Το τέλος του κομματικού {LF}πατριωτισμού και τι ξημερώνει…

Από το τέλος της μεταπολίτευσης και το ξεκίνημα του σύγχρονου ελληνικού πολιτικού σκηνικού έχει υπάρξει μια τάση που αναγνωρίζεται σχεδόν απ’ όλους. Τα μεγάλα κόμματα είχαν μια οπαδική βάση που χαρακτήριζε την εκλογική τους αφετηρία. Ιδιαίτερα στη ΝΔ ένα ποσοστό γύρω στο 30% σπάνια χανόταν. Τα πράγματα άρχισαν να κλονίζονται κατά τα χρόνια των Μνημονίων. Το ΠΑΣΟΚ ιδιαίτερα συρρικνώθηκε αλλά και η ΝΔ κλονίσθηκε.

Ο κομματικός πατριωτισμός άρχισε να αμφισβητείται. Ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους. Οι παλιές αντιλήψεις περί Αριστεράς και Δεξιάς ξεκίνησαν να θολώνουν χωρίς όμως να χαθούν τελείως. Αυτό που εμφανίσθηκε είναι η αναζήτηση του καινούργιου. Ακόμα κι αν αυτό είναι ακραία αντιδεοντολογικό. Ξεκίνησε με τον Καρατζαφέρη, έπειτα με τον Λεβέντη και γιγαντώθηκε με τον ίδιο τον Τσίπρα και τους ΑΝΕΛ. Παράδοξες συμμαχίες χτύπησαν το καμπανάκι των ανατροπών. Που έγινε σειρήνα μετά τις εκλογές του Μαΐου. Σε αυτό βέβαια έπαιξε ρόλο και η ΝΔ με τις επιλογές Μητσοτάκη. Ενώ επιφανειακά κρατά την παράδοση της λεγόμενης Κεντροδεξιάς έχει επενδύσει τόσο πολύ σε άγνωστα, ιδεολογικά αιρετικά και κομματικά εντελώς ξένα πρόσωπα, που πολλοί πολίτες δεν αισθάνονται πως προδίδουν κάτι κινώντας για νέες πολιτείες.

Ομως η μεταρρυθμιστική ορμή και η νεανική ειλικρίνεια του Μητσοτάκη κάνει πολλούς, που διαφωνούν σε πολλά μαζί του, να τον στηρίζουν γιατί δεν βρίσκουν αλλού τη σοβαρότητα μιας σταθερής διακυβέρνησης. Εχω αναφέρει αλλού τα λάθη στρατηγικής που έχουν γίνει. Δεν νομίζω πως θα στοιχίσουν όμως την αυτοδυναμία. Ισως να μπουν 8 κόμματα στη Βουλή. Την απόλυτη πλειοψηφία όμως η ΝΔ θα την πάρει.

Απο εκεί όμως κι έπειτα τα πράγματα θα δυσκολέψουν. Η έλλειψη κομματικού πατριωτισμού όπως επιτρέπει εύκολα την είσοδο, εξίσου διευκολύνει και την έξοδο. Η οικοδόμηση μιας ιδεολογικής ηγεμονίας είναι απαραίτητη. Ο πραγματισμός δεν χτίζει συγκροτήματα. Χρειάζονται κάποιες αρχές και άξονες που θα επιτρέψουν ταυτίσεις και επένδυση συμφερόντων μαζί με «φέροντες τοίχους» και ισχυρές αρχές (ελεύθερη οικονομία, λιγότερες δαπάνες και γραφειοκρατία, τεχνολογία, κοινωνική συνοχή).

Σίγουρα, αύριο δεν θα βαρεθούμε…