Τρεις «καυτές» ώρες στην Paradise City των Guns N’ Roses

Το ροκ είτε ως μουσικό είδος είτε ως μουσικό κίνημα κρύβει και παράλληλα προβάλλει την υπερβολή και την πρόκληση. Ζει και αναπνέει μέσα από την παραπάνω αντίφαση. Και αυτό το γνωρίζουν καλά όσοι το παρακολουθούν. Μόνο τις περασμένες δεκαετίες αυτή η υπερβολή ήταν περισσότερο αυθεντική επειδή προέκυπτε ως αντίδραση στο κατεστημένο. Περνώντας τα χρόνια η υπερβολή και η πρόκληση του ροκ έγινε mainstream που απευθύνεται σε mainstream κοινό που ενίοτε θέλει να νιώθει και λίγο… αλήτικο.  Οι Guns N’ Roses στη συναυλία τους στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, το σαββατόβραδο 22 Ιουλίου, προσπάθησαν να συνδυάσουν την «αλητεία» με το mainstream, να ικανοποιήσουν και τους 40.000 (και πλέον) θεατές που τους παρακολούθησαν είτε ήταν 30άρηδες είτε ήταν 50άρηδες/60άρηδες είτε ήταν/είναι παλαιοροκάδες είτε νεόκοποι. Επί τρεις ώρες τα έδωσαν όλα πάνω στη σκηνή. Και οι θεατές το έπιασαν το μήνυμα από την πρώτη κιόλας νότα. Τα έδωσαν και αυτοί όλα αν και ο καύσωνας που επικρατούσε δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Και όμως κανείς από τους χιλιάδες φίλους τους δεν το έβαλε κάτω. Το headbanging είχε την τιμητική του, πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην την είχε όταν στη σκηνή ανέβηκαν οι Axl Rose (φωνή, πλήκτρα), Duff McKagan (μπάσο), Slash (κιθάρα), Dizzy Reed (πλήκτρα), Richard Fortus (κιθάρα), Frank Ferrer (ντραμς) και Melissa Reese (πλήκτρα).

Οι Axl και Slash τράβηξαν πάνω τους – όπως αναμενόταν – τους προβολείς και επέδειξαν για ποιον λόγο οι GNR είναι από τις μεγαλύτερες rock ‘n roll (και συναυλιακές) μπάντες όλων των εποχών. Οι αμερικανοί φίλοι μας δεν έκαναν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από να προσφέρουν επί τρεις ώρες ισχυρές δόσεις αδρεναλίνης, να οργώσουν τη σκηνή γράφοντας χιλιόμετρα μαραθωνοδρόμου – κυρίως ο Axl -, να αλλάζουν κιθάρες – κυρίως ο Slash -, να ευχαριστήσουν το ελληνικό κοινό, να τους ρωτάει ο Rose συχνά-πυκνά αν αντέχουν και πριν προλάβουν οι ουρανομήκεις κραυγές των θεατών να φθάσουν στον ουρανό του ΟΑΚΑ, «έπεφτε» το επόμενο τραγούδι.

Καταιγιστικοί

Οι Guns N’ Roses ήταν καταιγιστικοί. Ηταν ενθουσιώδεις και όταν η φωνή του Axl Rose… ζεστάθηκε όλα έγιναν καλύτερα. Σε αυτό το τρίωρο ερμήνευσαν περί τα 30 τραγούδια, όλα θρυλικά, το σόου τους ήταν εντυπωσιακό και επιβεβαίωσαν γιατί τα κομμάτια τους παραμένουν ακόμη και σήμερα δημοφιλή στο mainstream κοινό. Ουσιαστικά το σετ ήταν με τέτοιον τρόπο δομημένο ώστε να ικανοποιηθούν όλοι. Οσοι είναι πάνω στη σκηνή αλλά και όσοι είναι κάτω από αυτήν. Στο σημείο αυτό, χωρίς διάθεση μεμψιμοιρίας, να προσθέσουμε ότι σαφώς ο Axl Rose δεν είναι αυτός που ήταν πριν κάποια χρόνια – αναφερόμαστε στη φωνή του – αλλά δεν χρειάζεται πάντα να ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα. Αλλωστε μια ροκ συναυλία είναι πολύ περισσότερα από μουσική και τραγούδια. Είναι οι παρέες, είναι οι μπίρες, είναι το χειροκρότημα, είναι το ξέδομα, είναι το fun. Είναι τρόπος ζωής και διασκέδασης που μπορεί να ξεπεράσει κάποιους υφάλους και σκοπέλους.

