Εχασαν όλοι όμως το προγνωστικό τους

Διάβαζα χθες πολλά που γράφτηκαν για τη συνάντηση των προέδρων του Ολυμπιακού του μπάσκετ με τον Κώστα Σλούκα. Πριν από τη συνάντηση των προέδρων του μπασκετικού Ολυμπιακού, Γιώργου και Παναγιώτη Αγγελόπουλου, με τον παίκτη, υπήρχε ένα είδος βεβαιότητας ότι ο παίκτης μετά το τέλος της θα απαντούσε στην πρόταση ανανέωσης του συμβολαίου του θετικά ή αρνητικά. Οπως συμβαίνει με όλα τα καλά σίριαλ οι φανατικοί τους έκαναν και προβλέψεις για το φινάλε. Για το αν θα μείνει ή θα φύγει ο Σλούκας γράφτηκαν τον τελευταίο καιρό τόσο πολλά που θα μπορούσε να γραφτεί βιβλίο – και το ωραίο ήταν ότι όλα έμοιαζαν και τεκμηριωμένα. Χρησιμοποιήθηκαν για να στηρίξουν τα προγνωστικά ακόμα και πράγματα που έμοιαζαν άσχετα με την υπόθεση όπως π.χ. οι διακοπές του παίκτη στη Σαρδηνία!

Πρόβλεψη

Δεν υπερβάλλω. Οσοι ισχυρίζονταν ότι ο παίκτης θα φύγει, προέβαλλαν ως επιχείρημα και το ότι έβαλε το ραντεβού του με τη διοίκηση της ομάδας έπειτα από τις διακοπές του κι έλεγαν πως αυτό από μόνο του αρκεί για να φανεί η πρόθεσή του για ένα διαζύγιο. «Δύσκολα», έλεγαν, «ο Σλούκας θα πει “μένω”, τα προηγούμενα δείχνουν πως αν κάποιος παίκτης θέλει να μείνει σε μια ομάδα, υπογράφει το νέο του συμβόλαιο μόλις ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα και στη συνέχεια πάει διακοπές». Η αλήθεια είναι ότι το ανάποδο (πρώτα διακοπές και μετά υπογραφές) δεν είναι και τόσο συνηθισμένο, αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Οσοι προέβλεπαν συμφωνία, έλεγαν πως το ότι «μόλις πήρε τις βαλίτσες κι έφυγε από το αεροδρόμιο έτρεξε να συζητήσει με τους προέδρους, σημαίνει πως έχει αποφασίσει να μείνει καθώς αν ήταν αλλιώς δεν θα βιαζόταν να κλείσει το ραντεβού». Τελικώς έχασαν όλοι το προγνωστικό! Υστερα από τέσσερις ολόκληρες ώρες συζητήσεων η αβεβαιότητα παραμένει. Κι όποιος βάλει το χέρι του στη φωτιά, τονίζοντας ότι μπορεί να κάνει μια σίγουρη πρόβλεψη, θα το κάψει…

Ζούγκλα

Το παράξενο είναι ότι δεν υπάρχει μόνο η εκκρεμότητα της συμφωνίας με τον Σλούκα στον Ολυμπιακό. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τον Κώστα Παπανικολάου, που επίσης κάνει διακοπές, χωρίς να έχει υπογράψει νέο συμβόλαιο! Αλλά για τη δική του περίπτωση δεν μιλά κανείς και κανείς δεν κάνει αναλύσεις. Οχι τυχαία. Υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Στην περίπτωση του Παπανικολάου δεν υπήρξε πινγκ πονγκ δηλώσεων του παίκτη με τον προπονητή Γιώργο Μπαρτζώκα. Τις προηγούμενες μέρες ο Σλούκας με τον Μπαρτζώκα, όχι μόνο συζήτησαν δημοσίως και εξ αποστάσεως τα πάντα μετά το τέλος του πρωταθλήματος, αλλά έκαναν και τις τοποθετήσεις τους θέμα συζήτησης στη ζούγκλα των social media με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Σχέση

Εχει κάποια σημασία η σχέση των δύο; Ολα παίζουν ρόλο, αλλά η φυγή ή η παραμονή ενός παίκτη σε μια ομάδα δεν έχει πάντα να κάνει με τη σχέση του με τον προπονητή. Στην περίπτωση του Βεζένκοφ, για παράδειγμα, ο Μπαρτζώκας έχει κάνει τις πιο κολακευτικές δηλώσεις που έχουν γίνει από προπονητή για παίκτη στην ιστορία του Ολυμπιακού: έφτασε σχεδόν να τον παρακαλάει να μη δεχτεί την πρόταση του Σακραμέντο. Αλλά ο Βεζένκοφ ζύγισε το πράγμα διαφορετικά. Προτίμησε το ΝΒΑ χωρίς αυτό να σημαίνει πως σταμάτησε να εκτιμά τον προπονητή του. Κι ο Σλούκας θα κοιτάξει την καριέρα του. Που είναι κάτι κομμάτι διαφορετικό από τη σχέση με τον Μπαρτζώκα.

