Οι πενήντα αποχρώσεις του Τσίπρα

Η τράπουλα είναι γεμάτη από τις ίδιες δαχτυλιές. Τα ανακατεύω, τα κόβω, τα μοιράζω αλλά όλο ο Τσίπρας πέφτει στο τραπέζι. Αν μάλιστα στις υποψηφιότητες προστεθούν η αψάδα του Πολάκη και η ιερή κάρα του Νίκου Παππά, θα έχει συμπληρώθει το καρέ που οδήγησε στην πρόσφατη  βροντερή εκλογική αποτυχία. Αυτό θέλουμε; Α προπό, κλείνει ένας χρόνος από τότε που, με τη σύμφωνη γνώμη του Δικαστικού Συμβουλίου του Αρείου Πάγου, ο Νίκος Παππάς οδηγήθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο το οποίον τον καταδίκασε ομόφωνα για τους χειρισμούς του στο μεγάλο μακελειό των τηλεοπτικών σταθμών. Η αναστολή μετράει ακόμα, εκτός κι αν σκοπεύει να τη σπάσει και να εκτίσει από άλλη θέση την ποινή του, δικαιώνοντας τον Βύρωνα Πολύδωρα και την αντίληψή του για τα ύπατα κυβερνητικά αξιώματα. «Ποινήν εκτίω, αγγαρεία κάνω».

Προς το παρόν το ενδιαφέρον έχει βαλτώσει. Δεν άρεσε η Αχτσιόγλου κι αυτό είναι κρίμα να της το καταλογίσει κανείς δεδομένου ότι δεν πρόκειται για αποτυχία αλλά για μια καθαρόαιμη θυσία (αυτοθυσία) σε μια εποχή πρωτοφανούς βαμπιρισμού κατά την οποία το «σύστημα» αναγεννάται και ξαναστεριώνεται σνιφάροντας αποκλειστικά  άρωμα γυναίκας. Δεν ξέρω αν η ίδια, μολονότι εργατολόγος, έχει πάρει καθόλου μυρωδιά από τα γούστα της νέας αγοράς ή βάδισε με το αλλοτινό ηρωικό δόγμα που «θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους…» μακριά από μας τέτοια τρομακτικά διλήμματα.

Θα πέσουν κεφάλια μέχρι να σουλουπωθεί κάπως η κατάσταση, κι αλίμονο σ’ όποιον ξαστοχήσει και το βάλει πρώτος στον ντορβά. Ο Τσακαλώτος από την άλλη, έχει σαφώς μεγαλύτερη θεωρητική σκευή, αλλά  η τουριστική του αντίληψη για τη χώρα γενικότερον, και τη μενταλιτέ του σκληρού Κέντρου ειδικότερον, δυσχεραίνει κατά πολύ τα πράγματα. Η αμείλικτη ελληνική Ιστορία διδάσκει ότι δεν αρκεί να έχεις ταξική υπεροχή για να το βάλεις στο χέρι. Το Κέντρο θέλει και αφήγημα, θέλει μπλα μπλα για να τσιμπήσει, μια ιδέα, ένα ποιοτικό άλμα, μια πατροκτονία – για να είμαστε ακριβείς. Ενας μεγαλειώδης στόχος, μια λακωνική πειθώ, και δυο τρία απελευθερωτικά σαρδάμ που τον διαφοροποίησαν πλήρως από τον προηγούμενο. Αυτά χρειάστηκε ο Κώστας Σημίτης για να στείλει στη ναφθαλίνη 22 χρόνων παπανδρεϊσμό μέσα σε ένα (συνεδριακό) απόγευμα.