Θόρυβος

Υπήρχε δυνατότητα να γίνουν αλλιώς τα πράγματα με τις πυρκαγιές; Μπορούσε ένα μαγικό χέρι, ασφαλώς του κράτους, να σβήσει τις φωτιές, να αποτρέψει τις αναζωπυρώσεις, να αποκαταστήσει τις ζημιές;

Είναι κοινό μυστικό: δεν φτάνει να φωνάζουμε αγανακτισμένοι «πού είναι το κράτος;» για να έχουμε τη βοήθεια του κράτους. Επειδή ενδέχεται η συνθήκη της κάθε φορά κρίσης να ξεπερνάει τις δυνατότητες του κράτους.

Η κριτική είναι χρήσιμη αν είναι δίκαιη. Αν είναι εντοπισμένη. Αν λέει ότι υπήρχαν καλύτεροι τρόποι δράσης (ποιοι), παραλείψεις που μπορούν να επισημανθούν (ποιες), μέθοδοι αποτελεσματικότερες στις οποίες δεν δόθηκε η πρέπουσα σημασία.

Κατανοώ, ας πούμε, την κριτική που επισημαίνει ότι, τα τελευταία 25 χρόνια, απ’ όταν αφαιρέθηκε (επί υπουργίας Τζουμάκα) η αρμοδιότητα των δασικών πυρκαγιών από τη δασική υπηρεσία, χάθηκε η δυνατότητα επέμβασης στην καρδιά του δάσους, πριν η φωτιά επεκταθεί.

Αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω τις κατάρες, τον πανικό, την γκρίνια, τη μίρλα. Τον θόρυβο. Τα στρατόπεδα, λες και έχουμε εμφύλιο.

Στο Μάτι, που είναι το μέτρο των πραγμάτων, το κράτος υπέστη κριτική για συγκεκριμένες παραλείψεις. Ελλειψη συντονισμού, καθυστερημένη επέμβαση των πτητικών μέσων, απουσία σχεδίων εκκένωσης, λανθασμένη παρέμβαση της Τροχαίας, απουσία του Λιμενικού τη νύχτα στο Κόκκινο Λιμανάκι όπου πολλοί πνίγηκαν μετά την πυρκαγιά. Συν, την επικοινωνιακή ύβρι του τότε πρωθυπουργού.

Στις τωρινές πυρκαγιές που ξέσπασαν, εν μέσω ενός πολυήμερου καύσωνα, την κριτική έχει υποκαταστήσει μια γκρίνια, που εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους.

Με δήθεν οικοευαισθησία: οι ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι που μας κυβερνούν εκκενώνουν περιοχές από ανθρώπους, αλλά αφήνουν να καούν τα λαγουδάκια και τα ελάφια.

Με ποιητική διάθεση, το μέτρο της οποίας το δίνει η γνωστή σταρ Μποφίλιου, που πια δεν είναι μόνο με τον άνθρωπο, αλλά είναι και με τα φυτά και τα ζώα. Βρίσκεται, λέει, στο πιο βαθύ και σκοτεινό πηγάδι, έχει όμως ο ένας τον άλλο. Πολύς συνωστισμός στο πηγάδι.

Με μεγάλες δόσεις συνωμοσιολογίας, που δεν τη διακινούν μόνο ψεκασμένοι: καίνε τα δάση για να φυτέψουν ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά, εξυπηρετώντας συμφέροντα.

Με θλίψη για τα πυροσβεστικά μέσα που τους φαίνονται λίγα: στην πανδημία έπρεπε να έχουν γεμίσει τα νοσοκομεία εντατικές, τα καλοκαίρια η χώρα πρέπει να αγοράζει (μη διαθέσιμα) Καναντέρ.

Με μια μόνιμη οργή κατά των πολιτών, που κάπως, ενδόμυχα και χωρίς να το λένε, «καλά να πάθουν που μαύρισαν τον ΣΥΡΙΖΑ».

Με συστηματική απαξίωση του κράτους, της κυβέρνησης και ιδίως του Πρωθυπουργού, των υπηρεσιών. Που είναι ένοχοι διότι, δήθεν, δεν υπήρχαν πτητικά μέσα στις πυρκαγιές.

Ωσπου, χθες το μεσημέρι, ένα από τα ανύπαρκτα Καναντέρ έπεσε την ώρα της επικίνδυνης αποστολής. Και δυο νέοι άνθρωποι, δυο επαγγελματίες ιπτάμενοι, ο Χρήστος Μουλάς και ο Περικλής Στεφανίδης, δεν θα γυρίσουν στο σπίτι.

Οφείλουμε σεβασμό σε όσους κάνουν, ακόμα και με τίμημα τη ζωή τους, το καθήκον τους. Και όχι άλλο ανέξοδο θόρυβο. Επιτέλους, λίγη σιωπή.