Μια επιχείρηση ανθρωποφαγίας

Τον Δεκέμβριο του 2015, ολοκληρώθηκε μια μεθοδευμένη επιχείρηση σπίλωσης και απομάκρυνσης από τα ελληνικά δρώμενα ενός σπουδαίου ανθρώπου για τις τέχνες και τον πολιτισμό της εξωστρέφειας: του προέδρου και καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, Γιώργου Λούκου. Για την εξόντωσή του εργάστηκαν παράγοντες και παραγοντίσκοι που επιδίωκαν ρόλο στους καλλιτεχνικούς θεσμούς και πίστευαν ότι θα τον βρουν στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Στη συκοφάντησή του είχαν συμβάλει πρόθυμα δημοσιογραφικά φερέφωνα αυτών των παραγόντων. Αλλά η πολιτική ευθύνη της εξόντωσης αυτής ανήκε στον τότε υπουργό Πολιτισμού, καθηγητή Αριστείδη Μπαλτά.

«Στα τέλη του 2015 πληροφορήθηκα από την “Εφημερίδα των Συντακτών” ότι ο τότε υπουργός Πολιτισμού με έπαυσε από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή και προέδρου του Ελληνικού Φεστιβάλ, με αφορμή ενορχηστρωμένα δημοσιεύματα για εμπλοκή μου σε υπόθεση απιστίας», περιέγραψε χθες λιτά, με δήλωση του, εκείνες τις μεθοδεύσεις ο Γιώργος Λούκος. Ηταν εύκολο, αν υπήρχε πρόθεση στοιχειώδους έρευνας, να διαπιστωθεί ότι το έλλειμμα των 2.700.000 ευρώ, που αποδόθηκε συκοφαντικά στη διαχείρισή του, αφορούσε συναλλαγές προ του 2005, πριν δηλαδή αναλάβει. Το Φεστιβάλ, επί διοικήσεώς του, βρισκόταν στα αστικά δικαστήρια, διεκδικώντας ποσά που πιστευόταν ότι κακώς είχαν δοθεί. Η χθεσινή ομόφωνη απόφαση αθώωσής του, άλλωστε, παραπέμπει στα αστικά δικαστήρια εκκρεμότητες που ακόμα δεν έχουν λυθεί.

Η κατηγορία, συνεπώς, ήταν η πρόφαση. Η αιτία ήταν διάφορες προσωπικές ιδιοτέλειες και η μεθόδευση τρομακτική. Το χειρότερο ήταν ότι η πολιτική ηγεσία αποδέχτηκε τη συκοφαντική μεθόδευση, που ισοδυναμούσε με ηθική εξόντωση ενός πολίτη, ο οποίος τα είχε δώσει όλα για τον θεσμό – ακόμα και τις προσωπικές αμοιβές του, από τις οποίες παραιτήθηκε μετά τα μνημόνια. Ο Αριστείδης Μπαλτάς, που μετά τον Λούκο βαρύνεται και για το φιάσκο του Γιαν Φαμπρ, τον οποίο κάλεσε για να τον διαδεχτεί, και για τη μετριότητα της συνέχειας, έπειτα από καιρό αναγνώρισε ότι έχει παραπλανηθεί. Και γιατί δεν ζήτησε να καταθέσει στο δικαστήριο τη βαρύνουσα γνώμη του; Αντίθετα, δεν έκανε τίποτα, ασχολήθηκε φιλοσοφικά με την ηθική της Αριστεράς και το κάπα του κομμουνισμού, αφήνοντας έναν πολίτη της προσφοράς έρμαιο ανήθικων παιχνιδιών εξουσίας.

Στο μεταξύ, δρυός πεσούσης, φάνηκε και το πραγματικό πρόσωπο ειδώλων του θεάματος και της τέχνης που είχαν ευνοηθεί επί Λούκου, αλλά εύκολα πήραν τις αποστάσεις τους για χάρη της επαγγελματικής τους επιβίωσης. Κάποιες από τις προσωπικότητες αυτές, που με φανατισμό στήριξαν πολλές από τις καθεστωτικές επιλογές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εμφανίστηκαν χθες να χαίρονται για την αθώωση του Γιώργου Λούκου. Η βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Ελενα Ακρίτα, μάλιστα, επιτέθηκε στον δυστυχή Μπαλτά. Λες και είμαστε αμνήμονες λωτοφάγοι, σβήνουν το παρελθόν τους, δηλώνοντας εκ των υστέρων ότι εκπροσωπούν έναν άλλο ΣΥΡΙΖΑ. Ουσιαστικά έναν μη ΣΥΡΙΖΑ. Θλιβεροί.

Ο Γιώργος Λούκος είναι ένας ανοιχτός άνθρωπος που ανέλαβε ένα απαξιωμένο Φεστιβάλ και μέσα σε ένα χρόνο το έβαλε στον παγκόσμιο χάρτη του μοντερνισμού. Ο ίδιος βρέθηκε στο κέντρο μιας δημιουργικής ομάδας που συνεχώς διευρυνόταν – σ’ αυτή συμμετείχαν και οι θεατές, που ένιωθαν ότι είναι συμμέτοχοι σε ένα δημιουργικό πανηγύρι. Η Αθήνα απέκτησε μυθολογία ως εξωστρεφής και ζηλευτός προορισμός νέων απ’ όλο τον κόσμο έχοντας ως μοντέλο το Φεστιβάλ. Ολο αυτό το θαύμα ήρθαν οι συριζαίοι και με μίσος, προσπάθησαν να το ακυρώσουν, σπιλώνοντας τον δημιουργό του. Αφαιρώντας του με χυδαίες μεθοδεύσεις τη δημιουργική χαρά, την έμπνευση και το πάθος. Το μίσος τους προς τη δημιουργικότητα και τους άξιους είναι και ο λόγος της συρρίκνωσής τους. Δεν είναι για λύπηση.