Ισπανία, Ευρώπη {LF}και Ακροδεξιά

Ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ θα δίνει τρεις μάχες ταυτόχρονα την ημέρα που η Ισπανία θα οδηγηθεί στις κάλπες, ύστερα από μια σύντομη αλλά καυτή προεκλογική εκστρατεία. Το κατά πόσο δε ο Σάντσεθ, επικεφαλής του σοσιαλδημοκρατικού PSOE, καταφέρει να πετύχει ένα απίθανο χατ-τρικ είναι κάτι που θα διαμορφώσει τη μελλοντική πορεία όχι μόνο της Ισπανίας, αλλά πιθανώς και της Ευρώπης συνολικά.

Κατ’ αρχάς, ο Σάντσεθ οφείλει να σώσει τη δική του πολιτική καριέρα. Η απρόσμενη απόφασή του να καλέσει πρόωρες εκλογές μετά την ήττα του συνασπισμού του στις τοπικές εκλογές του Μαΐου ήταν τολμηρή, ενδεχομένως και αυτοκαταστροφική. Οι περισσότεροι πολιτικοί θα παρέμεναν στη θέση τους, ελπίζοντας για μια μεταστροφή στην κοινή γνώμη. Αυτός, όμως, σαν ταυρομάχος που προκαλεί ένα αγριεμένο ταύρο, ανέμισε την μπέρτα του στους ψηφοφόρους και πρακτικά τους είπε: «Στηρίξτε με ή διώξτε με».

Δεύτερον, το PSOE και το Sumar, ένας νεότευκτος συνασπισμός αριστερόστροφων, ριζοσπαστικά αριστερών και πράσινων κομμάτων, υπό την ηγεσία της λαοφιλούς υπουργού Εργασίας Γιολάντα Ντίαθ, καλείται να επικρατήσει του κεντροδεξιού Λαϊκού Κόμματος (PP), που βρίσκεται σε ανοδική πορεία. Το ΡΡ διατηρεί προβάδισμα της τάξης των έξι μονάδων κατά μέσο όρο στις δημοσκοπήσεις, κάτι που το φέρνει σε απόσταση βολής από τη νίκη – υπό την προϋπόθεση ότι ο ηγέτης του Αλμπέρτο Νούνιεθ Φεϊχό θα καταφέρει να βρει αποδεκτούς συμμάχους.

Αυτό, με τη σειρά του, φέρνει τον Σάντσεθ ενώπιον της τελικής και ευρύτερα σημαντικής μάχης του – ή, όπως συνηθίζουν να λένε οι ταυρομάχοι, της τρίτης πράξης του θανάτου (tercio de muerte): Τη μάχη που διεξάγεται σε όλη την Ευρώπη για να ηττηθεί η «μεταφασιστική» Ακροδεξιά, η οποία ανακαλεί στη μνήμη τον παλιό φασισμό με την αντιμεταναστευτική της ξενοφοβία, τον ρατσισμό της, την ισλαμοφοβία και τα αντιδραστικά κοινωνικά χαρακτηριστικά της.

Οπως έχουν σήμερα τα πράγματα, το ακροδεξιό Vox, το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα και εκφραστής των νοσταλγών του Φράνκο, είναι πιθανό να διασφαλίσει επαρκείς ψήφους – οι δημοσκοπήσεις τού δίνουν 14% – ώστε να βοηθήσει το ΡΡ του Φεϊχό, που τοποθετείται στο 34%, να φτάσει στην αναγκαία πλειοψηφία. Με το PSOE του Σάντσεθ να προβλέπεται να πάρει 28% και το Sumar της Ντίαθ 13%, το Vox θα είναι ο πιθανός ρυθμιστής. Το αντίτιμο που απαιτεί για να στηρίξει το ΡΡ είναι η εξουσία. Εάν δε επιτύχει, θα είναι η πρώτη φορά που η Ακροδεξιά θα αναλάβει εθνικά αξιώματα από την εποχή της δικτατορίας του Φράνκο.

Η δυνάμει σωτήρας του Σάντσεθ, η Ντίαθ, θέτει ευθέως το δίλημμα που σηματοδοτούν αυτές οι εκλογές. «Στις 23 Ιουλίου η Ισπανία θα επιλέξει ανάμεσα σε δύο είδη κυβερνητικών συνασπισμών: Τη συμμαχία των δικαιωμάτων, των ελευθεριών και της προόδου, ανάμεσα σε εμάς και το Σοσιαλιστικό Κόμμα – και τη συμμαχία του μίσους, που απορρίπτει τα δικαιώματα των γυναικών και των μελών της κοινότητας LGBTQ, που υποστηρίζει τις επιχειρήσεις κατά των εργαζομένων».

Η ίδια ιστορία εκτυλίσσεται, λίγο ως πολύ, σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Καθώς τα πιεσμένα και διχασμένα εκλογικά σώματα στρέφονται κατά του ίδιου τους του εαυτού, οι ακραίες και αντιδημοκρατικές δυνάμεις της αντίδρασης, των ελέγχων και της καταστολής εκμεταλλεύονται τις ρωγμές που προκαλούνται.

Θα είναι μια αμφίρροπη μάχη. Ποιος ξέρει, όμως; Ισως ο Σάντσεθ καταφέρει να αναστρέψει το ρεύμα.