Η συναυλία μετά τα περίπου 6 t-shirt που άλλαξε ο Axl, την ίδρωσε βλέπετε τη φανέλα, και τις περίπου τόσες φορές που ο Slash άλλαξε κιθάρα – όχι, το ημίψηλο καπέλο δεν το έβγαλε ούτε μια φορά -, είχε και ένα χαριτωμένο δρώμενο. Λίγο πριν από τις 12 τα μεσάνυχτα ο Axl ρώτησε δήθεν αθώα το κοινό τι ώρα είναι. Στην αρχή κανείς δεν κατάλαβε πού το πήγαινε έως ότου πει με τα λίγα με τα πολλά ότι στις 23 Ιουλίου είναι τα γενέθλια του Slash (έκλεισε τα 58) και ζήτησε από τους θεατές να του τραγουδήσουν όλοι μαζί το happy birthday. Αλλο που δεν ήθελαν. Σε πλήρη αποθέωση ο εμβληματικός κιθαρίστας άκουσε από 40.000 και πλέον θεατές να του εύχονται χρόνια πολλά και εκείνος συγκινημένος ανταπέδωσε με το ευχαριστώ του. Ο Saul Hudson, όπως είναι το όνομά του, σε αυτές τις τρεις ώρες απέδειξε ότι είναι η αρχή και το τέλος των GNR και χωρίς αυτόν η μηχανή των αμερικανών ρόκερ δεν μπορεί να λειτουργήσει.

Τα τραγούδια

Στο καθαρά μουσικό μέρος ξεκίνησαν το πρόγραμμά τους με το «It’s So Easy», για να συνεχίσουν μεταξύ άλλων με τα «Chinese Democracy», «Slither» (των Velvet Revolver), «Pretty Tied Up», «Mr. Brownstone» «Welcome to the Jungle», «Hard Skool», «Absurd», «Live and Let Die», «You Could Be Mine», «Civil War» – αντιπολεμικό τραγούδι με την ουκρανική σημαία να εμφανίζεται στην οθόνη -, «Voodoo Child» του Hendrix, «Sweet Child of Mine», «November Rain», «TV Eye» των Stooges το οποίο ερμήνευσε ο Duff McKagan, «Knockin’ on Heaven’s Door», «Nightrain», «Patience». Η αυλαία της βραδιάς έπεσε με το τραγούδι που ενδεχομένως περίμεναν όλοι. Οι χιλιάδες θεατές με όση δύναμη τους είχε απομείνει τραγούδησαν το «Take me down to the paradise city / Where the grass is green and the girls are pretty» από το εμβληματικό κομμάτι τους «Paradise City». Κυκλοφόρησε στις 21 Ιουνίου 1987 και άλλαξε για πάντα το τοπίο της ροκ μουσικής, αλλά και σήμερα ακόμη τραγουδιέται με το ίδιο σθένος.  Οταν άναψαν τα φώτα στο ΟΑΚΑ περίσσευαν τα χαμόγελα και ο ιδρώτας. Τι άλλο θέλει ένας ρόκερ από μια συναυλία; Να βρει τη χαμένη του «Paradise City».

ΥΓ. Τη συναυλία των Guns N’ Roses άνοιξαν οι The Last Internationale. Aμερικανικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε τo 2008 από τον κιθαρίστα της Νέας Υόρκης Edgey Pires και την τραγουδίστρια Delila Paz. Πολύ καλοί επί σκηνής και όσοι δεν τους γνωρίζουν ας τους αναζητήσουν.