Μητσοτάκης: επιλογή εκσυγχρονισμού

Η έκλειψη του Αλέξη Τσίπρα ήταν αισθητή, χθες, στη Βουλή, πρώτη ημέρα προγραμματικών δηλώσεων του Πρωθυπουργού και της νέας κυβέρνησης. Στην ηχηρή απουσία του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλε ιδιαίτερα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης που, στην ομιλία του, δεν θεώρησε ότι θα μπορούσε να υιοθετήσει στρατηγική αντιπαράθεσης στον ΣΥΡΙΖΑ – ό,τι ήταν να πει τα είπε την προεκλογική περίοδο και οι πολίτες του έδωσαν γι’ αυτά μια άνετη πλειοψηφία.

Γι’ αυτό,ο Μητσοτάκης επέλεξε να μιλήσει ως μεταρρυθμιστής ηγέτης. Εκκινώντας από μια ιστορική αναδρομή στον Ελευθέριο Βενιζέλο, στους πολιτικούς της μεταπολεμικής περιόδου που συνέβαλαν στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ο οποίος επέμεινε στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, επέλεξε να κάνει ακριβοδίκαιη αναφορά στον δρόμο προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και δύο κορυφαίων προσωπικοτήτων του ΠΑΣΟΚ: του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη.

Η Ελλάδα στην Ευρώπη ήταν ο βασικός ιστός της ομιλίας του Πρωθυπουργού. Αναφέρθηκε σε μια χώρα που δεν είναι εξαίρεση, δεν διεκδικεί να είναι εξαίρεση. Είναι μια ευρωπαϊκή χώρα που μπορεί να τα καταφέρει και καλύτερα. Μια χώρα που βγήκε από μια μεγάλη κρίση και, πλέον, προσπαθεί να βρει αναπτυξιακές ταχύτητες, προκειμένου να είναι βιώσιμη για περισσότερους πολίτες. Μια χώρα που πρέπει να απαντήσει στις προκλήσεις της εποχής αλλά, ταυτόχρονα, να γιατρέψει και καθυστερήσεις χρόνων, στον δημόσιο τομέα, στη δικαιοσύνη, στην υγεία, στην παιδεία και, ασφαλώς, στην οικονομία. Ο Μητσοτάκης δεν έχει μαγικές λύσεις. Οδηγός του είναι το δείγμα γραφής της προηγούμενης τετραετίας. Ο εκσυγχρονισμός που επαγγέλλεται συσχετίζεται με μια αναπτυξιακή στρατηγική και προϋποθέτει την πολιτική ομαλότητα, για τη διασφάλιση της οποίας και έλαβε την εμπιστοσύνη των πολιτών. Οι επόμενες κινήσεις της κυβέρνησης περνάνε από την ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, την οποία υποσχέθηκε ως το τέλος του χρόνου. Υποσχέθηκε αυξήσεις στο Δημόσιο αλλά και επίσπευση διαδικασίας αξιολόγησης.

Ανάμεσα στους στόχους της τετραετίας είναι και η δρομολόγηση νέας συνταγματικής αναθεώρησης (συνταγματικά είναι δυνατή μετά το 2015) με έναν από τους κύριους στόχους την αλλαγή του άρθρου 16, προκειμένου να γίνει δυνατή η λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων και στην Ελλάδα. Ο Πρωθυπουργός ανέφερε μάλιστα ότι, και πριν από τη συνταγματική μεταρρύθμιση, στην οποία κάλεσε να συμβάλει και το ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση θα αξιοποιήσει το άρθρο 28 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο γενικά παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, «αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου». Αυτό θα επιτρέψει την ίδρυση μη κρατικών ΑΕΙ ακόμα και πριν απ’ την αλλαγή του άρθρου 16.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης απάντησε ότι είναι σύμφωνος με την αναθεώρηση του άρθρου 16, αλλά θα διεκδικήσει υψηλά στάνταρ για τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Η πολιτική ταυτότητά του κινήθηκε σε γενικεύσεις, αλλά είπε ότι δεν θα αντιπολιτευτεί τη ΝΔ με γενικεύσεις, επειδή δεν συμφωνεί με την πολιτική της ατάκας. Από τη σκοπιά του, ο Σωκράτης Φάμελλος του ΣΥΡΙΖΑ, στο ντεμπούτο του ως επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ήταν γενικόλογος και συνθηματολογικός. Επικαλέστηκε όρους με σαφώς παρεξηγημένη ερμηνεία (όπως, π.χ., τον κοινοτισμό) και επιδοκίμασε την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή του Νίκου Κοτζιά, στο Κυπριακό. Δεν μπορεί να μην ξέρει ότι το Κραν Μοντανά σχεδόν έκανε αδύνατη λύση που δεν περιλαμβάνει δύο κράτη.

Στέκομαι ιδιαίτερα στο κλείσιμο της ομιλίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, χθες στη Βουλή. Ο Πρωθυπουργός, αναφερόμενος στις αναγκαίες πολιτικές συγκρούσεις, τόνισε με έμφαση ότι με τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι αντίπαλοι, όχι εχθροί. Θα μπορούσε να είναι παραίνεση για μια καινούργια εποχή, στην οποία από την πολιτική σύγκρουση θα απουσιάζει η εχθροπάθεια. Η έκλειψη του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σηματοδοτεί και το τέλος του μίσους.

Ο Κώστας Καλφόπουλος άφησε την πόλη

Ο Κώστας Καλφόπουλος, που χθες μάθαμε τον πρόωρο θάνατό του, ήταν από τα πρόσωπα που δεν απασχόλησαν ποτέ το μεγάλο προσκήνιο της δημόσιας ζωής, έχει όμως συμβάλει ιδιαίτερα να είναι η ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα. Συγγραφέας και κριτικός. Φανατικός για γράμματα, σε μια εποχή που δεν θα αναγόρευε σε celebrity κανέναν φανατικό για γράμματα.

Αλλ’ ο Καλφόπουλος (και ελάχιστοι άλλοι όπως ο Καλφόπουλος) ήταν ένας μαχητικός πολίτης που εργάστηκε ακούραστα για την απομυθοποίηση διαφόρων όψεων της μαζικής κουλτούρας – κι όχι μόνο. Λάτρης του νουάρ μυθιστορήματος, ήταν ταυτόχρονα δημιουργός και μελετητής της παλπ λογοτεχνίας, δημοφιλούς τάσης του λαϊκού μυθιστορήματος που είναι συνυφασμένο με τη ζωή στις πόλεις. Στις πόλεις, το κέντρο του πολιτισμού μας, ήταν προσανατολισμένα και τα άλλα πάθη του: οι δημοφιλείς κουλτούρες, τα φλίπερ και γενικώς η διαχείριση του ελεύθερου χρόνου, η γερμανική λογοτεχνία, οι κοινωνιολογικές προσεγγίσεις και, ασφαλώς, η ιδέα της περιπλάνησης στο «δάσος των πόλεων».

Κάθε flâneur, που ταυτόχρονα ήταν μποέμ και συγγραφέας, ασκούσε μια μαγική επιρροή στον Καλφόπουλο: ο Μπένγιαμιν, ο Πόε, ο Μπαλζάκ, αλλά κι ο Ζίμελ κι ο Κρακάουερ και τόσοι άλλοι. Ο Καλφόπουλος ήταν μαχητικός και γλυκός και οξύς και ήξερε πολλά και τα μοιραζόταν με όλους – και ήξερε πόσο μάταιη είναι η πίστη στη ζωή, που κάποια στιγμή όλους θα μας προδώσει…