Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας

Χώρα λοιπόν της φαιδράς πορτοκαλέας, και ου μόνον, αλλά και των φαιδρότερων κατοίκων. Και το θέαμα του τελικού Κυπέλλου Ελλάδος σε άδειο γήπεδο αποτελεί τελεία και παύλα με 12 θαυμαστικά για την αλήθεια του εγχώριου ποδοσφαίρου. Και βέβαια η κατάληξη στο γήπεδο με οπαδούς περιστέρια, τρυγόνια, κοκκινομύτες και χελιδόνια πέρασε από αρκετά κύματα. Κύματα απαξίας, κύματα προσβολών, κύματα απορριπτικών απαντήσεων, που φωτογράφισαν σε όλο το τραγικό της μεγαλείο, την κατάσταση, που το λεγόμενο κατ’ ευφημισμόν «ελληνικό ποδόσφαιρο» έχει τελειώσει.

Τελικός Κυπέλλου, που σε κάθε χώρα είναι ποδοσφαιρική γιορτή. Που στην Αγγλία, τη μητέρα του αθλήματος, αποτελεί υψίστη τιμή γι’ αυτούς που συμμετέχουν, και ο κυπελλούχος τρεις φορές ανώτερος από τον πρωταθλητή. Γιατί ο πρωταθλητής αναδεικνύεται μεταξύ ομόβαθμων τιτλούχων. Στο Κύπελλο συμμετέχουν όλοι, από την τελευταία ερασιτεχνική κατηγορία, από τον έσχατο οικισμό, από το τελευταίο ξεχασμένο χωριό ορεινό ή ξερονήσι, μέχρι τον πρωταθλητή της χώρας. Και οι εκπλήξεις, ων ουκ έστιν αριθμός. Οχι μόνο στους προημιτελικούς, στους ημιτελικούς, αλλά ακόμα και στους τελικούς. SS, UU, DD, EE, η κραυγή για τη Σάντερλαντ όταν πήρε το Κύπελλο Αγγλίας. Αυτός ο θεσμός, που κάποτε και για τη χώρα μας ήταν γιορτή, κατάντησε αποδιοπομπαίος τράγος.

Οι Κύπριοι με το που το άκουσαν απάντησαν αρνητικά, γιατί είχαμε και την έμπνευση και τη φιλοδοξία ο θεσμός μας να φιλοξενηθεί από εθνικά κέντρα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και ήταν πράγματι μια μεγάλη φιλοδοξία. Τιμή για τον έλληνα που ζει στα τέσσερα σημεία του πλανήτη, να έχει στην πόλη του κοντά του ένα θεσμικό γεγονός.

Ετσι, λοιπόν, ο Ελληνας της Μελβούρνης, της Βικτώριας, της Νέας Υόρκης, του Τορόντο, ο Ελληνας του Μονάχου, του Λονδίνου, ο Ελληνας της Λευκωσίας να έχει χαρά να απολαμβάνει τη σημαντικότερη αθλητική γιορτή της πατρίδας του. Ομως η απάντηση των Κυπρίων έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Αρνηση, γιατί δεν μπορούμε να ελέγξουμε το μίσος που ξεχειλίζει από τις κλειδαρότρυπες των ελληνικών συλλόγων. Και να μην κάνετε τη Λευκωσία σαν δρόμο που του περνάνε καλώδια. Για να μην ισοπεδώσετε την κοινωνική και οικονομική μας ζωή, δηλώνουμε αδυναμίακαι αρνούμεθα να φιλοξενήσουμε την τιμή που μας κάνατε.

Ιδιες και χειρότερες απαντήσεις από όλους τους δημάρχους των ελληνικών πόλεων. Στη Λάρισα ούτε να πλησιάσετε, στην Πάτρα ξεχάστε το, στην Τρίπολη με τίποτα, στα Γιάννενα ούτε κουβέντα. Και στο τέλος, η κατάληξη με τα χίλια παρακάλια και με τα αλλεπάλληλα ραπίσματα στον Βόλο του Μπέου, με έναν όρο από τον Μπέο: στην εξέδρα μόνον 150 νοματαίοι και καθήμενοι αραιά – αραιά. Αποτέλεσμα το μνημόσυνο που ζήσαμε του πάλαι ποτέ ελληνικού ποδοσφαίρου.

