Στα χνάρια του Δράκου

Οταν τον Αύγουστο (3 του μήνα) του 1996 ο Παναγιώτης Γιαννάκης έκλεινε μια μυθική καριέρα κρεμώντας τα παπούτσια του σε μια αποθεωτική βραδιά από τους συμπαίκτες του στο «Τζόρτζια Ντομ» της Ατλάντα μετά από τη νίκη επί της Βραζιλίας και την 5η στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το κλίμα ήταν άκρως συγκινητικό. Καθώς το είχε κρατήσει μυστικό από όλους και το ανακοίνωσε στο τέλος του αγώνα. Μάλιστα αποχωρούσε συμπτωματικά την ίδια μέρα (μόνο όμως από την Εθνική όχι από το μπάσκετ) ο μεγάλος άσος της Βραζιλίας Οσκάρ Σμιντ που τύγχανε και καλός φίλος του.

Οταν αγκαλιάστηκαν ο βραζιλιάνος μπομπέρ του είπε «Καλός πολίτης» και  του ευχήθηκε να απολαύσει λίγο τη ζωή πέρα από το μπάσκετ.

Δυόμισι μήνες αργότερα, ο Δράκος είχε αφήσει τα αθλητικά στο ντουλάπι και φορούσε τη γραβάτα και το κοστούμι αναλαμβάνοντας τη μεγάλη του αγάπη, την εθνική ομάδα και σε μια νύχτα πέρασε στο πλάι του πάγκου και άρχισε μια νέα καριέρα αυτή του προπονητή.

Στην πρώτη του κιόλας εξόρμηση (Ευρωμπάσκετ Ισπανίας 1997) οδήγησε την ομάδα σε ένα ανεπανάληπτο σερί στην ιστορία της (7/7 νίκες) μέχρι τα ημιτελικά όπου λύγισε απέναντι στη μεγάλη Γιουγκοσλαβία του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και του Ντούσαν Ιβκοβιτς.

Το νερό μόλις είχε μπει στο αυλάκι και η ιστορία του Παναγιώτη Γιαννάκη μοιάζει πολύ με αυτή του Βασίλη Σπανούλη, που επίσης πολύ γρήγορα συνεχίζει στο αγαπημένο του μπάσκετ ως προπονητής.