«Χρυσοί χορηγοί» του Κυριάκου

Αυτό που συμβαίνει στον Εβρο και έχει συγκινήσει πολλές ευαίσθητες συριζαίικες καρδιές, στην πραγματικότητα είναι μια ακόμη «χρυσή χορηγία» για την επανεκλογή Κυριάκου. Ως εκ τούτου, ας το πάρουν αλλιώς, διότι το να υποστηρίζουν πως όλο αυτό είναι τυχαίο και ότι οι άνθρωποι αυτοί έρχονται Ελλάδα επειδή τους αρέσει ο ήλιος και η θάλασσα είναι μια τεράστια ανοησία που μόνο τον Μητσοτάκη βοηθάει. Επειδή δε είναι φανερό πως αυτό που συμβαίνει εκεί πάνω, τόσο μακριά από τη δική μας αθηναϊκή, μακαριότητα, είναι πολύ πιο σοβαρό από ό,τι δείχνει, ας είναι φειδωλοί στους σχολιασμούς. Ολοι καταλαβαίνουμε πως είναι η… διεθνιστική αλληλεγγύη η οποία τους κινητοποιεί (δικαιωματιστές, σου λέει, τι άλλο θα μπορούσε;), ωστόσο  στον Εβρο οι άνθρωποι έχουν ήδη φρικάρει και στη σκέψη μόνο ότι θα τους βρει καμιά επανάληψη του 2015. Και μαζί τους έχει φρικάρει και η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, που σκέφτεται ότι αν συνεχιστεί αυτό το έργο το οποίο έχει ξεκινήσει εδώ και μερικές ημέρες, σε λίγο θα είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί.

Γιατί όμως έτσι ξαφνικά άρχισαν να καταφθάνουν πρόσφυγες και πάλι στον Εβρο, με πρόθεση να εισέλθουν στην Ελλάδα; Διότι τα «καρντάσια» απέναντι, στρατοχωροφύλακες, παρακράτος, διακινητές, γνωρίζουν πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το κύμα των εισροών. Διοικείται η χώρα από μια υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία είναι αδύνατον να ενεργήσει όπως πρέπει. Γιατί έχουμε υπηρεσιακή κυβέρνηση, δεν χρειάζεται φαντάζομαι εξήγηση – πρόκειται για άλλη μια μεγάλη… επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ που καθιέρωσε την απλή αναλογική.

Μετρούν τις αντιδράσεις

Γι’ αυτό προανέφερα ότι ο μόνος «κερδισμένος» τρεις εβδομάδες πριν από τις εκλογές είναι ο Κυριάκος. Βλέπει ο άλλος στην τηλεόραση αυτό που εξελίσσεται στον Εβρο και σου λέει, το 2020 ο Κυριάκος πάλεψε και τα κατάφερε να αποκρουστεί η μαζική εισβολή στην Ελλάδα δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που είχαν οδηγηθεί στα σύνορα από το τουρκικό καθεστώς, σε μια προσπάθεια του προέδρου Ερντογάν να πιέσει την Ευρώπη μέσω της Ελλάδας. Σήμερα όμως Κυριάκος δεν υπάρχει, και δεν θα υπάρχει μέχρι τις 25 Ιουνίου, οπότε λογικά θα αναλάβει και πάλι τη διακυβέρνηση της χώρας. Ως τότε όμως τι θα γίνει;

Οι πρώτες εξετάσεις που έδωσε η υπηρεσιακή κυβέρνηση στο πρόβλημα δεν ήταν επιτυχείς, παρά το γεγονός ότι οι εμπλεκόμενοι του 2020 παρείχαν σχετική τεχνογνωσία στους υπηρεσιακούς υπουργούς.

Κάποιος που το γνωρίζει καλά το θέμα, κι από την καλή κι από την ανάποδη, που λέει ο λόγος, μου έλεγε χθες ότι «φυσικά δεν έχουμε να κάνουμε με ατομική βόμβα όπως αυτή του 2020. Ακόμη είμαστε στη χειροβομβίδα. Την έχουν πετάξει, μετράνε αντιδράσεις, κι αύριο που λέει ο λόγος, θα αρχίσει το πυροβολικό». Τι ήθελε να πει ο ποιητής; Οτι οι «απέναντι» μετρούν τις αντιδράσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Και θα πράξουν ανάλογα τις επόμενες ημέρες με στόχο να αποδιοργανώσουν εντελώς τα μέτρα φύλαξης της συνοριακής γραμμής.

