Σύμβολο μιας περίτεχνης, υποψιασμένης αθωότητας

Τζέιν,

Η ομορφιά είναι είδος πολυτελείας, μου είπε ο Ευγένιος ότι του είχε πει ο Μεγαλυνός, και πάραυτα μου έρχεται στον νου ότι ο Μπάλαρντ επέμενε πως η τελευταία σταρ ήταν η Λιζ Τέιλορ, κι έτσι άλλο δεν μπορώ να σκεφτώ, μαθαίνοντας ότι αναχώρησες για τους λειμώνες τ’ ουρανού, παρά το πόσο άνθρωποι καθημερινοί, σαν και του λόγου μου, έχουμε χρεία ομορφιάς και χρεία αστέρων ώστε να γίνεται υποφερτή η ροή των εικοσιτετραώρων και να γίνονται ηδύτερα τα όνειρά μας –

Τζέιν,

Τώρα που φτάσαμε να είμαστε τα μπακούρια του Μπακούνιν και του Μπαγιαντέρα, και μεγίστη παρηγοριά μας είναι να κατεβάζουμε αποστάγματα αναπολώντας τα σίξτις, άντε και ολίγες μνήμες από τα σέβεντις, Σε βλέπω πάλι να λικνίζεσαι ασπρόμαυρα και θελκτικά, μπλαζέ και μελαγχολικά, ψάλλοντας το «Jane Β.» του Σερζ, το 1969, και ύστερα από μισόν αιώνα και βάλε να το αποθεώνεις με την Καμίγ Τομά στο τσέλο και τον Ζουλιέν Μπροκάλ στο πιάνο, αποτίνοντας φόρο τιμής στον Σοπέν, και εκθειάζοντας την ποίηση, τη μουσική, το λυρισμό, τη ζωή την ίδια –

Τζέιν,

Πόσο στενοχωριέμαι που δεν υπάρχουν μήτε Gauloises μήτε Gitanes, και το αψέντι που μου δώρισε η Ιωάννα το ήπια, ο άφρων, με τον Capten μες στον εγκλεισμό, και δεν μπορώ σήμερα να Σε τιμήσω παρά με τα απανωτά Καρέλια μου και το τσίπουρο του Τσώλη, όχι ότι είναι λίγο, αλλά θα λαχταρούσα κάτι ακραιφνώς παριζιάνικο, κάτι βγαλμένο από τις ταινίες και τη μυθολογία που αποτέλεσαν τη διάπλαση των παίδων που ήμασταν τότε που έλαμπε το γόνατο της Κλαίρης, τότε που όλα τα αγόρια τα έλεγαν Πατρίκ, και όλα τα κορίτσια ήταν σωσίες της Τζέιν Μπίρκιν και της Αννας Καρίνα –

Τζέιν,

Καίτοι κατασκόπου θυγατέρα, καίτοι δώδεκα χρόνια πέρασες με τον Γκενσμπούργκ, καίτοι διέσχισες τη ραδιενεργό ζώνη του σεξ, καίτοι αγρίως καβγάδισες με τον άγριο Σερζ, καίτοι προκάλεσες σκάνδαλο με το «Je t’ aime… moi non plus», καίτοι εθεάθης τόσες και τόσες φορές να περιφέρεσαι έξαλλη από οργή και ημίγυμνη στις αλέες του Παρισιού, υπήρξες, και παραμένεις, για μας, το Απόλυτο Σύμβολο της Νέας Αθωότητας, μιας περίτεχνης, υποψιασμένης, αντλημένης από τα επιτεύγματα του Αντι Γουόρχολ, αθωότητας, ναι, μιας αθωότητας που έχει περάσει τα ανείπωτα για να μείνει γαλάζια και μελωδική –

Τζέιν,

Σε βλέπω πάλι στο απόλυτο φιλμ για το swinging London, το «Blow Up» του Αντονιόνι, απέναντι στον Ντέιβιντ Χέμινγκς και τη Hasselblad, νυμφίδιο ακόμη, καίτοι περασμένα τα είκοσι, μ’ εκείνο το βλέμμα της προεφηβικής άγνοιας, μ’ εκείνα τα μάτια που θέλουν να δουν τον κόσμο όλο σαν έναν ουρανό χρυσογάλαζο, μ’ εκείνα τα χείλη που είναι εύχυμα κεράσια, μ’ εκείνη την αφέλεια στα μαλλιά που έγινε το σήμα κατατεθέν της Γιορτινής Δεκαετίας και της απροϋπόθετης αισιοδοξίας –

