Χωρισμός

Είναι γνωστό τι συμβαίνει όταν μία ερωτική σχέση οδηγείται στο τέλος, ενώ ο ένας από τους δύο επιθυμεί τη συνέχισή της. Η απόγνωση τον οδηγεί σε κινήσεις πανικού, που όχι μόνο είναι εξ ορισμού λάθος, αλλά με έναν περίεργο τρόπο κάνουν αυτόν που αποφάσισε τον χωρισμό να επιβεβαιώσει τους λόγους και να τον επισπεύσει. Το μοτίβο δεν λειτουργεί μόνο στις ερωτικές σχέσεις, αλλά συχνά και στην πολιτική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δεύτερη προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μετά την ηχηρή ήττα και την «εγκατάλειψή» του από το εκλογικό σώμα, όχι μόνο επανέλαβε σχεδόν όλα τα σφάλματα της πρώτης, αλλά υπέπεσε και σε νέα.

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε επιλέξει να κατέβει ως υποψήφιος στις Σέρρες, ως μία συμβολική κίνηση μετά την τραγωδία των Τεμπών. Μία λανθασμένη εκτίμηση, όπως αποδείχθηκε από το αποτέλεσμα της πρώτης κάλπης, αφού η ΝΔ συγκέντρωσε στον νομό 46,98% και ο ΣΥΡΙΖΑ 14,78%. Την αρχική λάθος στρατηγική ακολούθησε μία χειρότερη, αφού ο κ. Τσίπρας αποφάσισε στις δεύτερες εκλογές να παρατήσει τις Σέρρες, προκαλώντας εύλογες υποψίες πως επρόκειτο απλά για ένα εκλογικό τέχνασμα, το οποίο εφόσον δεν πέτυχε, το εγκαταλείπει. Ταυτόχρονα, αποφάσισε να υπερασπιστεί μέχρι τέλους δύο μειονοτικούς υποψηφίους του, καταλήγοντας τελικά ο ίδιος απολογούμενος για τις απροκάλυπτες προσπάθειες χειραγώγησης εκ μέρους του τουρκικού προξενείου. Επέμεινε για να δοθεί ψήφος στους 17ρηδες και επένδυσε στη δεξαμενή των νέων, οι οποίοι τελικά στήριξαν τη ΝΔ. Ακόμα και το εκλογικό σύστημα που εμπνεύστηκε και στήριξε στις πρώτες εκλογές, η απλή αναλογική, αποδείχθηκε η πολιτική του μπανανόφλουδα. Τη στιγμή που ο Γιώργος Τσίπρας έλεγε σε συνέντευξή του αρχές Ιουνίου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα επαναφέρει την απλή αναλογική, ο πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Τσίπρας σχολίαζε ότι «λειτούργησε σε μία προοπτική κατακερματισμού των δυνάμεων που θα μπορούσαν να συνεργαστούν» σχολιάζοντας χαρακτηριστικά «mea culpa». Μάλιστα λίγο πριν από τις δεύτερες εκλογές το πήγε ένα βήμα παραπέρα, λέγοντας πως μια Βουλή με πολλά κόμματα θα είναι γραφική και απαξιωμένη.

Την ίδια στιγμή ο λόγος που αρθρωνόταν από κομματικά στελέχη δεν παρήγαγε πολιτικό προϊόν, αντίθετα αναλωνόταν σε fake news για ιδιωτικοποίηση του νερού, αποτυχημένες απόπειρες προσέλκυσης των νέων με «κριντζαρίσματα» όπως το «γαμάτο οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ», επιστροφή στη ρητορική δυσφήμησης της χώρας και των σωμάτων ασφαλείας με αφορμή το ναυάγιο της Πύλου, όπου ακούστηκαν οι συνήθεις επικρίσεις για το Λιμενικό, ενώ αίσθηση προκάλεσε πολυσυζητημένο σποτ του Παύλου Πολάκη, ο οποίος έβαλε τον εαυτό του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τους Γεώργιο και Ανδρέα Παπανδρέου και τον Λεωνίδα Κύρκο, καθιστώντας ακόμα πιο εμφανές το αισθητικό, πολιτισμικό και πολιτικό χάσμα. Στο μεταξύ είχαν γυρίσει μπούμερανγκ στο κόμμα οι πύρινες δηλώσεις της Αθηνάς Λινού για τον κ. Πνευματικό, όταν κυκλοφόρησε παλαιότερο βίντεο με παρεμφερείς δηλώσεις της κ. Λινού, αλλά και η πολυδιαφημισμένη συμμετοχή του Οθωνα Ηλιόπουλου στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Τη στιγμή που η Κουμουνδούρου προσπαθούσε να περιορίσει τις απώλειες των πρώτων εκλογών στους ελεύθερους επαγγελματίες από τις δηλώσεις για επαναφορά του νόμου Κατρούγκαλου, τέσσερις μόλις μέρες πριν από τις δεύτερες εκλογές βγήκε ο κ. Ηλιόπουλος και ανέλυσε μία ιδέα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής καταλήγοντας πως «έτσι κι αλλιώς δεν μας ψηφίζουν οι οδοντίατροι, οπότε ας πληρώσουν κάτι παραπάνω».

Η αρχική αμηχανία και το μούδιασμα του ΣΥΡΙΖΑ από το αποτέλεσμα των πρώτων εκλογών, άρχισε προοδευτικά να μετατρέπεται σε πανικό, ο οποίος τον οδηγούσε σε κινήσεις με το ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

Και όπως και στις σχέσεις, ο δρόμος αυτός από ένα σημείο και μετά δεν έχει επιστροφή.