Κακό ο πρόεδρος να κάνει τον προπονητή

Την Παρασκευή έγραφα για την άστοχη δήλωση του νεαρού πολιτευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Ζαχαριάδη που τόνισε πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο Αρσέν Βενγκέρ του ΣΥΡΙΖΑ ξεχνώντας (;) ότι ο γάλλος προπονητής έχει ολοκληρώσει την καριέρα του. Οι αναφορές σε αθλητικά (κυρίως στο ποδόσφαιρο, όχι όμως μόνο σε αυτό) γίνονται συχνά στις προεκλογικές περιόδους γιατί είναι εύκολες και δημιουργούν και εντυπώσεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι και πάντα επιτυχημένες. Θυμίζω ότι πριν από τις εκλογές της 21ης Μαΐου ο μεν Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωνε βέβαιος για την κατάκτηση της Ευρωλίγκας από τον Ολυμπιακό, ο δε Αλέξης Τσίπρας έλεγε ότι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι περισσότερο σίγουρη κι από την κατάκτηση του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου από τον ΠΑΟ. Δεν έσκισε κανένας από τους δύο στις προβλέψεις.

Οπαδοί

Οι περισσότεροι από τους πολιτευτές είναι οπαδοί ομάδων, απευθύνονται σε οπαδούς ομάδων και λένε πράγματα που πιστεύουν πως θα τους φέρουν ψήφους από οπαδούς ομάδων. Ο Κώστας Ζουράρις π.χ. έκανε καριέρα ψάχνοντας πάντα τι θα βρει να πει για να δείξει πόσο αγαπάει τον ΠΑΟΚ – και το αποτέλεσμα ήταν να λέει πολλά που ξεσήκωσαν θύελλες: κάποτε τον πήραν στο κυνηγητό οπαδοί του Αρη, κακώς βέβαια. Για τον Τσίπρα, όταν κάποτε κυβερνούσε, έλεγαν ότι ήταν «Παναθηναϊκός στην Αθήνα και ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη» – για αυτό και είχε γίνει κάποτε η δήλωση του Ιβάν Σαββίδη πως «ο Αλέξης είναι ο Πούτιν της Ελλάδας και ο Μητσοτάκης δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός»: προφανώς και ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟΚ κάνει ατυχείς προβλέψεις.

Παρένθεση

Ανοίγω μια παρένθεση. Μιλώντας για προβλέψεις δεν έχω δει πιο αστείες από αυτές που είδαμε στις τελευταίες δημοσκοπήσεις: με διαφορά εύρους αποτελέσματος της τάξεως του 4% (και με μια εκλογική αναμέτρηση που έγινε πριν από έναν μήνα), αν οι δημοσκόποι χάσουν πάλι το αποτέλεσμα, πρέπει να αλλάξουν δουλειά! Αν έδιναν προγνωστικά στοιχήματος κι έλεγαν ότι σε ένα ματς ή θα κερδίσει η μία ομάδα ή θα κερδίσει η άλλη ή το ματς θα λήξει ισόπαλο (διότι αυτό λένε…) θα τους είχαν απολύσει όλους. Κλείνει η παρένθεση.

Αλέκα  

Ξέρετε ποιος έκανε πάντα τις καλύτερες αναφορές στο ποδόσφαιρο σχετίζοντάς το με την πολιτική; Η Αλέκα Παπαρήγα! Η πρώην γραμματέας του ΚΚΕ είναι κανονική ποδοσφαιρόφιλη κι όχι ποδοσφαιρόφιλη για τα μάτια του κόσμου κι αυτό το είχε αποδείξει ουκ ολίγες φορές. Μια φορά, το 2012, έπειτα από μια νίκη της Μπάγερν με αντίπαλο την Μπαρτσελόνα, είχε πει πως «η Μπάγερν είχε τον πολιτικό πυρήνα και τη στρατηγική του ΚΚΕ. Επίθεση, επίθεση, επίθεση, επίθεση ακόμα κι αν αγωνίζεσαι στο ξένο γήπεδο». Και είχε προσθέσει πως δεν υποστηρίζει την Μπάγερν και δεν υποστηρίζει καμία ομάδα, αλλά παρακολουθώντας ποδοσφαιρικούς αγώνες χαίρεται γιατί η Μπάγερν δεν έκανε ποτέ της κατενάτσιο. Λίγο καιρό αργότερα είχε πει πως θα ήθελε το ΚΚΕ να είναι κάτι σαν τον Μουρίνιο. «Στιβαρό, σκληρό, πιστό στην παλιά συνταγή επιτυχίας κι ανυπόφορο από τους εχθρούς του»! Πάντα ήθελα να την έχω καλεσμένη σε μια ποδοσφαιρική εκπομπή, δεν έτυχε ποτέ.