Τζέιν,

Σε ακούω πάλι να ερμηνεύεις, δίπλα στον δανδή Μπράιαν Φέρι, το μανιφέστο της αστικής νεύρωσης, το «In Every Dream Home Α Heartache» των Roxy Music, και μ’ αρέσει να Σε σκέφτομαι σαν μια παλλόμενη ηλιαχτίδα στο μαύρο σακάκι του Σάμιουελ Μπέκετ, σαν μια κόκκινη πρόσθετη πινελιά σ’ όλους τους πίνακες του Φράνσις Μπέικον, τους αγάπησες άλλωστε και τους δύο αυτούς Τιτάνες –

Τζέιν,

Δεν μπορώ να μην Σε εκθειάζω ως Μούσα του κάθε φορά που χάνομαι/χύνομαι/χώνομαι στις ατσαλάκωτες μελωδίες του Τζον Μπάρι, κι ας ξέρω ότι ζήσατε μονάχα δύο χρόνια μαζί, και βέβαια δεν μπορώ να μην Σε εκθειάζω ως Μούσα του πιο ανήμερου γάλλου τροβαδούρου ever, του βγαλμένου από καμίνια κι ανθρακωρυχεία, αλλά βγαλμένου κι απ’ την πρόζα του Ρομπέρτο Μπολάνιο (κι ας μην το ήξερε ούτε ο ένας ούτε ο άλλος) –

Τζέιν,

Υποκλίνομαι, ξανά και ξανά, βλέποντας για πολλοστή φορά πώς σκηνοθέτησε (ανυπέρβλητα!) η Ανιές Βαρντά τη récit Σου, το 1987, δημιουργώντας το βραδυφλεγές, μα τόσο εμπρηστικό, «Kung-fu Master!», έναν ύμνο στον αναπάντεχο (πλεονασμός!) έρωτα, στον έρωτα που καίει τις πεποιθήσεις, τον έρωτα που σαρώνει τη σύνεση, στον έρωτα που είναι ο master of ceremonies του έπους που είναι, ενίοτε, η καθημερινή ζωή, του έρωτα που μας στέλνει σφαίρα στην καρδιά της παιδικής ηλικίας, στον κήπο των συναισθημάτων, στο λούνα-παρκ της ηδονικής ευγένειας, σ’ αυτό που αγγλογερμανικά λέει μια sublime φίλη μου: «kindness ist sexy» –

Τζέιν,

Πάντα θα Σε θυμάμαι μ’ εκείνο το χαμόγελο, για το οποίο ο ποιητής Γιάννης Τζώρτζης έγραψε τον στίχο «εγώ χαμογελώ κι εκείνοι χάνονται», και πράγματι μπροστά στο στιλπνό, και συνάμα, βελούδινο χαμόγελό Σου χάνονται του κόσμου τα δεινά, αφοπλίζονται του κόσμου οι κακεντρέχειες –

Τζέιν,

«Μαίριλυν μαζί μ’ εσέ θυμάμαι και τον Μπελογιάννη» έγραψε ο άδολος αναρχοκομμουνιστής ποιητής Θωμάς Γκόρπας, κι εγώ, Τζέιν, ο δόλιος εγελομαρξιστής situationniste, γράφω σήμερα, «Τζέιν, μαζί μ’ Εσέ θυμάμαι και τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας», μιας και, θαρρώ, αμφότεροι εμμείνατε στον ανοιχτό ορίζοντα, αμφότεροι δοθήκατε στη διερεύνηση του τι είναι πολύτιμο στην pop culture, αμφότεροι διανύσατε αδιανόητες διαδρομές ανάμεσα στη θλίψη και στην αιθρία, αμφότεροι γίνατε είδωλα ειδώλων, αμφότεροι επηρεάσατε τις Συμμορίες Σαίξπηρ που ίδρυσε ο Παππούς Ολων Μας, ο Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ –

Ο Γιώργος-Ικαρος Μπαμπασάκης είναι συγγραφέας και μεταφραστής