Μερική άγνοια

Οταν γκριζάρουν τα μαλλιά

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο χειρότερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης. Δεν υπάρχει λόγος σε τέτοιες στιγμές να καταφεύγουμε σε λείανση κάθε γωνίας για λόγους ευπρέπειας. Ηταν ο χειρότερος πρωθυπουργός επειδή ανέβηκε στην εξουσία πατώντας πάνω σε στείρα οργή και χυδαίο λαϊκισμό και μετά υπονόμευσε την ευρωπαϊκή διάσταση της χώρας, έκλεισε τις τράπεζες, έφερε τρίτο μνημόνιο και υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια. Θα έχουμε φύγει όλοι από τη ζωή και ακόμα η χώρα θα πληρώνει τις επιλογές του Τσίπρα.

Δεν υπάρχουν θετικές ψηφίδες στην εικόνα του; Φυσικά και υπάρχουν. Εκανε τη Συμφωνία των Πρεσπών, απαλλάσσοντας τη χώρα από ένα βραχνά που την εξέθετε διεθνώς. Θέσπισε το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια και τον νομικό επαναπροσδιορισμό φύλου. Πέραν αυτών, αδυνατώ να εντοπίσω κάτι εμβληματικά θετικό στη διαχείριση Τσίπρα. Οσο σκαλίζω τη μνήμη, τόσο βρίσκω σκελετούς. Υπάρχει και κάτι ακόμα, αλλά αναπτύσσεται στη σφαίρα της ιστορικής υπόθεσης. Αν δεν υπήρχε ο Τσίπρας, μπορεί να βρισκόμασταν με κανέναν χρυσαυγίτη στο Μαξίμου και τη χώρα να γίνεται παραθεριστικό θέρετρο του Πούτιν και του Λουκασένκο.

Η απόφασή του να αποχωρήσει ήταν σωστή. Πρώτον, επειδή κατάλαβε ότι ο πάτος του βαρελιού απέχει ακόμα και δεν είχε καμία διάθεση να προσκρούσει επάνω του. Και δεύτερον επειδή, αν και νέος άνθρωπος, ανήκει σε μία εποχή που ξεπεράστηκε, παρήλθε οριστικά. Ο Τσίπρας ήταν ένα πολιτικό προϊόν της κρίσης που πορεύτηκε με κώδικες και λεξιλόγιο των ΄80ς. Είναι παρωχημένος και, δυστυχώς για τον ίδιο, οι ψηφοφόροι το κατάλαβαν πριν απ’ τον ίδιο.

Αν παραμείνει στην ενεργό πολιτική, όπως άλλωστε δήλωσε, θα παρακολουθεί τη συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ από διακριτική απόσταση, αλλά θα είναι πάντα μέσα στη συνολική εικόνα. Και έτσι όπως θα μεγαλώνει, τα μαλλιά θα γκριζάρουν και η κοιλιά θα φαρδαίνει, είναι πολύ πιθανό να βρεθεί κάπου στα ορεινά της Βουλής, μία μελαγχολική φιγούρα που θα εισπράττει προσχηματικό σεβασμό. Κάτι σαν τον Κώστα Καραμανλή στα τελευταία του ως βουλευτής.

Καρέκλες από τον κήπο

Εβλεπα την πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στο Μαξίμου και σκέφτηκα ότι πρέπει να μετέφεραν και καρέκλες από το καφέ του Εθνικού Κήπου. Και βάζω στοίχημα ότι αν στριμώξεις τον Μητσοτάκη σε μια γωνιά για να σου πει από μνήμης όλα τα μέλη της κυβέρνησης, δεν πρόκειται να τα καταφέρει. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Πρώτον επειδή τα κόμματα που κυβερνούν βλέπουν το κράτος ως λάφυρο. Δεύτερον, επειδή ο εκάστοτε πρωθυπουργός βρίσκει στο υπουργικό συμβούλιο ένα ιδανικό πεδίο συμβιβασμών. Τρίτο και κυριότερο: για να εξυπηρετούνται οι παραπάνω στόχοι, δεν επιτρέπεται η ανάδειξη στελεχών της δημόσιας διοίκησης που θα «τρέχουν» το μαγαζί, χωρίς πολιτική καθοδήγηση. Μάλλον τα στελέχη υπάρχουν, αλλά τα πάντα πρέπει να πιστώνονται στο πολιτικό προσωπικό. Τόσο απλά…

Η πορεία προς το 3%

H σχέση του προέδρου Τσίπρα με τον ΣΥΡΙΖΑ δημιουργούσε ένα παράδοξο. Λέγαμε ότι χωρίς τον Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαλυθεί, αλλά με τον Τσίπρα δεν μπορεί να κερδίσει εκλογές. Προφανώς η αποχώρηση του Τσίπρα γίνεται για να προλάβει τα χειρότερα – για εκείνον και για το κόμμα. Ηταν τώρα ο Αλέξης να ασχολείται με το αν ένας μπασκετμπολίστας θα είναι υποψήφιος στην Αθήνα; Ομως το ερώτημα παραμένει ενεργό: υπάρχει κάποιο πρόσωπο που θα μπορούσε να ανατάξει τον ΣΥΡΙΖΑ, επιτρέποντάς του να γίνει κόμμα εξουσίας; Δύσκολα. Δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια των προσώπων, είναι η εποχή που θέτει άλλες απαιτήσεις. Αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει ένα πρόσωπο με εκσυγχρονιστικό προφίλ που να μπορεί να αρθρώσει συστημικό λόγο, απευθυνόμενο σε κεντρώο ακροατήριο. Υπάρχει αυτό το πρόσωπο; Δυστυχώς όχι. Αλλά και να υπήρχε, θα έκαναν το παν για να το εξαφανίσουν. Η πορεία προς το 3% δείχνει μη αντιστρέψιμη.