν εισβάλει στην πραγματικότητά μας. Το έδαφος υποχωρεί κάτω από τα πόδια μας. Μεγάλος φόβος μάς κυριεύει.

Ποτέ, μέχρι σήμερα, δεν έχουμε αναγνωρίσει τόσο εμφατικά ότι η ύπαρξή μας εδώ – μια ύπαρξη που, παρά τις αδυναμίες της, είναι υπέροχη, αντικείμενο πόθου και μοναδική – καθίσταται δυνατή εξαιτίας της αεροπορικής μας υπεροχής την οποία εγγυώνται μερικές εκατοντάδες πιλότοι. Είναι μια συνειδητοποίηση που προκαλεί τρόμο.

Κι όμως, αντί να συζητούμε τη νομιμότητα της απόφασης των πιλότων να αναστείλουν την εθελοντική τους θητεία στις ένοπλες δυνάμεις, οφείλουμε να κοιτάξουμε προς άλλη κατεύθυνση, έστω για μια στιγμή. Προς εκείνο το σημείο στο οποίο παραδεχόμαστε ότι η στρατιωτική μας ισχύς – άρα και η ύπαρξή μας – εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από αυτές τις λίγες εκατοντάδες των ανθρώπων και ότι, για τον λόγο αυτόν, είμαστε αναγκασμένοι να προσπαθήσουμε να φτάσουμε σε συμφωνίες ειρήνης με τους εχθρικούς μας γείτονες το συντομότερο δυνατόν. Διαφορετικά, διακινδυνεύουμε έναν ακόμα πόλεμο.

Σαν να ξύπνησε ξαφνικά η συνείδηση που βρισκόταν σε καταστολή τόσα χρόνια και να καταλαβαίνουμε τώρα την ευθύνη – για την ακρίβεια, την υπαιτιότητα – των αυτοαποκαλούμενων πρακτόρων της εβραϊκής ιστορίας, που επέφεραν τη μεγαλύτερη καταστροφή του κράτους μας: την επιχείρηση του εποικισμού.

Αυτή την εβδομάδα, θα κριθεί το μέλλον του Ισραήλ ως ενός δημοκρατικού κράτους. Οι εκατοντάδες χιλιάδες που διαδηλώνουν το κάνουν και επειδή αισθάνονται την ανάγκη να ζήσουν, έστω και προσωρινά, σε μια κανονική, λειτουργική και καλοπροαίρετη ατμόσφαιρα. Επί δεκαετίες, είναι κάτι που μας το έχουν κλέψει. Το κράτος μετατράπηκε σε έναν χώρο βίας, χυδαιότητας και ρύπων. Η εξαπάτηση την οποία διαπράττουν ο Σίμτσα Ρόθμαν, ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιαρίβ Λεβίν, ο υπουργός Εσωτερικής Ασφαλείας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ και ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν είναι, τελικά, παρά η υπογραφή του καλλιτέχνη στην άκρη της μεγάλης εικόνας.