Ζωγραφική με αδρεναλίνη

Λίγες γραμμές, αδρές σιλουέτες και μια παχιά πάστα χρώματος, τόσο που στο τέλος ο πίνακας να είναι σχεδόν ανάγλυφος, ήταν αρκετά ώστε ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος να συνθέσει τον δικό του κόσμο πάνω στον καμβά του: έναν κόσμο γεμάτο υπερμεγέθεις μοτοσικλετιστές – αφηρημένα αυτοπορτρέτα του; – και μοναχικές συνήθως ανθρώπινες μορφές χωρίς χαρακτηριστικά. Αυτός ο κόσμος, που κατέκτησε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία της νεοελληνικής τέχνης, έχασε τον δημιουργό του το Σάββατο, αφού ο εκ των κορυφαίων ελλήνων ζωγράφων πέθανε σε ηλικία 84 ετών λόγω επιπλοκών πνευμονίας που προστέθηκαν στην ήδη επιβαρυμένη κατάσταση της υγείας του.

Παρορμητικός και εκρηκτικός κάποιες φορές, παραδομένος – έχοντας ωστόσο πλήρη επίγνωση – στα πάθη και τις εξαρτήσεις του, ενδεδυμένος σχεδόν με όλα τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τον μύθο του «καταραμένου καλλιτέχνη», ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος δεν κατέθεσε ποτέ τα όπλα της ζωγραφικής. Εζησε στα άκρα, λάτρεψε την ταχύτητα, τη συλλογή εμπειριών, το γυναικείο φύλο, και αναζήτησε την εικαστική του ταυτότητα σε διάφορα πεδία μέχρι να καταλήξει στην εξπρεσιονιστική γραφή, ενώ είδε τη δουλειά του να εκτίθεται εντός και εκτός συνόρων.

«Γκρεμίσματα»

Με έντονες κοινωνικές ανησυχίες – είχε μεγαλώσει σε περιβάλλον με αριστερές πολιτικές καταβολές – και επικριτική διάθεση απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, απέδιδε τις ιδέες του με λάδια ή ακρυλικά, με κάρβουνο ή κραγιόνια και με ένα δυναμικό σχέδιο, στο οποίο εξέφραζε όλη του την ενέργεια. Τις περισσότερες φορές έσβηνε και ζωγράφιζε την εικόνα που ήθελε να αποτυπώσει ξανά και ξανά ώστε το αποτέλεσμα να προκύψει από τα «γκρεμίσματα», όπως έλεγε, ενώ για να δώσει το αποτέλεσμα που ήθελε στα σχέδιά του τα έκαιγε πάνω στο μάτι της κουζίνας και κατέστρεφε, όπως έλεγε, εκατό για να πετύχει το ένα. «Εθισμένος» στην αδρεναλίνη που ανεβαίνει από την υπερβολική ταχύτητα, εξαιτίας της οποίας είχε προσγειωθεί αρκετές φορές στην άσφαλτο, ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος όταν πλέον δεν οδηγούσε την αγαπημένη του μηχανή, απολάμβανε τον αέρα να χτυπά το πρόσωπό του πάνω στο ποδήλατό του και συχνά επέλεγε ένα μικρό γρήγορο αυτοκίνητο για να τρέξει στους δρόμους της Αθήνας πριν ακόμη η πόλη ξυπνήσει και αντιληφθεί ότι παραβιάζει τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν παρουσίαζε τον τρόπο ζωής του ως πρόταση για τους νεότερους και ειδικά για τους φοιτητές του, καθώς δίδαξε επί 17 χρόνια στη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης. «Αυτός είναι ο τρόπος μου για να επιβιώνω», έλεγε σε παλαιότερη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ».

Η κηδεία του Μάκη Θεοφυλακτόπουλου θα γίνει την Τρίτη στις 11.00 από το νεκροταφείο Χολαργού.