«Ανοίγω την ψυχή μου σημαίνει επικοινωνώ»

«Πολλές φορές στη ζωή μας βρισκόμαστε ταυτοχρόνως αντιμέτωποι με διάφορα μέτωπα» λέει η Μία Χάνσεν Λαβ. «Τα μέτωπα δεν είναι απαραιτήτως όλα άσχημα, συμβαίνει μάλιστα κάποιο να είναι πολύ δυσάρεστο και κάποιο άλλο πολύ ευχάριστο. Εχω ζήσει τέτοιες καταστάσεις και είμαι βέβαιη ότι πολλοί έχουν βρεθεί σε παρόμοια θέση με μένα. Πρόθεσή μου στο “Eνα όμορφο πρωινό” ήταν να συλλάβω κάπως αυτή την κατάσταση, να προσπαθήσω να βγάλω ένα νόημα. Να βρω, ίσως, τον σύνδεσμο που υπάρχει ανάμεσα στην αναγέννηση και την απώλεια…».

Η Μία Χάνσεν Λαβ που κάθεται σε ένα από τα τραπέζια της ταράτσας του κτιρίου της Rue De Belges των Καννών, εκεί όπου στεγάζονται τα γραφεία της Unifrance κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, αναφέρεται στο θέμα της ταινίας της «Ενα όμορφο πρωινό» (Un bonne matin) που έκανε πρεμιέρα στο τμήμα του 15ημέρου Σκηνοθετών πέρυσι, βρίσκοντας αμέσως θετική υποδοχή από το κοινό και την κριτική. Με πρωταγωνίστρια τη θαυμάσια Λεά Σεϊντού, η σκηνοθέτρια αφηγείται μια τέτοια «ιστορία καθημερινότητας» όπως την αποκαλεί, στην οποία η ηθοποιός υποδύεται τη Σάντρα, μια νέα όμορφη γυναίκα που από τη μια πλευρά έχει στα χέρια της έναν πατέρα (Πασκάλ Γκρεγκορί) που οδεύει προς την άνοια και από την άλλη μια σχέση (Μελβίλ Πουπό) που δείχνει έτοιμη να τη βάλει σε νέα μονοπάτια ζωής.

Πάνω στη Λεά Σεϊντού

«Εγραψα το σενάριο αυτής της ταινίας με τη Λεά Σεϊντού στο μυαλό μου, έτσι όπως σκεφτόμουν την Ιζαμπέλ Ιπέρ όταν έγραφα το σενάριο για μια προηγούμενη ταινία μου, το “Μέλλον”. Νομίζω ότι με το να έχω στο μυαλό μου τα συναισθήματα που η Λεά θα μπορούσε να μεταφέρει ως Σάντρα, έγραψα καλύτερα την ιστορία. Γιατί ένα τέτοιο σενάριο μπορεί να γίνει πολύ επώδυνο όταν το γράφεις. Η διαδικασία γίνεται λιγότερο επώδυνη όταν έχεις  συγκεκριμένους ηθοποιούς στο μυαλό σου γιατί ξέρεις ότι θα σε μεταφέρουν κάπου αλλού. Ναι μεν πολλά πράγματα στην ταινία στηρίζονται σε προσωπικές εμπειρίες μου, όμως κινηματογραφικά δεν ήθελα απλώς να τα αναπαράγω ακριβώς όπως συνέβησαν. Ηθελα επίσης να δημιουργήσω μια νέα εμπειρία, που θα πήγαινε τη δική μου ιστορία ένα σκαλί παραπάνω και ήμουν πεπεισμένη ότι η Λεά θα μπορούσε να με βοηθήσει να το κάνω.»

