Ο απρόβλεπτος κύριος Τζον Κέιλ στο Ηρώδειο

Ο John Davies Cale στα 81 του χρόνια δεν έχει να αποδείξει τίποτα. Ο ουαλός μουσικός, συνθέτης, παραγωγός δίσκων και ερμηνευτής, ιδρυτικό μέλος (με τον Loy Reed) του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Velvet Underground, ενώ στις επτά δεκαετίες της δημιουργίας του έχει δουλέψει από rock και drone έως κλασική, avant – garde και ηλεκτρονική μουσική.

Το βράδυ της Δευτέρας, εμφανίστηκε στο Ηρώδειο, το οποίο δεν ήταν ιδιαιτέρως γλυκό μαζί του. Οχι φυσικά το αρχαίο ρωμαϊκό ωδείο αλλά αρκετοί τουρίστες που ήταν ανάμεσα στους θεατές και αποφάσισαν ότι από κάποιο σημείο και μετά είδαν και άκουσαν αυτό που έπρεπε να ακούσουν και να δουν και αποφάσισαν να αποχωρούν κατά το δοκούν. Από την άλλη το ελληνικό κοινό μάλλον γύρισε την πλάτη στον δημιουργό. Οχι μόνο με την απουσία του – το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού δεν γέμισε – και είναι κρίμα μια αναλόγου ύφους καλλιτεχνική φυσιογνωμία να έχει μπροστά του (και) άδειες κερκίδες – αλλά και από το γεγονός ότι κάτι άλλο είχαν στο μυαλό τους να ακούσουν.

Αλλά ο John Cale, δεν θα είχε γίνει αυτό που είναι σήμερα, αν ήταν προβλέψιμος. Και το βράδυ της Δευτέρας δεν ήταν. Με τη «βοήθεια» της Φιλαρμόνια Ορχήστρας Αθηνών, παρουσίασε το σόου εκείνο που είχε στο μυαλό του, αδιαφορώντας αν αυτό του έδινε περισσότερα χειροκροτήματα ή λιγότερα.

Κάπου εκεί το κοινό ή έστω ένα μέρος του, οι συνήθως «φωνακλάδες» μπερδεύτηκαν. Ενδεχομένως να περίμεναν βραδιά greatest hits. Αντί αυτού ο ουαλός δημιουργός παρουσίασε τα κομμάτια με έγχορδα και πνευστά – παράλληλα με την παρουσία των δικών του μουσικών – κάτι που δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει. Κομμάτια όπως τα «Hanky Panky Nowhow», «Hatred», «Mercy», «Noise of you», «Ship of Fools», «Hatred», «Barracuda» μας οδήγησαν στο μοναδικό «Sunday Morning». Μοναδικός επίσης στυλιστικά συνέθεσε ένα lounge music σκηνικό που πολλοί (νεότεροι αλλά και παλαιότεροι συνάδελφοί του) θα το ζήλευαν.

Encore, δεν έκανε. Βγήκε αποθεώθηκε, όλοι τον περίμεναν, ψιθύρισε με το χαρακτηριστικό στυλ κάτι σαν «όλοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν οι ηλικιωμένοι», γύρισε την πλάτη και χάθηκε στα «παρασκήνια» του Ηρωδείου.