Ο Μητσοτάκης άφησε τη Σύνοδο και επέστρεψε

Αλλη μια κρίση ήταν το μόνο που έλειπε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και μάλιστα μετά την εξάντληση των διπλών εκλογών. Τους καύσωνες της κλιματικής αλλαγής όμως σε συνδυασμό με την ανθρώπινη ανοησία (που πάντα προσφέρεται να βοηθήσει την κατάσταση) δεν μπορείς να τα υπολογίσεις. Ετσι, ενώ μετά τις εκλογές ο Πρωθυπουργός πρόβαλλε τόσο ισχυρός και άνετος, ώστε, λ.χ., να μη διστάζει να ανοίξει τη συζήτηση ακόμη και για τα ελληνοτουρκικά, ξαφνικά, σε μια νύχτα μέσα, που λέει ο λόγος, η κυβέρνησή του βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση, που πρέπει να τη διαχειριστεί επιτυχώς. Ενώ, δηλαδή, ετοιμαζόσουν για διακοπές, έρχεται η πραγματικότητα και σου βάζει πρόχειρο διαγώνισμα: «Βγάλτε μια κόλλα χαρτί» – ο εφιάλτης μου από το σχολείο. Αφήνει, λοιπόν, τη Σύνοδο της ΕΕ με τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική και επιστρέφει στην Αθήνα.

Δεν αμφιβάλλω ότι η εξέλιξη αυτή δίνει μια πρόσκαιρη ικανοποίηση σε όσους ανησυχούσαν για την απουσία ισχυρού κόμματος αντιπολίτευσης – για την απουσία, δηλαδή, μοχλού πίεσης στην κυβέρνηση. Η άνεση κινήσεων που παρείχε το κενό στον Μητσοτάκη τούς οδηγούσε σε απόγνωση, που εκδηλωνόταν, λ.χ., με καλοπροαίρετες υποδείξεις προς την κυβέρνηση για το πώς να στήσει η ίδια παγίδες στον εαυτό της. Λίγο ακόμη να συνεχιζόταν η νηνεμία και θα του ζητούσαν να ορίσει μόνος του εσωτερική αντιπολίτευση, ώστε να λειτουργεί καλύτερα το πολίτευμα. Τώρα δεν πρέπει πια να ανησυχούν. Αντιπολίτευση κάνει η πραγματικότητα.

Ο ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΛΙΣΤΕΙΑ

Ο ίδιος το έθεσε διστακτικά, διατηρώντας για τον καθένα τους στον ΣΥΡΙΖΑ το δικαίωμα να αλλάξουν προτίμηση στην πορεία. Δεν χρειαζόταν, όμως, παρότι η προσπάθειά του ήταν αξιόλογη, διότι όσοι έχουν μια ιδέα των συσχετισμών ισχύος πίσω από τις υποψηφιότητες προεξοφλούσαν τη στήριξη του ναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη στην υποψηφιότητα της κυρίας Αχτσιόγλου. «Θεωρώ ότι η Αχτσιόγλου είναι μία καλή υποψηφιότητα», είπε. Οχι η καλή υποψηφιότητα, μία καλή υποψηφιότητα. Μπορεί, δηλαδή, να υπάρχει και άλλη.

Πρόσθεσε όμως και κάτι, το οποίο προξενεί κατάπληξη όταν ακούγεται από έναν τεχνοκράτη του επιπέδου του: «Δεν μπορούμε να λέμε ότι υποστηρίζουμε τον έναν και τον άλλον, δεν είναι και πολύ δίκαιο για τους υπόλοιπους αυτό». Συγγνώμη, αλλά αν στην επιλογή αρχηγού ισχύει η αρχή της επιείκειας, τότε πράγματι μιλούμε για καλλιστεία! Στα καλλιστεία, ας πούμε, στη συζήτηση που γίνεται με τις υποψήφιες, η κριτική επιτροπή δεν θα θίξει το ότι το Νο 8 μπορεί να είναι λίγο περισσότερο παχουλή ή κοντή από τις άλλες. Για ποιον λόγο να το κάνει, όταν η διαφορά είναι ορατή αμέσως από τον καθένα; Η επιλογή αρχηγού, όμως, είναι άλλη υπόθεση, στην οποία ο καθαρός λόγος έχει την πρώτη θέση. Οταν λοιπόν ο κύριος Αποστολάκης ζητάει να πρυτανεύσει η επιείκεια, μπορεί να μην το συνειδητοποιεί αλλά ζητάει καλλιστεία. Πόλεμος χωρίς νεκρούς δεν γίνεται, όπως εκείνος ξέρει καλύτερα όλων μας. (Με την εξαίρεση, βέβαια, όσων σκοτώθηκαν στον πόλεμο και δεν ξέρουν τίποτα πια…) Ομοίως και εκλογές στην πολιτική χωρίς ψώνια, νούμερα και κάθε καρυδιάς καρύδι δεν γίνονται. Επομένως, επιείκεια, μόνο στους αιχμαλώτους.

Δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς ένας στρατιωτικός του επιπέδου του μπορεί να υιοθετεί την «προσέγγιση Ράνιας Θρασκιά», έτσι θα κατέτασσα ιδεολογικά τη θέση του περί επιείκειας στη διαδικασία εκλογής αρχηγού. Στην προσπάθειά μου να βρω την πολιτική σκοπιμότητα που μπορεί να υπάρχει πίσω από την έκκληση του Ναυάρχου μια υπέροχη σκέψη μού περνά από το μυαλό και πρέπει οπωσδήποτε να τη μοιραστώ μαζί σας: Μήπως στο βάθος της καρδιάς του ο Ναύαρχος είναι με τον Τζουμάκα; (Να το συζητήσει αυτό με τον ψυχαναλυτή του, θα συμβούλευα φιλικά…) Αν έτσι είναι, πες το θαρρετά, Ναύαρχέ μας, να χαρούμε κι εμείς που υποστηρίζουμε Τζουμάκα και ντρεπόμαστε να εκδηλωθούμε! Πες το να χαρείς!

ΑΜΕΡΙΚΑ

Τελικά, τότε που ο Αλέξης Τσίπρας παραδεχόταν δημοσίως στον πρόεδρο Τραμπ πόσο τον είχε παρεξηγήσει(«ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό»), δεν εννοούσε μόνο τον Ντόναλντ Τραμπ προσωπικά, αλλά κυρίως την πολιτική οντότητα που εκπροσωπούσε, την Αμερική, την κακιά μάγισσα του μύθου μέσα στον οποίον ανατράφηκε ο Τσίπρας. Το συνειδητοποιώ τώρα αυτό, που τον βλέπω να φεύγει για διακοπές στις ΗΠΑ. Το επόμενο θα είναι να τον δούμε να δίνει διαλέξεις σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Το εύχομαι ολοψύχως, γιατί θα ανέβουν στο YouTube και θα περάσουμε αξέχαστα…