Περιμένουν αυτοκριτική και {LF}από τον διάδοχο {LF}του Τσίπρα

Γραμμή «εγρήγορσης» για την εφαρμογή του κυβερνητικού προγράμματος και μόνο έχει δώσει επισήμως το Μαξίμου στο γαλάζιο στρατόπεδο στον απόηχο των εξελίξεων στην αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά ανεπίσημα το βλέμμα της Ηρώδου Αττικού και της Πειραιώς είναι στραμμένο στις διεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερα στο κεντροαριστερό τοπίο. Οι γαλάζιοι, θέλοντας να δείξουν ότι μένουν εκτός των εσωτερικών διαδικασιών άλλων κομμάτων, επιλέγουν στάση αναμονής για τη διαδοχή του Αλέξη Τσίπρα. Ουσιαστικά περιμένουν την επιλογή του νέου προσώπου ώστε με βάση την αποκωδικοποίηση που θα κάνουν να προσαρμόσουν όπου χρειαστεί τη στρατηγική τους. Προς το παρόν δημόσια είτε μιλούν για την ανάγκη «πιο εποικοδομητικής πολιτικής αντιπολίτευσης» και για επισφράγιση της πολιτικής κυριαρχίας της ΝΔ, είτε προβάλλουν τη διαφορά «κουλτούρας» ανάμεσα στα δύο κόμματα σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της ήττας ή ακόμα και υπενθυμίζουν ότι από μόνο του το διπλό εκλογικό αποτέλεσμα Μαΐου και Ιουνίου μαρτυρά ότι οι πολίτες επιβράβευσαν την αλλαγή «πολιτικού υποδείγματος».

Φαίνεται πως μέχρι σήμερα σε μεγάλο βαθμό οι γαλάζιοι ποντάρουν στο μήνυμα προς τους πολίτες ότι δύσκολα η Κουμουνδούρου θα αλλάξει, ανεξάρτητα από την αρχηγία της. Είναι ο λόγος που κυβερνητικά και κομματικά στελέχη επιμένουν να ταυτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ «της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης» με την τοξικότητα και τη διγλωσσία, χρεώνοντας προσωπικά στον Τσίπρα πρωτίστως την απουσία αυτοκριτικής. «Δεν είναι στραβός ο γιαλός…» σχολιάζει με νόημα κυβερνητικός παράγοντας, παραπέμποντας επιπλέον και στην αποστροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν πορεύτηκε ποτέ» με «ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες λύσεις για τα προβλήματα των πολιτών».

Τα δύο βασικά ερωτήματα

Σε κυβέρνηση και ΝΔ προτίθενται να παρακολουθούν από απόσταση αλλά στενά τη σεναριολογία για τη διάδοχη κατάσταση στην ηγεσία της Κουμουνδούρου, με τις εκτιμήσεις να διαφέρουν στο εσωτερικό της ΝΔ. Αλλοι θεωρούν ότι ΣΥΡΙΖΑ «χωρίς Τσίπρα δεν νοείται» και άλλοι πιστεύουν ότι ο ίδιος δεν είχε πια να προσφέρει και πιθανώς η αποχώρησή του να ανοίξει κύκλο συσπείρωσης.

Οι διαφορετικές φωνές και εκτιμήσεις για την επόμενη μέρα εξηγούνται από το γεγονός ότι μένουν προσώρας αναπάντητα δύο βασικά ερωτήματα. Το πρώτο που απασχολεί τη ΝΔ είναι εάν μετά την επιλογή ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ θα σηματοδοτηθεί στροφή προς το Κέντρο – στον χώρο που ενδιαφέρει πάντα τη ΝΔ – ή αν θα υπάρξει επένδυση προς τα αριστερά. Λέει πολλά το σχόλιο του Μητσοτάκη όταν ερωτηθείς για σενάρια πιθανής συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ- ΠΑΣΟΚ, ο ίδιος έσπευσε να υπογραμμίσει ότι η ΝΔ είναι αυτή που πέτυχε τη διεύρυνση σε προοδευτικές δυνάμεις. Αλλωστε το δεύτερο ερώτημα, άμεσα συνδεόμενο και με το πρώτο, είναι κατά πόσο θα επιταχυνθούν ευρύτερες διαδικασίες στην Κεντροαριστερά και κυρίως το πώς θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει αυτό το μομέντουμ το ΠΑΣΟΚ. Σε κάθε περίπτωση, αναγνωρίζοντας ότι με την παραίτηση του Τσίπρα κλείνει ένας κύκλος, το Μαξίμου εστιάζει στον δικό του βηματισμό, προειδοποιώντας τα κυβερνητικά στελέχη για τυχόν παράσυρσή τους στον εφησυχασμό λόγω της «ανηφόρας» που έχει μπροστά της η αξιωματική αντιπολίτευση.

Τι περιμένει το ΠΑΣΟΚ

Στην πλευρά του ΠΑΣΟΚ, κανείς στη Χαριλάου Τρικούπη δεν θα επιχειρούσε ούτε να κάνει πρόβλεψη για την επόμενη ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ούτε να εκφράσει οποιαδήποτε προτίμηση. Είναι χαρακτηριστικό πως τα στελέχη του κόμματος που κλήθηκαν να σχολιάσουν δημόσια απέφυγαν το οποιοδήποτε σχόλιο για τα εσωκομματικά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και για λόγους πολιτικού πολιτισμού αλλά και για λόγους στρατηγικής. Εμπειρα κεντροαριστερά στελέχη, σε κάθε περίπτωση, αναγνωρίζουν πως το πεδίο στον προοδευτικό χώρο (και κατ’ επέκταση η πίεση που θα ασκηθεί προς το ΠΑΣΟΚ ως επακόλουθο) θα είναι διαφορετικό αν ο επόμενος πρόεδρος «στρέψει» το κόμμα προς τη σοσιαλδημοκρατία και όχι προς τα αριστερά.

Ρόλο επίσης θα παίξει, σύμφωνα με εκτιμήσεις, εκτός από την προγραμματική στάση του νέου προέδρου και το συνολικό προφίλ και η δημοφιλία του στους προοδευτικούς ψηφοφόρους – με δεδομένο πως, στην αντίστοιχη περίπτωση, η προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα λειτουργούσε ως μαγνήτης για ένα συγκεκριμένο ακροατήριο για περίπου δέκα χρόνια.