Το Τριφύλλι ταιριάζει στους… Αργεντινούς!

Υπό μια έννοια, συνιστά και ρεκόρ. Τι ακριβώς; Ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα που, έστω «αραιά και πού», ρίχνει μια ματιά στην αγορά της Αργεντινής και σε ό,τι έχει να κάνει με το τμήμα μπάσκετ. Σύμφωνοι, δεν μιλάμε για ερχομό… Τζινόμπιλι, αλλά η συγκεκριμένη χώρα έχει βγάλει κατά καιρούς πολύ σημαντικούς παίκτες και ασφαλώς αδικούνται αν μπαίνουν στη ζυγαριά με το ποδόσφαιρο. Απλά διότι έχουν κάνει, κατά καιρούς, τη δική τους ξεχωριστή πορεία στον χώρο.

Ο ΠΑΟ, το (μακρινό) 1996 θέλησε να κάνει άνοιγμα στο νότιο ημισφαίριο. Με παίκτες από την Αργεντινή που είχαν όμως ευρωπαϊκή νοοτροπία, καθόσον αγωνίζονταν στην Ιταλία, είχαν και την υπηκοότητα. Εφερε δύο μαζί! Τον Μαρσέλο Νίκολα και τον Ούγκο Σκονοκίνι. Ηταν η σεζόν μετά το (πρώτο) ευρωπαϊκό στο Παρίσι και ομολογουμένως δεν κύλησε καθόλου καλά. Απραγοι αποχώρησαν, αλλά σε ορισμένα παιχνίδια απέδειξαν πως επρόκειτο για καλούς παίκτες. Ο Νίκολα με ύψος 2.06, ήταν ένας στυλάτος φόργουορντ, με ωραίες κινήσεις στη ρακέτα και ευστοχία στο σουτ. Μέλος των μικρών ομάδων της Αργεντινής, έπαιξε αργότερα στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα το ’96 και δύο χρόνια αργότερα στο Μουντομπάσκετ της Αθήνας. Ο Σκονοκίνι, ήταν πιο αλέγκρο τύπος. Δυναμικός φόργουορντ, ένας παίκτης με έφεση στην ατομική προσπάθεια, τον έριχνες στο παρκέ και μπορούσε να σου αλλάξει μονομιάς τον ρυθμό. Στα 42 του πλέον ο Σκονοκίνι, επέστρεψε μετά ένα καλοκαίρι στην Ιταλία και το 2004 επανήλθε στα μέρη μας για να φορέσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της ελληνικής πρωτεύουσας.

Ο πλέον επιτυχημένος

Αν θέλουμε να δούμε τον πλέον επιτυχημένο Γκαούτσο με τα χρώματα του Παναθηναϊκού, ας σταματήσουμε στον Πέπε Σάντσεθ. Επαιξε και στο ΝΒΑ, χωρίς να ενθουσιάσει ασφαλώς και γύρισε στην Ευρώπη. Το χάι λάιτ στην καριέρα του; Η κατάκτηση της Ευρωλίγκας με το Τριφύλλι το 2002 στην Μπολόνια, δηλαδή στο… σπίτι του συμπαίκτη του στην εθνική, Μανού Τζινόμπιλι. Ο Σάντσεθ τότε δεν σημείωσε πόντο, μοίρασε όμως ασίστ γιατί αυτή τη δουλειά ήξερε και εκεί πόνταραν όσοι τον επέλεγαν.

Βγάζει, συνεπώς, αξιόλογους παίκτες η Αργεντινή (και) στο μπάσκετ. Ασφαλώς και όχι με τη συχνότητα που το κάνει στο ποδόσφαιρο, σίγουρα όμως η εθνική ομάδα έχει τις ξεχωριστές στιγμές της. Στην Αθήνα, ήδη τονίστηκε το χρυσό μετάλλιο από την παρέα του Μανού, του Σκόλα, του Νοτσιόνι και του Ομπέρτο (αυτός φόρεσε τα ερυθρόλευκα). Δύο χρόνια νωρίτερα, το 2002 στην Ινδιανάπολη, σταμάτησαν οι Αργεντινοί την dream team των ΗΠΑ στο Παγκόσμιο και έχασαν μετά το χρυσό από τους Σέρβους σε σπουδαίο τελικό. Εχουν κάνει, συνεπώς, διαδρομή και πορεία.

Η νέα άφιξη

Καλό αποτύπωμα έχει αφήσει μέχρι τώρα ο Λούκα Βιλντόζα. Ο τέταρτος αργεντινός αστέρας που θα φορέσει την πράσινη φανέλα στο μπάσκετ. Από τα κόκκινα του Ερυθρού Αστέρα, στα χρώματα του Παναθηναϊκού. Δεν είναι ενδιαφέρουσα η αντίθεση; Ο πλέι μέικερ, πάντως, έχει όλα τα φόντα με τις πάσες, το πάθος και την εκρηκτικότητά του, να δώσει αυτό που αναζητούν κάμποσα χρόνια στο ΟΑΚΑ: οντότητα στη θέση του «άσου». Γιατί με τις μετριότητες που εμφανίστηκαν σε έναν νευραλγικό χώρο, όλα πήγαν λάθος. Ηρθε, λοιπόν, η ώρα του Βιλντόζα να δείξει την αξία και να κάνει το κοινό να προσέλθει ξανά, με προσμονή μεγάλη, στις εξέδρες της έδρας μιας ομάδας που θέλει να συναντηθεί με τον αληθινό εαυτό της.