Η μεγάλη αφαίμαξη της Euroleague

Συνέβη σε ένα απόγευμα. Και όπως ο καθένας καταλαβαίνει δημιουργεί ένα δεδικασμένο από εκείνα που απλά τα αποδέχεσαι. Στο Σακραμέντο ο φετινός MVP της Euroleague, Σάσα Βεζένκοφ. Στην Οκλαχόμα ο Βασίλιε Μίσιτς, ο παίκτης-σύμβολο της back to back πρωταθλήτριας Ευρώπης Εφές του Εργκίν Αταμάν (2021-2022). Στο Ντάλας ο Ντάντε Εξουμ που έκανε πράγματα και θαύματα στο Βελιγράδι με την Παρτιζάν. Και ίσως στο Πόρτλαντ και ο Εντι Ταβάρες της νέας πρωταθλήτριας Ευρώπης, Ρεάλ. Ολόκληρη η βιτρίνα της Ευρώπης, στα χέρια του NBA. Και το ποτάμι πίσω δεν γυρνά.

Η εξήγηση: Επίσης απλή. Δεν είναι μόνο το δέλεαρ της συμμετοχής. Είναι τόσο μεγάλη η διαφορά των οικονομικών δεδομένων ανάμεσα στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου και της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης που το κάνει να μοιάζει με… παιχνιδάκι. Είκοσι εκατομμύρια δολάρια για τρία χρόνια στον Βεζένκοφ, είκοσι τρία στον Μίσιτς όταν η Ρεάλ και ο Ολυμπιακός, το ζευγάρι του φετινού τελικού, αποκόμισαν από τη διοργάνωση «μαζί» μόλις δύο εκατ. ευρώ!

ΝΒΑ… διαστημόπλοιο

Είναι παγκόσμιο προϊόν το ΝΒΑ με αποδείξεις: Τη σεζόν που τελείωσε αγωνίστηκαν 120 μη Αμερικανοί από 40 διαφορετικές χώρες. Οι φετινοί τελικοί μεταδόθηκαν σε 214 διαφορετικές χώρες. Τρέχει ένα τηλεοπτικό συμβόλαιο με το ESPN 24 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μπορεί να συγκριθεί μαζί του ίσως η Premier League. Μπορεί ίσως η Formula 1. Αποκλείεται όμως να υπάρχει κάτι σε μπάσκετ που να μπορεί να το κοντράρει. Στο μεταξύ πήρε το πρωτάθλημα και ήταν MVP ο Νίκολα Γιόκιτς από τη Σερβία. Είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και ο Λούκα Ντόντσιτς στο top-5. Οι Αμερικανοί έχουν καταλάβει ότι το αγωνιστικό επίπεδο της Euroleague είναι μια χαρά συμβατό για να καλύψει ανάγκες NBA, προκαλείται μια κανονική αφαίμαξη σε ετήσια βάση.

Αριθμοί που ζαλίζουν

Την ίδια στιγμή με το salary cap να έχει εκτοξευθεί στα 136 εκατ. δολάρια, οι ομάδες της Ευρώπης δεν μπορούν πια να αποκτήσουν ούτε τον 12o-13o παίκτη μιας καλής ομάδας του ΝΒΑ. Και βέβαια φεύγουν παίκτες από την Ευρώπη για να διεκδικήσουν το 12ο ή 13ο συμβόλαιο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού γιατί ακόμη και η τελευταία θέση στον πάγκο πληρώνεται καλύτερα από εκείνη του franchise player της Euroleague. Το περσινό παράδειγμα του Τάιλερ Ντόρσεϊ είναι χαρακτηριστικό. Αφησε τον Ολυμπιακό για να πάει στο Ντάλας και τελικά μέχρι τα Χριστούγεννα όπου πήρε τον δρόμο της επιστροφής στην Ευρώπη (Φενέρ) αγωνίστηκε ελάχιστα.

Η Euroleague δεν μπορεί να ανταπεξέλθει. Ποντάρει στην τρέλα μιας σειράς επενδυτών και αυτό είναι όλο. Ανθρώπους που χάνουν σε ετήσια βάση εκατ. ευρώ από την προσωπική τους περιουσία για να συντηρούν τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την Αρμάνι, τη Μονακό, τη Φενέρ, τη Μακάμπι κ.λπ. Αν δεν δημιουργήσει έσοδα αναπόφευκτα θα «μαραζώσει». Οι ομάδες στην Ευρώπη δεν πουλιούνται… χαρίζονται σε κάποιον που θα εγγυηθεί μια μεγαλύτερη επένδυση όταν ας πούμε κατά μέσο όρο κάθε franchise του ΝΒΑ κοστίζει όσο ο ουρανός με… τα άστρα. Πριν από λίγο καιρό έγινε γνωστό ότι ο Μάικλ Τζόρνταν αφήνει τους Χόρνετς. Τους αγόρασε το 2010 αντί 275 εκατ δολαρίων. Τα ρεπορτάζ αναφέρουν ότι η πώληση θα φέρει πίσω 10-15 φορές την επένδυσή του.