Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο φύ(ι)λαρχος {CR}και το επόμενο τσουνάμι

«Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν η παραίτηση» είπε προ ημερών ο Αλέξης Τσίπρας για το πώς αντέδρασε μετά τη συντριβή του κόμματός του στις εκλογές. Αλλά, όπως είπε, αμέσως μετά σκέφτηκε κι ένα δεύτερο, καλύτερο: ότι δεν έπρεπε να «λιποτακτήσει». Δεν είχε, είπε, το δικαίωμα. Ωραία. Ομως εδώ υπάρχει ένα λογικό κενό. Που κάνει το σενάριο να μη στέκει. Οτι αυτό θα ίσχυε μόνον αν είχε ρωτήσει και κανέναν εκεί μέσα. Οχι «σκέφτηκα το πρώτο και μετά το δεύτερο». Γιατί αυτά, έτσι, είναι απλώς παραμύθια της Χαλιμάς. Οτι αναλαμβάνει την ευθύνη αλλά μετά σκέφτεται ότι ευθύνη σημαίνει να… μείνει. Ας περίμενε να του το πει κανένας άλλος ότι αυτό θα ήταν λιποταξία, όχι να το αποφασίσει… μόνος του: αυτό, το λένε αλλιώς…

Αντίθετα, όταν συγκάλεσε τα περίφημα «όργανα» μετά την ήττα, στα οποία η Αριστερά τόσο πολύ αρέσκεται να αναφέρεται, όχι απλώς δεν ρώτησε τι να κάνει, αν πρέπει να μείνει ή να φύγει (όπως θα έπραττε οποιοσδήποτε είχε πραγματικά σκεφτεί έστω και λίγο το ενδεχόμενο παραίτησης και είχε λάβει σοβαρά την ευθύνη του για την καταστροφή), αλλά δεν επέτρεψε να μιλήσει άνθρωπος πλην του ιδίου. Διέταξε γενικό σιωπητήριο! Μην πάει κανείς και του πει καμιά κουβέντα περί της ευθύνης του και περί του τι θα γίνει με τη θέση του στο κόμμα. Σταλινική σιγή. Ούτε λέξη από άλλον. Μόνον ο μονόλογός του στα «όργανα». Με το γνωστό «ποίημα» που λέει συνεχώς μετά τις εκλογές. Και μετά θέλει ο άνθρωπος να πιστέψει ο οποιοσδήποτε ότι τον… βασάνισε το ενδεχόμενο παραίτησης! Συμπέρασμα; Είπαμε να κοροϊδευόμαστε, αλλά, έλεος. Ας κρατάμε κι ένα επίπεδο…

Τα παράδοξα του Τσίπρα ωστόσο ήταν πολλά στην εν λόγω συνέντευξη στη Μάρα Ζαχαρέα στο STAR. Και χρήζουν υπενθύμισης. Είπε λ.χ.: «Επειδή είναι η πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη μετά από ένα οδυνηρό για εμάς αποτέλεσμα, θα μου επιτρέψετε να μιλήσω με μεγάλη ειλικρίνεια και να μην κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου. Για εμάς ήταν ένα σοκ. Μας δημιούργησε πολύ μεγάλα συναισθήματα θλίψης και απογοήτευσης». Εντάξει. Σοκ. Αλλά αν λ.χ. ήταν η δεύτερη συνέντευξη τι θα έλεγε; Οτι δεν ήταν; Και θα κρυβόταν πίσω απ’ το δάχτυλό του; Δεν θα μιλούσε με ειλικρίνεια; Τι σημαίνει όλο αυτό; Τίποτε άλλο παρά το ότι μας δουλεύει όλους…

Πιο σοβαρό όμως ήταν άλλο: «Ψάχνουμε να βρούμε τα αίτια του αποτελέσματος σε εμάς, στον τρόπο που επικοινωνήσαμε το πρόγραμμά μας, στην εικόνα Βαβυλωνίας που εξέπεμπαν άστοχες δηλώσεις στελεχών μας…». Δηλαδή, ένα λεπτό: όταν παραδέχεται εικόνα Βαβυλωνίας του κόμματος στις δηλώσεις, με αυτό το κόμμα θέλει να κυβερνήσει; Τότε τι να περιμένει ο λαός;

Ομως υπήρξε και ένα σημείο στο οποίο έπεισε: ότι δεν έχει καταλάβει τίποτα για τα αίτια της ήττας: «Είχε να κάνει με το τσουνάμι των τελευταίων ημερών που διαμορφώθηκε, καθώς ο αντίπαλος κατάφερε να επιβάλει την ατζέντα του φόβου και την ατζέντα της συζήτησης σε σχέση με το παρελθόν, το πολύ μακρινό παρελθόν, του 2015, τις ημέρες της κρίσης και όχι με βάση τα όσα συνέβησαν από το 2019 έως το 2023. Οι πολίτες πήγαν στην κάλπη συζητώντας την παραπληροφόρηση, ότι δήθεν ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν να αυξήσει τις εισφορές». Δηλαδή, ο Τσίπρας πιστεύει ότι η τραγωδία του 2015 ανήκει στην… προϊστορία και ξεχάστηκε. Και δεν αντιλαμβάνεται την αντίφαση στην οποία πέφτει: το τσουνάμι των προεκλογικών ημερών (που ήδη επανακάμπτει) έγινε φονικό για τον ΣΥΡΙΖΑ ακριβώς επειδή ξύπνησε μνήμες τρόμου του 2015 στους, κατά Τσίπρα, «ανώριμους πολίτες». Που επιμένει να λειτουργεί όχι ως σύγχρονος δημοκράτης αρχηγός, μα ως φύλαρχος. Επειδή είναι φίλαρχος… Και με τον ξάδερφο να θέλει και… απλή αναλογική. Ξανά!