Σχέδια και όνειρα κάτω από το μαξιλάρι
«Ολα τα παιδιά του Ολυμπιακού έχουμε την ευκαιρία να προετοιμαστούμε για μια επαγγελματική καριέρα υπό τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, τις οποίες μας τις προσφέρει η διοίκηση του Ολυμπιακού και ο πρόεδρός μας κ. Βαγγέλης Μαρινάκης» λέει ο Χαράλαμπος Κωστούλας
Πώς διεκδικούν την πραγμάτωση των ονείρων τους τα παιδιά των ακαδημιών σαν τον Χαράλαμπο;
«Προπόνηση, αγώνας, σχολείο. Ολα έχουν την ώρα τους. Οπως οι συμπαίκτες μου έτσι και εγώ προσπαθώ να είμαι συνεπής σε όλες τις υποχρεώσεις. Θέλει πρόγραμμα, οργάνωση, συγκέντρωση και επιμονή. Υπάρχουν μπροστά πολλά περιθώρια βελτίωσης. Δεν είναι βάρος κάτι που το κάνεις με αγάπη. Και σίγουρα νιώθω πάρα πολύ τυχερός που έχω όλα αυτά τα προνόμια» προσθέτει δείχνοντας μια άκρως ενδιαφέρουσα ωριμότητα που δεν τη χάνει ούτε όταν ακούει για τα δύο πρωταθλήματα που χώρεσαν σε μερικές εβδομάδες κάτω από το μαξιλάρι του. «Είμαι χαρούμενος και περήφανος, κοιτάζω όμως πάντα μπροστά. Το πιο σημαντικό είναι να δώσεις ξανά το 100% στην επόμενη προπόνηση, για να αποδώσεις ανάλογα στον επόμενο αγώνα».
Το προνόμιο
Απαραίτητη σημείωση: Είπαμε ο Θανάσης Κωστούλας αναχώρησε από τον Πειραιά τον Γενάρη του 2007 και ο Χαράλαμπος γεννήθηκε τον Μάη του ίδιου έτους. Προφανώς ό,τι έχει δει λοιπόν από τα κατορθώματα του μπαμπά που ήταν ένας από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς της χώρας στην απαρχή του αιώνα, ο μικρός μπορεί να τα έχει δει αποκλειστικά από το Youtube. Παρά ταύτα δεν έχουν όλα τα παιδιά το προνόμιο να μεγαλώνουν κάτω από την ίδια στέγη με έναν άνθρωπο που όλες τις ποδοσφαιρικές ανησυχίες που νιώθουν σήμερα, τις έζησε και ο ίδιος. «Προφανώς μπορεί να καταλάβει τα άγχη μου και τους προβληματισμούς μου. Να μου εξηγήσει πράγματα τα οποία ίσως άλλοι γονείς χωρίς την ίδια εμπειρία να μην μπορούν να εξηγήσουν στον ίδιο βαθμό» επιβεβαιώνει. Ισως όμως ακόμη πιο ενδιαφέρουσα – ειδικά για κάθε γονιό που αφιερώνει ώρες της εβδομάδας του στην προσπάθεια κοινωνικοποίησης των παιδιών του μέσα από τα σπορ – να είναι μια ατάκα (χρόνια πριν) του Γιάννη Σίμου, του υπεύθυνου της σχολής της Αγίας Αννας την εποχή που ο μικρός έκανε τα πρώτα του βήματα: «Ο πατέρας του, ο Θανάσης, είναι πολύ χαμηλών τόνων. Δεν αισθανθήκαμε ποτέ παρεμβατικότητα. Ισα – ίσα τον ψάχναμε για να του μιλήσουμε για το παιδί».