Μαρτυρία

Αυτό πάντως που είπε ο Ζαχαριάδης για τον Τσίπρα και τον Βενγκέρ, μου δημιούργησε έναν ενδιαφέροντα προβληματισμό. Τι είναι άραγε ο πρόεδρος ενός κόμματος; Προπονητής ή πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας; Νομίζω πως είναι το δεύτερο. Ο πρόεδρος του κόμματος δεν μπορεί να είναι προπονητής, διότι ο προπονητής έχει μια καθημερινή επαφή με όλους τους παίκτες, απολογείται στη διοίκηση, δουλεύει με προϊστάμενο. Ο πρόεδρος είναι κάτι σαν ποδοσφαιρικός πρόεδρος. Βέβαια αν είναι πρόεδρος και νομίζει πως είναι και προπονητής υπάρχει πρόβλημα. Και δεν ξέρω αν τελικά ήταν κι αυτό ένα από τα προβλήματα του Τσίπρα κι ο Ζαχαριάδης κάπως άθελά του το μαρτύρησε…

Ζητήματα

Στο μεταξύ ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί τελικά με το υφυπουργείο Αθλητισμού, αν θα μείνει εκεί που βρίσκεται και αν ο διοικητής του θα έχει τις ίδιες αρμοδιότητες με τους προηγούμενους ή αν θα μεταφερθεί στο υπουργείο Παιδείας όπως έχει εξαγγελθεί, υπάρχουν δύο ζητήματα που απαιτούν άμεση κυβερνητική τοποθέτηση: το πρώτο έχει να κάνει με την επαγγελματική διαιτησία και το δεύτερο με την παραχώρηση του ΣΕΦ στον μπασκετικό Ολυμπιακό.

Μελέτη

Η Σούπερ Λίγκα έχει παραγγείλει εδώ και καιρό μια μελέτη για την επαγγελματική διαιτησία στον πρώην αρχιδιαιτητή Μαρκ Κλάτενμπεργκ κι αυτός την έχει παραδώσει εδώ και μέρες. Το σχέδιο προβλέπει αρχικά τη δημιουργία δέκα διαιτητικών επαγγελματικών ομάδων: σε κάθε μία από αυτές θα υπάρχουν δύο διαιτητές, τρεις βοηθοί διαιτητές και δύο διαιτητές VAR. Από όσο μαθαίνω οι ομάδες μάλιστα έχουν σχηματιστεί και οι διαιτητές που έχουν ενημερωθεί είναι σύμφωνοι με όλα και περιμένουν να υπογράψουν τα νέα τους επαγγελματικά συμβόλαια. Τι λείπει; Η θεσμοθέτηση από την κυβέρνηση. Η ΕΠΟ δεν θέλει βέβαια να ακούει και η πρόθεση του προέδρου της Τάκη Μπαλτάκου είναι να παραμείνει το τωρινό χάος, ίσως γιατί με αυτόν τον τρόπο θα παραμείνει εν ισχύι και η δύναμη των ποδοσφαιρικών Ενώσεων που ψηφίζουν για τη διοίκηση της ΕΠΟ και έχουν και την παραγωγή (και τον έλεγχο της πορείας, λένε οι κακές γλώσσες) των διαιτητών. Η νέα κυβέρνηση θα κληθεί γρήγορα να αποφασίσει με ποιους θα πάει. Η UEFA δεν έχει πρόβλημα με τίποτα, και πώς να έχει; Το σχέδιο του Κλάτενμπεργκ βασίζεται σε ό,τι συμβαίνει στην Πρέμιερ Λιγκ.

Λείπει

Η δεύτερη απορία μου έχει να κάνει με την παραχώρηση του ΣΕΦ. Η εντύπωση που έχει δημιουργηθεί είναι ότι στον Ολυμπιακό θα παραχωρηθεί μόνο η κεντρική αρένα του γηπέδου και οι τριγύρω της βοηθητικοί χώροι – κάποια έργα μάλιστα για την αναμόρφωση των χώρων είναι δεδομένο πως θα ξεκινήσουν μέσα στο καλοκαίρι. Αλλά υπάρχουν κάποια μικρά μεγάλα ζητήματα. Το πρώτο αφορά το τι θα γίνει με τον στίβο: το ΣΕΦ, αν δεν κάνω λάθος, είναι το μόνο γήπεδο στην Ελλάδα στο οποίο μπορεί να γίνει πανελλήνιο (κι όχι μόνο) πρωτάθλημα κλειστού στίβου. Το δεύτερο και πιο ενδιαφέρον είναι ότι η διοίκηση της ΚΑΕ Ολυμπιακός προσδοκά την πλήρη παραχώρηση του γηπέδου – να γίνει δηλαδή ό,τι έγινε και με τον ΠΑΟ και το ΟΑΚΑ. Λύση θα βρεθεί, το πιστεύω. Απλά υπενθυμίζω πως για την ώρα λείπει η συμφωνία. Και η ιστορία έχει αποδείξει πως οι καλές προθέσεις δεν αρκούν πάντα…