Καμαρίλα {LF}μια σταλιά

Το να γράφεις αυτές τις μέρες για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν να υποκρίνεσαι οργασμό: αδιαφορείς πλήρως για όσα συμβαίνουν, βαριέσαι, θέλεις να είσαι αλλού, αλλά αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να κάνεις και αλλιώς. Είναι και η απουσία Πολάκη από τη διεκδίκηση της ηγεσίας που, όπως και αν το κάνεις, αποψιλώνει τις εξελίξεις από το θέαμα. Με Πολάκη θα ήταν αλλιώς, όλοι το ξέρουμε. Θα έβγαζαν τη διαδικασία σε θερινή περιοδεία και, εκτός των άλλων, θα γλίτωναν πολλούς από το να τρέχουν να δουν Σφήκες της Κιτσοπούλου. Εντάξει, κατεβαίνει ο Τζουμάκας. Πολιτικά αυτό βγάζει γέλιο. Αν το προσεγγίσεις όμως από την ανθρώπινη πλευρά του, μάλλον θα μελαγχολήσεις. Θέλεις να τον ρωτήσεις για ποιο λόγο το κάνει, αλλά απάντηση δεν πρόκειται να πάρεις. Ενδεχομένως να μην τη γνωρίζει ούτε ο ίδιος.

Βέβαια πάντα υπάρχουν πράγματα από τα οποία μπορείς να αγκιστρωθείς προκειμένου να τονώσεις το ενδιαφέρον σου. Ας πούμε αν δεις το tweet της «Εφημερίδας των Συντακτών» που παραπέμπει σε άρθρο για τις εξελίξεις στο κόμμα. «Η επανίδρυση του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν μπορεί να γίνει στο πλαίσιο του υποκειμενικοκεντρικού παραδείγματος, αλλά θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του επικοινωνιακού πολιτικού παραδείγματος». Από το να λύνεις σταυρόλεξα στην παραλία, μπορείς να αναλύσεις την παραπάνω πρόταση.

Τέλος πάντων, όλα δείχνουν ότι η Εφη Αχτσιόγλου θα κερδίσει το παιχνίδι από τα αποδυτήρια, ενώ Τσακαλώτος και Παππάς θα διαγωνιστούν για το ποιος θα συγκροτήσει τον δεύτερο εσωτερικό πόλο με τη λογική να στέκεται στη μεριά του Τσακαλώτου. Ομως, ρε παιδί μου, όλη αυτή η ατμόσφαιρα που αναδύεται βγάζει μία αριστερή καμαρίλα, ένα κλίμα που δεν αφορά κόμμα εξουσίας, αλλά αυτό που στην πραγματικότητα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ: μία συγκυριακή σύναξη ιδεοληπτικών και αρπακολατζήδων της εξουσίας που ευνοήθηκε από τις συνθήκες και βρέθηκε στην εξουσία χωρίς αληθινά ερείσματα στην κοινωνία. Μπορεί όλο αυτό να μετατραπεί, από την Αχτσιόγλου, σε σύγχρονο κόμμα εξουσίας; Θεωρητικά δεν είναι απίθανο. Ομως αυτή τη στιγμή δείχνει αδύνατο.