Ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ {LF}και ο φόβος των Podemos

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε πριν από τον Αλέξη Τσίπρα και θα υπάρχει και μετά από εκείνον.

Το θέμα είναι αν θα είναι ένα κόμμα μεγάλο χωρίς τον μέχρι τώρα αρχηγό του ή θα επιστρέψει στις μέρες του 4%.

Το 2006 ο Τσίπρας με την πολύ καλή επίδοσή του στις δημοτικές εκλογές επιβεβαίωσε τον κανόνα πως στην πολιτική τα πρόσωπα με αυτό που λέμε «χάρισμα» μπορούν να τραβήξουν έναν πολιτικό σχηματισμό προς τα πάνω. Σε μια εποχή που ο κόσμος είχε αρχίσει να κουράζεται από τα δύο μεγάλα κόμματα και τα ίδια πρόσωπα στους κεντρικούς ρόλους, ένας νέος φωτογενής πολιτικός με τολμηρό λόγο κέρδισε ψήφους που δεν ήταν κομματικές. Στη συνέχεια ήρθε η ανάδειξή του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και ξεκίνησε η πορεία προς την εξουσία. Η νίκη στις εκλογές του Ιανουαρίου του ’15 ήταν συνδυασμός δύο πραγμάτων. Η οργή μεγάλου μέρους της κοινωνίας αναζητούσε πολιτική έκφραση. Και ο Αλέξης Τσίπρας ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για να εκφράσει αυτόν τον κόσμο, γιατί ερχόταν με ορμή και συγκρουσιακή διάθεση αλλά ταυτόχρονα ήταν συμπαθής και καθησυχαστικός ότι δεν θα τα γκρεμίσει όλα. Αν μέχρι τις εκλογές του 2015 ήταν ο «ζωηρός γιος» που ήθελε να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής στη χώρα και να πολεμήσει για αξιοκρατία και δικαιοσύνη, ενόψει της ανάληψης της διακυβέρνησης υποσχέθηκε ότι «την επομένη των εκλογών ο ήλιος θα ανατέλλει και πάλι την ίδια ώρα» (άρα δεν θα φέρει περιπέτειες).Και έγινε ως ένα βαθμό μια «μητρική» φιγούρα που υποσχόταν ότι όλα θα γίνουν καλύτερα, θα φροντίσει για το καλό του λαού!

Τον Ιούνιο του ’15 με τη στροφή του μετά το δημοψήφισμα επέστρεψε στην αρχική υπόσχεση. Θα πάλευε μεν αλλά δεν θα έθετε σε κίνδυνο τη χώρα. Εχασε το μισό του κόμμα αλλά κράτησε τους ψηφοφόρους. Αλλωστε οι ψηφοφόροι του σε μεγάλο βαθμό δεν ήταν παραδοσιακοί οπαδοί της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Θυμάμαι το καλοκαίρι του ’15 σε μια ταβέρνα σε νησί να έχει ανάψει πολιτική συζήτηση και μια κυρία να δηλώνει ότι η ίδια από οικογενειακή παράδοση είναι βασιλική αλλά ψήφισε  τον Τσίπρα γιατί είναι τίμιος και ύψωσε ανάστημα στους ξένους. Εκανε ό,τι μπορούσε τέλος πάντων!

Θα μου πείτε ότι δεν ήταν οι βασιλικοί που εξέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν διαφωνώ φυσικά. Αλλά έστω και ως ακραίο παράδειγμα, η ιστορία της κυρίας επιβεβαιώνει την πολυσυλλεκτικότητα που πέτυχε για τον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας.

Και φτάσαμε στο ’19. Το 32% ήταν ένα καλό αποτέλεσμα έπειτα από πέντε ταραχώδη χρόνια στην κυβέρνηση. Αλλά ήταν και η ευκαιρία που χάθηκε. Απέναντι σε έναν Κυριάκο Μητσοτάκη που κυβέρνησε αποτελεσματικά και έκανε ανοίγματα σε ακροατήριο πέρα από την παράταξή του, ο  Τσίπρας δεν έδειξε να έχει ικανότητα προσαρμογής. Πολέμησε ένα «ακροδεξιό σκιάχτρο» που δεν υπήρχε και έτσι δε μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τα πραγματικά λάθη και τις αδυναμίες της ΝΔ. Η εποχή ήθελε έναν ικανό κυβερνήτη και δεν χρειαζόταν κάποιον να πολεμάει τις ελίτ!

Ο κίνδυνος για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τώρα να έχει την τύχη των Ισπανών Podemos. Ο Τσίπρας προστατεύει τον εαυτό του από αυτό το ενδεχόμενο. Τα υπόλοιπα είναι λίγο δύσκολο να τα μαντέψουμε από τώρα…

Ο Χάρης Γούλιος είναι επικοινωνιολόγος – διευθυντής Marketing του Mega