Κούραση και αδιαφορία

Εσωτερικές διοργανώσεις, Κύπελλα Ευρώπης, Παγκόσμιο Κύπελλο, προκριματικά Euro 2024, Nations League, φιλικά παιχνίδια. Πόσο μπορεί να αντέξει ένας ποδοσφαιριστής για να αγωνίζεται με κίνητρο και πάντοτε σε υψηλό επίπεδο;

Ο Ολλανδός Φρένκι Ντε Γιονγκ γκρίνιαξε για τον αγώνα παρηγοριάς της τρίτης θέσης του Nations League γιατί θα έπρεπε να αγωνιστεί σε ένα ανούσιο παιχνίδι εναντίον της Ιταλίας ενώ θα έπρεπε να πάει διακοπές.

Επεσαν να τον φάνε με πρώτον και καλύτερο τον εκλέκτορα της Ολλανδίας Ρόναλντ Κούμαν. Φυσικό. Αυτή είναι ουσιαστικά η δουλειά του. Να φωνάζει στους παίκτες και να προσπαθεί να τους προσφέρει κίνητρο. Οταν όμως ο Κούμαν κάνει διακοπές έντεκα μήνες και ο παίκτης δεν προλαβαίνει ούτε στην τουαλέτα να πάει, με ποιο δικαίωμα τον επιπλήττεις επειδή λέει το αυτονόητο;

Ο Ντε Γιονγκ δεν ήταν ο μόνος Ολλανδός που βαριόταν να παίξει και αυτό φάνηκε στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα με τη Σκουάντρα Ατζούρα που ήταν από τα χειρότερα των Οράνιε τα τελευταία χρόνια.

Ιδια βαρεμάρα και στους γερμανούς διεθνείς που δίνουν αδιάφορα φιλικά παιχνίδια, υποτίθεται για να προετοιμαστούν ενόψει Euro 2024 που θα φιλοξενηθεί στα γήπεδα της χώρας τους. Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει σε έναν χρόνο; Ιστορική πρώτη ήττα λοιπόν από Κολομβία, ήττα από την Πολωνία, ήττα από το Βέλγιο και παρ’ ολίγον ήττα από την Ουκρανία. Εγραψαν οι γερμανοί δημοσιογράφοι πως το μυαλό του Ρούντιγκερ ήταν στις διακοπές. Και πού είναι το κακό; Ειδικά το φετινό καλαντάρι ήταν το πιο βαρύ στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Αν προσθέσεις την κούραση σε μια ζυγαριά από την οποία απουσιάζει το κίνητρο, η διεκδίκηση ενός τροπαίου, τότε είναι βέβαιο πως θα γείρει προς την πλευρά της αδιαφορίας.

Το συμπέρασμα απλό και κατανοητό: ήττες όπως αυτές της Βραζιλίας από τη Σενεγάλη, της Γερμανίας από την Κολομβία ή της Ολλανδίας από την Ιταλία διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και δημιουργούν ψευδαισθήσεις μεταξύ των ομάδων που θα βρεθούν αντιμέτωπες από τον Σεπτέμβρη με όσες σήμερα δείχνουν να βρίσκονται σε κρίση.