Οι μεγάλες αλήθειες

Ας μη μείνουμε στο σύνθημα, το «επίθεση, επίθεση, επίθεση», αυτό που ακούστηκε στη χθεσινή παρουσίαση των Κορδόν και Μαρτίνεθ, των δύο ανθρώπων που θα «τρέξουν» τον Ολυμπιακό της επόμενης ημέρας. Αλλωστε, πάντα οι Ερυθρόλευκοι είναι μια ομάδα που ποντάρει στην επίθεση, θέλει να παίζει δυνατά σε όλα τα επίπεδα και το κυριότερο; Επιθυμεί να παίρνει τη νίκη, να ανεβάζει τις μετοχές της, να συναρπάζει το κοινό και εν τέλει να μεγαλώνει το όνομα και την υπερηφάνεια.

Τι από όλα όσα ειπώθηκαν χθες το μεσημέρι ήταν μακριά από την αλήθεια; Ο Ολυμπιακός, άλλωστε, δεν είναι η ομάδα που έχει κάνει τις μεγαλύτερες πωλήσεις παικτών σε διεθνές επίπεδο; Μήπως από τον Πειραιά δεν ξεκίνησαν το ταξίδι τους στις θάλασσες του ποδοσφαίρου ο Τσιμίκας και ο Φετφατζίδης, ο Νικολάου και ο Ρέτσος; Μιλάμε για παιδιά που έπαιξαν έξω και στάθηκαν με το παραπάνω, κυρίως όμως για άσους που ξεπήδησαν από την Ακαδημία της ομάδας. Δείγμα της σωστής δουλειάς που γίνεται στον Ρέντη, και αυτό δεν σχετίζεται μόνο με την εξέλιξη ενός ταλέντου, αλλά και με τον τρόπο που… ατσαλώνεται ψυχικά ένας ποδοσφαιριστής.

Ποιος μπορεί να αρνηθεί πως ο Ολυμπιακός βοήθησε προπονητές να προχωρήσουν στην Ευρώπη, να κάνουν το επόμενο βήμα και να λάμψουν με την επιτυχία τους στο διεθνές στερέωμα; Βοήθησαν την ομάδα, αλλά παράλληλα ευνοήθηκαν από τον όλο οργανισμό που τους αγκαλιάζει, παραδέχεται τις αξίες και ουδέποτε έκλεισε σε κάποιον την πόρτα. Δεν αξίζει ο Βαλβέρδε και τα όσα κατάφερε ακόμη και στον πάγκο της Μπαρτσελόνα; Λίγα μπόρεσε να κάνει ο Ζαρντίμ; Ή ο Σίλβα που ακούγεται πολύ έντονα και για λόγο θετικό στην Πρέμιερ Λιγκ;

Φυσικά, δεν γίνεται να βγάλουμε από την εξίσωση τα πολλά και σημαντικά στελέχη που «μεγάλωσαν στον Ολυμπιακό» και έχουν φτάσει να αποτελούν «παίκτες» της ευρωπαϊκής αγοράς. Σε πολλές και σημαντικές θέσεις. Αλλά ίσως αυτό που μένει στον αθλητισμό παραπάνω, αυτό που θυμάται το ευρύ κοινό, έχει να κάνει με τους τίτλους και τις επιτυχίες. Είναι επίτευγμα της εποχής Μαρινάκη οι 122 τίτλοι σε ποδόσφαιρο και Ερασιτέχνη Ολυμπιακό. Δεν γίνεται αυτό τόσο εύκολα. Απαιτείται, για να προκύψει, ένα σταθερό και καθαρό πλάνο, αταλάντευτη θέληση, οικονομική δυνατότητα και κυρίως πάθος για κάτι που αγαπάς. Συμβαίνει στο Λιμάνι. Οταν κατακτάς και δέκα ευρωπαϊκά στα πέντε βασικά ομαδικά αθλήματα, τότε μπορείς να καμαρώνεις. Γιατί έχεις βάλει την υπογραφή σου. Και δεν καμαρώνεις για κάποιον προσωπικό λόγο. Αλλά το κάνεις επειδή με τον τρόπο σου έχεις συνδράμει ώστε το όνομα του Ολυμπιακού να ακουστεί παραπάνω ανά τον κόσμο. Δεν το λες και κάτι μικρό. Αντίθετα, είναι πολύ σημαντικό.