Πώς «ενώθηκαν» Λαϊκό Κόμμα και Vox

Προς το τέλος του περασμένου μήνα, η Μαρία Γουαρδιόλα, επικεφαλής του Λαϊκού Κόμματος στην περιφέρεια της Εξτρεμαδούρα της νοτιοδυτικής Ισπανίας, εκφώνησε μια ομιλία με την οποία έθεσε στο στόχαστρό της το ακροδεξιό κόμμα Vox για την άρνησή του να αποκηρύξει την έμφυλη βία, τη δαιμονοποίηση των μεταναστών και τις επιθέσεις του κατά της κοινότητας των LGBTQ+.

Η Γουαρδιόλα δεν αποτελούσε εξαίρεση αναφορικά με τις απόψεις της για τις θέσεις και τακτικές του Vox. Η πιο πρόσφατη έκπληξη που ένιωσε το κόμμα της στην πορεία προς τις χθεσινές γενικές εκλογές ήταν η εμφάνιση στη Μαδρίτη ενός τεράστιου πόστερ που έδειχνε ένα γιγαντιαίο χέρι να πετά στον κάδο των σκουπιδιών σύμβολα του φεμινισμού, των δικαιωμάτων των LGBTQ+, της ανεξαρτησίας της Καταλωνίας, όπως επίσης και περιβαλλοντικά προγράμματα και τον κομμουνισμό.

Αυτό όμως που διαφοροποιούσε τη στάση της Γουαρδιόλα ήταν το γεγονός ότι το κόμμα της είχε πρόσφατα συνάψει μια συμφωνία για να κυβερνήσει την περιφέρεια της Βαλένθια σε συνεργασία με το Vox – όπως και ότι για να διατηρήσει την όποια ελπίδα να κυβερνήσει την Εξτρεμαδούρα μετά τη δεύτερη θέση που κατέκτησε στις εκλογές του Μαΐου, θα έπρεπε να έχει επίσης τη στήριξη του συγκεκριμένου κόμματος.

Η ίδια, όμως, δεν ήθελε ούτε να ακούσει κάτι τέτοιο και δήλωνε έτοιμη να οδηγηθεί και σε επανάληψη των περιφερειακών εκλογών αντί να συνάψει οποιεσδήποτε συμφωνίες με το Vox, προσθέτοντας ότι μόνη εγγύηση αποτελούσε ο λόγος της. Παρ’ όλα αυτά, την περασμένη Δευτέρα, η Γκουαρδιόλα ορκίστηκε πρόεδρος της Εξτρεμαδούρα, μετά τον συνασπισμό που συγκρότησε με το Vox, αποφασίζοντας ότι, αντιθέτως με όσα είχε πει ως τότε, «ο λόγος μου δεν είναι τόσο σημαντικός όσο το μέλλον του λαού της Εξτρεμαδούρα».

Δεν είναι, φυσικά, η πρώτη φορά που το Λαϊκό Κόμμα έχει υποπέσει σε αντιφάσεις για τις σχέσεις του με το αντίστοιχο ακροδεξιό. Τον Οκτώβριο του 2020, ο τότε ηγέτης του, Πάμπλο Κασάδο – που βασιζόταν στο Vox για την επιβίωση τριών περιφερειακών κυβερνήσεων – τελικώς πέταξε από πάνω του το ακροδεξιό ρούχο κάνοντας λόγο για λαϊκιστές που παρουσιάζουν «εύκολες – και συνήθως πλαστές – λύσεις σε περίπλοκα προβλήματα». Αντιθέτως με το Vox, πρόσθεσε τότε ο Κασάδο, το Λαϊκό Κόμμα δεν ήθελε να είναι «ένα ακόμη κόμμα του φόβου, του μίσους, της μνησικακίας και της εκδίκησης, των προσβολών και των παρενοχλήσεων, ούτε της χειραγώγησης, των ψεμάτων και της οπισθοδρομικής αντιπολίτευσης».

Λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα, το ΡΡ έθεσε στο περιθώριο τέτοιου είδους αναστολές και σχημάτισε την πρώτη περιφερειακή κυβέρνηση συνεργασίας με το Vox στην Καστίλη και Λεόν. Δεδομένων, λοιπόν, των όσων έχουν προηγηθεί και της πραγματιστικής φύσης της πολιτικής στην Ισπανία, λίγοι άνθρωποι στη γενέτειρα της Γουαρδιόλα, το Κάθερες, εξεπλάγησαν από την ξαφνική στροφή 180 μοιρών που πραγματοποίησε. «Γιατί άλλαξε τη γνώμη της;», ρώτησε ρητορικά ένας κάτοικος – «επειδή το ΡΡ της είπε να το κάνει».

Οπως είπε ο Χοσέ Πάμπλο Φεράντιθ, επικεφαλής ερευνών στο ινστιτούτο Ipsos της Ισπανίας, οι κεντροδεξιοί ψηφοφόροι που κάποτε ίσως επέλεξαν να μην ψηφίσουν το Λαϊκό Κόμμα εξαιτίας των σχέσεών του με το Vox, τώρα ίσως το κάνουν επειδή τέτοιου είδους σύμφωνα έχουν νομιμοποιηθεί – και επειδή η εναλλακτική θα είναι μια συμμαχία του PSOE με το ακροαριστερό Sumar, πιθανώς με τη στήριξη και των βασκικών και καταλανικών κομμάτων που στηρίζουν την ανεξαρτησία. «Στο τέλος της ημέρας, μπορεί να μην τους αρέσουν οι συμφωνίες με το Vox, όμως αντιπροσωπεύουν γι’ αυτούς τις λιγότερο κακές επιλογές», πρόσθεσε ο ίδιος.