Δύο ειδών σενάρια

«Για μένα υπάρχουν δύο ειδών σενάρια» θα απαντήσει η Χάνσεν Λαβ όταν τη ρωτώ τον λόγο για τον οποίο η διαδικασία συγγραφής του σεναρίου του «Ομορφου πρωινού» υπήρξε επώδυνη. «Υπάρχουν τα σενάρια που θέλω να γράψω και τα σενάρια που πρέπει να γράψω. Οταν γράφεις ένα σενάριο εμπνευσμένο από στιγμές πόνου στη δική σου ζωή, όπως η απώλεια του πατέρα σου που είναι στη δική μου περίπτωση, σημαίνει ότι πρέπει να πας πίσω και να δεις ξανά αυτά που έχεις ζήσει. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Για την ανάγκη του σεναρίου χρειάστηκε να πάω πίσω στα νοσοκομεία όπου νοσηλευόταν ο πατέρας μου, χρειάστηκε μάλιστα να γυρίσω σκηνές στον ίδιο ακριβώς θάλαμο νοσηλείας του. Οπότε αναπόφευκτα έκλαψα πολύ. Ομως για να πάω ένα βήμα παραπάνω, όπως έλεγα πιο πριν, ήταν ανάγκη να το κάνω».

Σε μια άλλη περίπτωση, μια άλλη ταινία, τα πράγματα λειτούργησαν διαφορετικά. Το «Νησί του Μπέργκμαν», που έχουμε επίσης δει στην Ελλάδα, είναι εξ ολοκλήρου γυρισμένο στο νησί Φόρε της Σουηδίας, κάποτε το «στρατηγείο» ενός άλλου σκηνοθέτη, ενός «δασκάλου» της Χάνσεν Λαβ, του Σουηδού Ινγκμαρ Μπέργκμαν. «Εδώ, η ιδέα της αναφοράς στον Μπέργκμαν γεννήθηκε μέσα μου ως προφανής επιλογή. Το “Νησί Μπέργκμαν” είναι πιθανόν η πρώτη ταινία μου που κατά κάποιον τρόπο γράφτηκε από μόνη της, χωρίς τον πόνο που νιώθω συνήθως κατά τη διάρκεια της συγγραφικής διαδικασίας. Ενιωσα ότι οι πόρτες που ήταν μέχρι τότε κλειδωμένες άνοιγαν και ότι το νησί το έκανε εφικτό. Και για πρώτη φορά ένιωσα ότι είχα την ελευθερία να κινούμαι παιχνιδιάρικα ανάμεσα σε διαφορετικές διαστάσεις – παρελθόν, παρόν, πραγματικότητα μέσα στη μυθοπλασία ή μυθοπλασία μέσα στην πραγματικότητα…».

Με στόχο την ακρίβεια

Για τη Χάνσελ Λαβ «το να κάνεις ταινίες είναι ταξίδι και μέρος αυτού του ταξιδιού ήταν να διαχειριστώ την αρρώστια από την οποία πέθανε ο πατέρας μου και να προσπαθήσω να βρω κάποιο μήνυμα μέσα από αυτήν. Δεν πρέπει να φοβόμαστε την ακρίβεια και η παγκοσμιότητα δεν χρειάζεται να είναι απαραιτήτως ο στόχος όταν θέλουμε να εκφράσουμε κάτι. Οταν γράφουμε κάτι οφείλουμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο ειλικρινείς σε συνάρτηση με τις δικές μας εμπειρίες και πιστεύω ότι όσο πιο βαθιά σκάβεις στις δικές σου εμπειρίες τόσο περισσότερες ευκαιρίες έχεις να δημιουργήσεις μια ιστορία που θα μπορέσει να αγγίξει πολλούς ανθρώπους. Ανοίγω την ψυχή μου σημαίνει επικοινωνώ. Τα συναισθήματα μπορούν να είναι τα ίδια ακόμα και αν η ιστορία είναι διαφορετική. Αυτό νομίζω ότι είναι και το πρόβλημα πολλών ταινιών. Στοχεύοντας την παγκοσμιότητα απλώς γενικολογούν».

Η ταινία «Ενα όμορφο πρωινό» προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους από την περασμένη Πέμπτη