Από την άλλη πλευρά η γελοιότητα σε όλο το μεγαλείο της. Πανηγυρισμοί, χοροπηδήματα, στρακαστρούκες, βαρελότα, πυροτεχνήματα, ανοιχτά μεγάφωνα, με στεντόρεια παραφωνικά παραληρήματα. Και αυτό το πανηγύρι, αυτήν τη θλιβερή παράκρουση, την ονόμασαν «βράβευση». Κι ένα φοβερό δίποδο, ο πρόεδρος της ΕΠΟ, περιχαρής, και με γραβάτα πλουμιστή, γιατί του το ‘χαν τάξει ότι αν το πανηγύρι δεν είναι έτσι, κι αν δεν καταντήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο σούργελο, τότε θα φόραγε μαύρη γραβάτα.

Περιχαρείς λοιπόν και μεθυσμένοι από τον θρίαμβό τους, οι δωρητές της μαύρης γραβάτας κολύμπησαν στο νιρβάνα της Γεδρωσίας που οδήγησαν το πάλαι ποτέ ελληνικό ποδόσφαιρο.

Το τραγικό εν κατακλείδι, ότι κανείς από τους Φαρισαίους που διαχειρίζονται τη μοίρα του ταλαίπωρου αθλήματος δεν τολμά να φωτογραφίσει την εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου στο μέλλον 10 χρόνια μετά. Πίσω από την υστερία, πίσω από την εν δυνάμει ανωμαλία, δυστυχώς δεν κρύβεται αγωνία αποτελέσματος, κρύβεται εκβιασμός αποτελέσματος με κάθε τρόπο. Κι από το τελευταίο όργανο ως το ανώτατο όργανο που λέγεται ΕΠΟ, τα πάντα μεθοδεύουν το πώς να συντηρήσουν με κάποιο τρόπο αυτό το αθλίωμα.

Οµοσπονδίες οι οποίες δεν χτίζονται με όνειρο, με προοπτική, με εγκάρδιο ενδιαφέρον να υπηρετήσουν το άθλημα. Ομοσπονδίες που μετά τον θάνατο του Δέδε και των παιδιών του Τριβέλα οδηγήθηκαν στη λεωφόρο των εξυπηρετήσεων με κάθε τρόπο και πάνω απ’ όλα της ευγνωμοσύνης στους πάτρωνές τους, σε όλους εκείνους που μεθόδευσαν εκλογές και καρέκλες. Από εκεί και μετά η αγωνία δεν είναι το άθλημα, δεν είναι αιτιότητα, δεν είναι η ανάπτυξη. Η αγωνία είναι μία: η εξυπηρέτηση. Γι’ αυτό ακριβώς περνάει ηλεκτρικό καλώδιο σε κάθε αρτηρία, σε κάθε κλείδωση του αθλήματος. Κι ένας κόσμος ολόκληρος δουλεύει υπόγεια για να δρομολογήσει την υποχρέωση.

Ολα αυτά σκότωσαν το ποδόσφαιρο. Αποτέλεσμα: δεν βλέπεις θέαμα, δεν βλέπεις γήπεδο. Παίρνεις ατόφια γεύση Κολοσσαίου. Και καταλήγεις στην ώρα μηδέν. Να είσαι η μόνη χώρα στον πλανήτη, που από άποψη καθαρότητας, εντιμότητας, από άποψη αξιοπιστίας, βλέπεις τη Ρουάντα, τα νησιά Μπόρα-Μπόρα, την Ουγκάντα και την Ακτή του Ελεφαντοστού με τηλεσκόπιο. Σε καμία χώρα της υποσαχάριας Αφρικής ή της Κεντρικής Ασίας δεν θα διαβάσεις αυτό το θέαμα. Εάν αυτός ο τελικός Κυπέλλου γινόταν στο Ουζμπεκιστάν θα ήταν το θέμα της ημέρας. Οι δε πανηγυρισμοί, με άδειες τις εξέδρες, τα πυροτεχνήματα και τα βαρελότα θα συνέθεταν την όπερα της απόλυτης γελοιότητας, την όπερα της κατάντιας.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν κύριοι Μπαλτάκοι, θριαμβευτές και πρωταγωνιστές αυτού του εκτρώματος. Συλλυπητήρια. Το τέλος του εφιάλτη δεν υπήρξε ποτέ! Γιατί ο εφιάλτης ζει… και πάντα προδίδει κάθε τι που κουβαλάει δίκαιο, τιμή και αξιοπρέπεια!