Νίκη δυναμικού μέρους της κοινωνίας

Το αποτέλεσμα των χθεσινών εκλογών αποτελεί μια τεκτονική αλλαγή στο πολιτικό σύστημα. Επιβεβαιώνει την ετυμηγορία των εκλογών του περασμένου Μαΐου, αλλά και εκείνης του Ιουλίου 2019. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιλήφθηκε τότε ότι είχε υποστεί μια στρατηγική ήττα – παρά το σχετικά μεγάλο ποσοστό του 31% που είχε πετύχει τότε.

Ηταν μια νίκη κατά του λαϊκισμού. Στο βάθος ήταν μια νίκη του κινήματος «Μένουμε Ευρώπη», που γεννήθηκε τον Ιούνιο του 2015, όταν η Ελλάδα κινδύνευε να βρεθεί όχι μόνο εκτός ευρωζώνης, αλλά και εκτός Ενωμένης Ευρώπης. Το κίνημα αυτό – όπως αποδείχθηκε – είχε και έχει μεγάλο βάθος. Στηρίχτηκε από ισχυρό ρεύμα κοινής γνώμης που λίγους μήνες αργότερα ανέδειξε τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, αλλάζοντας διαμιάς το πολιτικό σκηνικό.

Σε αυτό το δυναμικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας στηρίχτηκε τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, και αυτό ήταν που τον οδήγησε στη νίκη το 2019, όπως και τώρα. Ο Μητσοτάκης κατόρθωσε να στρέψει τη δυναμική του λαϊκισμού που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, σε κίνηση υπέρ των δημοκρατικών θεσμών, υπέρ των μεταρρυθμίσεων και υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Σε αυτή τη δυναμική οφείλεται το αυτεπίστροφο πλήγμα που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ με την απλή αναλογική, μέσω της οποίας είχε επιδιώξει να παγιδέψει τη ΝΔ.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αντιμετώπισε με επιτυχία σημαντικά προβλήματα της χώρας σε αυτά τα τέσσερα χρόνια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρξαν λάθη και σκοτεινά σημεία σε ορισμένους κυβερνητικούς χειρισμούς. Στις χθεσινές εκλογές το εκλογικό σώμα έδειξε ότι έχει συνολική εμπιστοσύνη στον Μητσοτάκη και τη ΝΔ υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο της πορείας του μέχρι στιγμής και την προοπτική στο εγγύς μέλλον.

Παρά τις προβλέψεις πεπειραμένων πολιτικών παρατηρητών, που πίστευαν ότι «ρεαλιστικά» επιβαλλόταν στον Μητσοτάκη να κάνει παραχωρήσεις στον λαϊκισμό και τη δημαγωγία, η εμμονή του απέδωσε. Ηταν μια στάση μεταρρυθμιστικής αποφασιστικότητας, χωρίς οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις, που δεν παραγνωρίζει τη βασική αρχή της πολιτικής ως τέχνης του εφικτού.