Ανθρωπιστές

Υπάρχουν κάποιοι συμπολίτες μας που αυτοπροσδιορίζονται, κυρίως μέσω των social media, ως ανθρωπιστές. Ανήκουν στον χώρο της Αριστεράς. Από τις 21 Μαΐου κάθε βράδυ καληνυχτίζουν τον Κεμάλ γιατί αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ και θεωρούν ότι διαθέτουν υψηλότερο δείκτη ευαισθησίας από όλους εμάς. Επίσης, οικτίρουν εαυτούς επειδή ζουν σε μία κοινωνία φτιαγμένη από τους «κυρ Παντελήδες» αυτού του κόσμου και κουνάνε το δάχτυλο ηθικολογώντας με τη ζέση παλαιοημερολογίτη.

Είναι αυτοί που θεωρούν ότι εσύ δεν λυπήθηκες όσο οι ίδιοι για την τραγωδία στη θάλασσα. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, διαθέτουν και μετρητή ευαισθησίας που καταγράφει τις συναισθηματικές αντιδράσεις σε αντίστοιχες καταστάσεις. Ασφαλώς τα αντανακλαστικά τους προσαρμόζονται ανά περίσταση. Δεν θα πονέσουν τον ουκρανό πρόσφυγα όπως το παλικαράκι από τη Σομαλία που θα μπει στη βάρκα. Εν μέρει είναι λογικό, ο Ουκρανός βρίσκει αμέσως καταφύγιο, ο Σομαλός, αν επιζήσει, θα βρει κάγκελα μπροστά του. Εν προκειμένω το πρόβλημα είναι ότι δεν τους μένει ούτε μια σταγόνα συμπόνιας για τον Ουκρανό. Βλέπετε στέγνωσε η ψυχή και στέρεψαν τα δάκρυα παρακολουθώντας το δράμα των μεταναστών και των προσφύγων από τις άλλες γωνιές του κόσμου.

Αυτοί οι σταυροφόροι του ανθρωπισμού συχνά εκπέμπουν μίσος. Πρώτον προς εσένα που, κατά τη γνώμη τους, υιοθετείς απάνθρωπη στάση επειδή θέλεις φρούρηση των συνόρων και δεύτερον κατά των δολοφόνων αθώων ψυχών, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του Λιμενικού κ.λπ. Καίνε τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, λησμονώντας ότι είναι η ίδια η Ενωση που τους δίνει την ευκαιρία να ζουν σε έναν προνομιακό τόπο στον οποίο θέλουν να καταφύγουν οι απελπισμένοι του κόσμου.

Ολοι αυτοί, λοιπόν, σε κατηγορούν για έλλειμμα ανθρωπιάς. Και ύστερα έρχονται εκείνοι του άλλου άκρου, οι ακροδεξιοί, που σου λένε να τους πάρεις σπίτι σου. Οι μεν σε ελέγχουν για αδιαφορία, οι δε για πατριωτικά επιζήμια ευαισθησία και εσύ απλά στέκεις σιωπηλός, φρίττεις, μπορεί και να σηκώνεις τους ώμους αντιλαμβανόμενος ότι πάντα έτσι θα είναι.