To χρονικό {LF}μίας αυτονόητης διευκόλυνσης

Δύο χρόνια μετά το τόσο μακρινό αλλά και τόσο κοντινό 2021, το πολυσυζητημένο ζήτημα της ψήφου του απόδημου Ελληνισμού επανέρχεται στο προσκήνιο της πολιτικής επικαιρότητας. Τότε, ο Ελληνισμός της Διασποράς για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδος, είχε μόλις αποκτήσει φωνή, με αποτέλεσμα σχεδόν 18.500 Ελληνες από όλο το κόσμο να καταφέρουν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαιώμα από τη χώρα διαμονής τους, άκομη και με τους περιορισμους να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους. Τώρα, το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών με το οποίο αίρονται οι περιορισμοί στην ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού είναι και επίσημα ξανά στη συζήτηση στη Βουλή. Η κυβέρνηση τηρώντας τη προεκλογική της δέσμευση και με γνώμονα την εξωστρέφεια αναζητά 42 ψήφους ώστε να φθάσει τους 200 και να θεσμοθετηθεί το αυτόνητο δικαίωμα του κάθε έλληνα πολίτη στο εκλέγειν και στο εκλέγεσθαι.

Στο σημείο αυτό αξίζει θεωρώ να σταθούμε στη λέξη αυτονόητο. Αποτελούμε ένα λαό με ιστορική ροπή στον διχασμό που έχει την τάση να αναλώνεται σε μικρότητες και ανακρίβειες στο πλαίσιο μίας μαζικής ημιμάθειας τόσο από την πλευρά του πολιτικού συστήματος όσο και από την πλευρά του μέσου έλληνα ψηφοφόρου. Ακούγονται λοιπόν συχνά τα επιχειρήματα «γιατί να έχουν δικαίωμα ψήφου;» ή «γιατί να αποφασίζουν αυτοί για εμάς;».

Αρχικά θα πρέπει να τονίσουμε ότι δεν τίθεται καν το ζήτημα του δικαιώματος, αλλά της αυτονόητης διευκόλυνσης των Ελλήνων της Διασποράς να μη χρειαστεί να πάρουν το αεροπλάνο για να έρθουν στην Ελλάδα και να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, εφόσον είναι ήδη εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους! Να σημειωθεί επίσης, ότι όλες οι χώρες της ΕΕ δίνουν τη δυνατότητα στους πολίτες τους που διαμένουν στο εξωτερικό να ψηφίσουν από τη χώρα διαμόνης τους. Επειτα, καλό θα ήταν να μη θυμόμαστε τους Ελληνες του εξωτερικού μόνο όταν διαπρέπει κάποιος αλλά να δείχνουμε   εμπράκτως τη στήριξή μας σε όλους εκείνους – εργαζόμενους και φοιτητές – που αθόρυβα και με σκληρή δουλειά διαπρέπουν στον τομέα τους, καταρρίπτοντας κάθε στερεότυπο που χτίστηκε τα χρόνια της κρίσεως ως προς την εργατικότητα και την αξιοπιστία μας ως λαός.

Ως κάτοικος του εξωτερικού, λοιπόν, όπου το 2019 πήρε το αεροπλάνο και ήρθε στην Ελλάδα για να ψηφίσει και το 2023 πήρε απλά το αυτοκίνητο για το εκλογικό του κέντρο στη χώρα διαμονής του, θεωρώ άδικο και ανήθικο κόμματα που διεκδικούν την ψήφο των απόδημων να καταψηφίσουν ένα νομοσχέδιο που απλά τους διευκολύνει. Ο σεβασμός προς μία μερίδα πολιτών και η έμφαση προς την εξωστρέφεια είναι υπεράνω χρωμάτων και πολιτικών ιδεολογιών και αναμφισβήτητα  ήρθε η ώρα να αποδείξουμε ότι σαν λαός κάνουμε πλέον βήματα ώστε να συμφωνούμε τουλάχιστον στα αυτονόητα.

Ο Γιώργος Ζαΐρης είναι σύμβουλος σε θέματα αποτίμησης χαρτοφυλακίων και δανείων των Ευρωπαϊκων Θεσμών στην Grant Thornton Λουξεμβούργου και υποψήφιος διδάκτωρ Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου