{T16}Μπορεί η Εθνική να παίξει σε {LF}αυτό το στυλ{T16};

Καμιά φορά τα πιο εύκολα είναι αυτά που δεν φαίνονται. Και οι δυσκολίες έρχονται εκεί που μπορεί να μην τις περιμένεις. Αν βάλουμε σε σύγκριση το σημερινό ματς της Εθνικής απέναντι στην Ιρλανδία με αυτό της ερχόμενης Δευτέρας στο Παρίσι με τη Γαλλία, σαφώς και κόντρα στην παρέα του Εμπαπέ οποιαδήποτε κουβέντα για θετικό αποτέλεσμα μοιάζει με κυνήγι… φαντασμάτων. Με ένα ποδοσφαιρικό θαύμα. Δεν μπορεί σχεδόν καμία εθνική ευρωπαϊκή ομάδα να πάρει αποτέλεσμα στο Παρίσι αν δεν έχει στο πλάι της την τύχη. Αλλά εκεί η Ελλάδα θα πάει χωρίς άγχος. Με την ψυχολογία τού «τι είχαμε, τι χάσαμε». Σήμερα τι γίνεται; Σήμερα θα πρέπει να αντεπεξέλθει και στο άγχος και την πίεση ενός αγώνα όπου μπαίνει το «πρέπει» από τη στιγμή που είναι εντός Ελλάδας και που ο αντίπαλος δεν είναι ούτε η Γαλλία, ούτε η Ολλανδία.

Το ερώτημα έχει να κάνει και με το πόσο μπορεί να ταιριάξει η Ελλάδα στο βρετανικό στυλ παιχνιδιού. Σε αυτό που πρεσβεύει η Ιρλανδία και που θα έχει μπόλικη δύναμη και πολλά σκληρά μαρκαρίσματα. Δεν είναι συνηθισμένη αυτή η εθνική ομάδα σε αυτού του είδους το παιχνίδι. Εχει στο ρόστερ της αρκετούς… ντελικάτους ποδοσφαιριστές, ακόμα και οι κεντρικοί της αμυντικοί πλέον είναι παιδιά που στις ομάδες τους έχουν έναν ρόλο να φτιάχνουν το παιχνίδι από την πίσω ζώνη. Και ο Χατζηδιάκος (κυρίως) και ο Μαυροπάνος το κάνουν αυτό. Και οι ακραίοι μας είναι παίκτες που θέλουν να βάζουν πρώτα ποιότητα και μετά δύναμη και τσαμπουκά. Αλλά σήμερα χρειάζονται όλα.

Η Εθνική έχει τρεις βαθμούς στο… σακούλι που ήρθαν απέναντι στον πιο αδύναμο αντίπαλο, το Γιβραλτάρ. Για να πάει στη Γαλλία πιο άνετη πρέπει να πάρει ακόμα τρεις, διαφορετικά από πολύ νωρίς θα ψάχνει υπερβάσεις που μοιάζουν αδύνατο να πραγματοποιηθούν. Και θα πρέπει να βγάλει από το μυαλό της το Nations League. Ναι, της δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία αν δεν τα καταφέρει. Αλλά πρώτα και πάνω απ’ όλα κοιτάζεις τον άμεσο στόχο σου, αν θέλεις να τα καταφέρεις.