Δεν ξεχνώ

«Θεωρώ ότι με την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα κλείνει ένας κύκλος. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα που τα τελευταία χρόνια, και στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση, ταυτίστηκε με την τοξικότητα, με τον διχαστικό λόγο, αλλά και με την εκκωφαντική αναποτελεσματικότητα όταν κλήθηκε να διαχειριστεί τις τύχες του τόπου». Αυτά δήλωσε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μόλις έμαθε ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να «παραμερίσει», όπως είπε, δρομολογώντας διαδικασίες διαδοχής στο κόμμα του.

Είπε μήπως κανένα ψέμα ο Μητσοτάκης; Περιέγραψε απλώς τα χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ κατά το πέρασμά του από την πολιτική ζωή του τόπου και του αρχηγού του. Και με δυο λέξεις, εκκωφαντική αναποτελεσματικότητα, συνόψισε την αποτίμηση εκ μέρους του των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και πάλι επιεικής ήταν, αφού απέφυγε να πει πού παραλίγο να οδηγήσει τον τόπο αυτή η εκκωφαντική αναποτελεσματικότητα.

Κι όμως. Αυτή τη μετριοπαθή αλλά και ακριβή δήλωση πολλοί έσπευσαν χθες να την επικρίνουν. Ενας από τους επικριτές του τον συνέκρινε με τον Κώστα Σημίτη, ο οποίος όταν αποχώρησε από την ενεργό δράση, κατά την τελευταία ομιλία του στη Βουλή, αποχαιρέτησε με μεγαλοκαρδία τους τότε αντιπάλους του: «Κύριε Καραμανλή, κυρία Παπαρήγα, κύριε Κωνσταντόπουλε, σας ευχαριστώ για τη συνεργασία μας στο Κοινοβούλιο προς όφελος της Δημοκρατίας και το συμφέρον του ελληνικού λαού».

Μόνο που εδώ υπάρχει μια διαφορά. Ούτε ο Κώστας Καραμανλής, ούτε η Αλέκα Παπαρήγα, ούτε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος υπερέβησαν τα εσκαμμένα. Ποτέ δεν έβαλαν το κόμμα πάνω από τη χώρα, ποτέ δεν έπαιξαν παιχνίδια με το πολίτευμα, ουδέποτε διανοήθηκαν να βάλουν τους έλληνες πολίτες σε περιπέτειες ανάλογες των περιπετειών στις οποίες τους έβαλαν Τσίπρας, Βαρουφάκης, Καμμένος και συντρόφια το πρώτο εξάμηνο του 2015.

Επίσης, όση ένταση κι αν είχε η πολιτική αντιπαράθεση, όσους χαρακτηρισμούς κι αν εκτόξευσαν οι αντίπαλοί του στον τότε πρωθυπουργό, στη βάση τους ήταν πολιτικοί χαρακτηρισμοί – δεν του έλεγαν ότι μπιπ μπιπ, ούτε ότι είναι αρχηγός κόμματος παιδεραστών και Κύριος οίδε τι άλλο. Και εν πάση περιπτώσει, όσο σκληρή αντιπαλότητα κι αν είχε εκείνα τα χρόνια η αντιπαράθεση, ουδέποτε υποκινήθηκε από το δίπολο «ή εμείς ή αυτοί». Επειδή για τους ηγέτες εκείνης της εποχής, η διαφωνία, η αντιπαλότητα είναι κομμάτι της λειτουργίας της δημοκρατίας. Μόνο επί Τσίπρα η διαφωνία έγινε λόγος αγεφύρωτης έχθρας, οιονεί εμφύλιος.

Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να παραμερίσει – πήρε, επιτέλους, μια σοβαρή απόφαση που πιστεύω ότι θα ωφελήσει τη δημοκρατία. Αλλά φεύγοντας δεν σημαίνει ότι ένα χέρι πήρε ένα σφουγγάρι και έσβησε από τον πίνακα το αποτύπωμα της παρουσίας του στον δημόσιο βίο τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Πιστεύω ότι, παρά την επιείκειά του, είναι χρήσιμη η ακρίβεια με την οποία φιλοτέχνησε τον Τσίπρα ο Μητσοτάκης. Η ουσία είναι ότι κανείς δεν δικαιούται να εξωραΐσει τον απολογισμό του περάσματός του από την ελληνική δημόσια ζωή. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί, επειδή όταν εξωραΐζεται το κακό, όταν αδυνατίζει η μνήμη που το ανακαλεί, οι κοινωνίες γίνονται αδύναμες να διαγνώσουν και να αντιμετωπίσουν την επόμενη επίθεση εναντίον τους.