Παρών

Γράφεται πως η δεύτερη συνάντηση του Σλούκα με τους Αγγελόπουλους, όταν και εφόσον γίνει, θα γίνει παρουσία του Μπαρτζώκα. Είναι πιθανό, αλλά δεν ξέρω αν θα είναι και καθοριστικό για την έκβαση της υπόθεσης: κάθε εξήγηση (του ενός στον άλλο) είναι προφανώς χρήσιμη. Πλην, όμως, μου μοιάζει κομμάτι δύσκολο να γεφυρωθεί η μεταξύ τους διαφωνία έπειτα από μια συζήτηση. Ο Μπαρτζώκας είναι δύσκολο να εγγυηθεί στον Σλούκα περισσότερο χρόνο συμμετοχής στο παιχνίδι, όταν μάλιστα κρίνει πως φέτος τον χρησιμοποίησε ιδανικά. Και μου μοιάζει και δύσκολο ο Σλούκας, αν έχει αποφασίσει να φύγει, να μεταπειστεί ύστερα από μια συζήτηση με έναν προπονητή για τον οποίο πιστεύει πως τον αδικεί. Από την άλλη μιλάμε για δύο πολύ ξεχωριστές περιπτώσεις ανθρώπων. Διαφέρουν σε πολλά, αλλά μοιάζουν σε ένα πράγμα: στην ευθύτητα. Μια μεταξύ τους συνάντηση δεν θα είναι μια συνηθισμένη συνάντηση ανάμεσα σε έναν δυσαρεστημένο παίκτη κι έναν απαιτητικό προπονητή. Θα είναι μάλλον μια ευκαιρία για να υποστηρίξει ο καθένας τα δίκια του ενώπιον τρίτων – και σημαντικών τρίτων αφού μιλάμε για τους προέδρους της ΚΑΕ. Αλλά παρασύρθηκα κι εγώ κι άρχισα να βλέπω οράματα. Για την ώρα το ότι στο επόμενο ραντεβού θα είναι παρών και ο Μπαρτζώκας είναι μια δημοσιογραφική εικασία. Οσων τις προηγούμενες μέρες δήλωναν βέβαιοι πως μετά τη συνάντηση του Σλούκα με τη διοίκηση θα ξεκαθαρίσουν όλα – πράγμα που δεν έγινε.

Συμβόλαιο

Ολα αυτά συμβαίνουν σε ένα καλοκαίρι που στο μπάσκετ έχουμε ασταμάτητες αποφάσεις σημαντικών παικτών να αφήσουν την Ευρώπη για το ΝΒΑ. Μετά τον Βεζένκοφ, τον Μίσιτς και τον Εξουμ και ο Γάλλος Γιαμπουσέλε, που αγωνίζεται στη Ρεάλ Μαδρίτης, μοιάζει έτοιμος να πάει στις ΗΠΑ. Ακούω πως και ο Γιώργος Παπαγιάννης θέλει να επιχειρήσει να κάνει μια δεύτερη καριέρα στο ΝΒΑ. Το συμβόλαιό του με τον ΠΑΟ έληξε. Πλανάται η εντύπωση πως στην Ευρώπη μένουν όσοι παίκτες δεν μπορούν να βρουν συμβόλαια στο ΝΒΑ κι αυτό δεν είναι ό,τι καλύτερο για το ευρωπαϊκό μας μπάσκετ. Από την άλλη η ολοένα και μεγαλύτερη υποβάθμιση των ρόστερ των ευρωπαϊκών ομάδων δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις μεταγραφές του Ολυμπιακού και του ΠΑΟ που εκπροσωπούν την Ελλάδα στην Ευρωλίγκα! Οταν σπουδαίοι παίκτες (και) των άλλων ομάδων φεύγουν, μεγαλώνει η βεβαιότητα ότι η διάκριση των ελληνικών ομάδων στη συγκεκριμένη διοργάνωση μπορεί του χρόνου να είναι ευκολότερη: τα εμπόδια που θα βρουν θα είναι πιο χαμηλά – ας μην ξεχνάμε ότι διανύουμε και καλοκαίρι, εποχή οπαδικής υπεραισιοδοξίας.

Σασπένς

Σε κάθε περίπτωση, ιστορίες όπως αυτή με πρωταγωνιστή τον Σλούκα, ανεβάζουν το σασπένς στα ύψη. Σε τελική ανάλυση ό,τι συμβεί μεταξύ του Σλούκα και του Ολυμπιακού μπορεί να αφορά την έκβαση της επόμενης Ευρωλίγκας: σε αυτή θα μείνει και σε αυτή κάνει τη διαφορά. Θα μείνει ή θα φύγει; Θα μείνει μόνο αν τον πείσουν στο τέλος ότι ο ρόλος του θα είναι ηγετικός. Αν του ζητάνε να μείνει σαν τοτέμ, αποκλείεται. Οσο κι αν βασανίζεται, θα πει όχι. Αλλά χέρι στη φωτιά δεν βάζω…