Αθλος του Μερακλέους{CR}

«Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν», όμως αυτό για το οποίο θα σας μιλήσω είναι σοβαρό, όσο και αν μοιάζει με ασήμαντη λεπτομέρεια. Από όσα συμβαίνουν και λέγονται στον ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με τη διαδοχή, ένα με αφήνει κατάπληκτο, σχεδόν άφωνο: ότι κανόνισαν τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας (ΠΓ), στην οποία υποτίθεται ότι θα λαμβάνονταν οι επείγουσες αποφάσεις για τη διαδοχή, για τις 3.30 το απόγευμα της Δευτέρας. Μάλιστα, αρχικά το ραντεβού ήταν για τη 1 μ.μ., αλλά το μετέθεσαν δυόμισι ώρες αργότερα. Διάλεξαν, δηλαδή, την ώρα της ημέρας με την περισσότερη ζέστη, όταν τα κτίρια έχουν ανάψει και τα μπετά (sic) εκπέμπουν θερμότητα. Την ώρα, επιπλέον, κατά την οποία οι περισσότεροι είναι βαρείς, επειδή έχει προηγηθεί γεύμα. Οσο ελαφρύ και αν είναι αυτό το γεύμα, στα δικά μας μέρη, με αυτές τις θερμοκρασίες, ο οργανισμός στις 3.30 το απόγευμα ζητάει δροσιά, ανάπαυση και σιέστα.

Παρ’ όλα αυτά, θαρρείς σκοπίμως, εκείνοι επιλέγουν την πιο δύσκολη ώρα της μέρας, για να συνεδριάσουν και να πάρουν τις κρίσιμες αποφάσεις. Είναι που είναι δύσκολη η ζωή τους μετά την αποχώρηση Τσίπρα, την κάνουν οι ίδιοι ακόμη δυσκολότερη. Γιατί; Σε κάποια λογική πρέπει να υπακούει αυτή η αλλόκοτη συμπεριφορά. Την υπαγορεύει, υποθέτω, η εδραία πεποίθησή τους, την οποία αυτό τον καιρό επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά, ότι η δυσκολία αυξάνει την ομορφιά της εμπειρίας. Γι’ αυτό κάνουν τη ζωή τους ακόμη πιο δύσκολη. Βασανίζονται από μεράκι, επειδή είναι μερακλήδες. Διότι, κανονικά, αυτή η δοκιμασία «σύσκεψη για το μέλλον της Αριστεράς στις 3.30 το απόγευμα της 10ης Ιουλίου» θα έπρεπε να είναι ο δέκατος τρίτος άθλος του Μερακλέους – αυτής της ευγενούς, αλλά αγνοημένης μορφής της ελληνικής μυθολογίας, που επισκιάστηκε από τον διάσημο αδελφό του Ηρακλή.

ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ

Είναι κρίμα, πάντως, που δεν είναι μέλος της ΠΓ ο Στέλιος Κούλογλου, διότι κατέθεσε στον δημόσιο διάλογο μια ενδιαφέρουσα πρόταση, η οποία θα έπρεπε να απασχολήσει την ΠΓ. Συγκεκριμένα, ο ευρωβουλευτής ζήτησε «δυαρχία από έναν άντρα και μία γυναίκα». (Γι’ αυτό αν ρωτήσετε παλαιότερους, που τον θυμούνται ως  δημοσιογράφο, προτού τον κερδίσει η πολιτική, θα σας πουν ότι ο Στέλιος Κούλογλου ίσως να ήταν το πιο δυνατό μυαλό που έχει περάσει από την ελληνική δημοσιογραφία).

Επειδή η ιδέα είναι πράγματι καλή και προσφέρει διέξοδο, ας μου επιτραπεί να προσθέσω ορισμένες παραμέτρους, που θα εμπλουτίσουν τη συμπεριληπτικότητα της δυαρχίας. Ενας άνδρας και μία γυναίκα, ναι. Οχι όμως της αντίστοιχης ταυτότητας φύλου. Εκείνος ας είναι, λ.χ., ασέξουαλ, εκείνη ας είναι γκέι – δεν ξέρω, υπάρχουν εκατοντάδες πιθανοί συνδυασμοί. Επίσης, μπορούν να προστεθούν κριτήρια, τα οποία θα διευρύνουν τις κοινωνικές ομάδες που θα εκπροσωπούνται στη συπεριληπτική ηγεσία. Θα μπορούσε, ας πούμε, να έχουν συμπληρωματικές αναπηρίες – και πάλι οι δυνατοί συνδυασμοί είναι άπειροι. Για όλα αυτά τα ερωτήματα και τις δυνατότητες, η πρόταση Κούλογλου θα έπρεπε να τεθεί στην ΠΓ. Δεν πειράζει. Ακόμη μία φορά, ο Κούλογλου υπήρξε ρηξικέλευθος, εκτινάχθηκε πολύ μπροστά από την εποχή του και οι σύγχρονοί του δεν τον κατάλαβαν…

ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ

Διάβασα τους δέκα λόγους, για τους οποίους η Ζωή Κωνσταντοπούλου και οι επτά βοηθοί της καταψήφισαν τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ενας από αυτούς είναι και το ότι «κίνητρο της κυβέρνησης δεν είναι η ανθρώπινη ευημερία και ευτυχία». (Αναλογίζομαι πως η κ. Κωνσταντοπούλου αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη ευτυχία, ανατριχιάζω από τη φρίκη και αισθάνομαι ανακούφιση, επειδή δεν βρίσκει στην κυβέρνηση το είδος της ευτυχίας που εκείνη θα ήθελε να επιβάλλει στους άλλους…) Ωστόσο, εκπλήσσομαι, επειδή στους δέκα λόγους δεν περιλαμβάνεται ο σπουδαιότερος, οπότε υποχρεώνομαι να τον πω εγώ: Ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε οι υπουργοί της κυβέρνησής του, ούτε οι βουλευτές της ΝΔ που μίλησαν στις προγραμματικές ανέφεραν τη λέξη αγάπη! Μία φορά η λέξη δεν βγήκε από τα χείλη της πλειοψηφίας. Γιατί να τους ψηφίσει η Ζωή, όταν ενώνει τη φωνή της με εκείνη του Δάντη (του Αλιγκέρι, όχι του Χρήστου από την Καισαριανή) και απαγγέλλει ότι η αγάπη κινεί το σύμπαν;