Γιατί η απλή αναλογική, το οποίον, διότι, αφού, μπλα…μπλα…μπλα…μπλα…

Η επιστολή του broέδρου

Στο μεταξύ ο άλλος, ο «πλατινένιος χορηγός» Κυριάκου, ο πρόεδρος Αλέξης, έστειλε επιστολή στα μέλη του κόμματος, την οποία εγώ δεν έλαβα. Πρώτον, γιατί δεν είμαι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ (και κατά τα φαινόμενα δεν θα γίνω και ποτέ), και δεύτερον γιατί κατάλαβε κι ο πρόεδρος ότι έτσι και μου την έστελνε θα τον έπαιρνα στο «ψιλό». Οπότε αναγκάστηκα κι εγώ να τη «δανειστώ», προκειμένου να διαπιστώσω τις σοφίες που καταγράφει σε αυτήν. Για την ακρίβεια, αυτό που κάνει με την επιστολή είναι ότι αποπειράται να συγκινήσει τον αγνό συριζαίο οπαδό, να δώσει τη μάχη, μέχρι την τελευταία ψήφο, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Θα αναγνωρίσω ότι ο σκοπός είναι ευγενής, αν και έχει και μια ωφελιμιστική προσέγγιση εκ μέρους του. Διότι αν δεν ανέβουν λιγάκι τα ποσοστά από το τραγικό 20%, θα πρέπει να τα μαζέψει το ίδιο βράδυ της Κυριακής και θα τους αποχαιρετήσει. Αλλά αν μπορέσει και την καταφέρει αυτή την αύξηση, προφανώς θα βγει το βράδυ της 25ης Ιουνίου, θα ανακηρύξει εαυτόν μεγάλο νικητή (διότι ανέτρεψε τους συσχετισμούς) και θα παραμείνει άλλη μια 4ετία στο τιμόνι του σαπιοκάραβου.

Οσον αφορά αυτή καθεαυτή την επιστολή, ομολογώ ότι δεν περίμενα και κάτι καλύτερο: είναι γεμάτη από αυτές τις κενές περιεχομένου αριστερές μπουρδολογίες, του είδους «Ορθιοι, ψύχραιμοι, αποφασιστικοί, να δώσουμε τη μάχη, με πυξίδα τις αγωνιστικές παραδόσεις του προοδευτικού κόσμου και τις αξίες της Αριστεράς».

‘Η ακόμη χειρότερα «να μιλήσουμε, να ακούσουμε, να πείσουμε, να ενώσουμε. Η δική μας δουλειά, η δουλειά της καθεμιάς και του καθενός από μας, μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει τους συσχετισμούς που θέλουν να εμφανίσουν αναλλοίωτους. Πιο αποφασισμένοι, πιο ενωμένοι, πιο σοβαροί από ποτέ, θα δώσουμε αυτό τον κρίσιμο αγώνα. Ξέρουμε από την ίδια μας την πείρα ότι οι μόνοι αγώνες που χάνονται σίγουρα είναι αυτοί που δεν δίνονται».

Good wines, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό. Ο άνθρωπος είναι αλλού…

Ας κρατήσουν τα πανηγύρια

Στο μεταξύ είδα χθες κάτι πανηγυρικά δημοσιεύματα σε φιλο-συριζαίικα sites μετά την απόφαση του προέδρου Αλέξη να είναι υποψήφιος-επικεφαλής στον νομό Ρεθύμνου, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 21ης Μαΐου υπέστη σοβαρή ήττα από το ΠΑΣΟΚ – ήρθε τρίτο κόμμα και δεν εξέλεξε βουλευτή, και δη τον πρώην υπουργό Υγείας Ανδρέα Ξανθό.

«Στη Βουλή ο Ξανθός» διάβασα, τόσο βέβαιοι πια ότι με τον Τσίπρα επικεφαλής θα κερδηθεί η έδρα και ο Α. Ξανθός θα εισέλθει στη Βουλή να τον βλέπει ο Πολάκης, να του σπάνε τα νεύρα και να γίνονται κρόσσια…

Θα συνιστούσα να κρατήσουν οι (προκαταβολικοί) πανηγυρισμοί, παιδιά. Οπως έλεγα και χθες, εξηγώντας με το παράδειγμα της Δωδεκανήσου (όπου ο ΣΥΡΙΖΑ με τον «άχαστο» αρχηγό Τσίπρα επικεφαλής του ψηφοδελτίου έφαγε στο κεφάλι 35 μονάδες διαφορά και μετά βίας έφτασε το 14,9%), τίποτε δεν εγγυάται ότι θα την κερδίσει εκ νέου την έδρα στο Ρέθυμνο.

Και μην πιάσουμε τώρα το άλλο παράδειγμα – αυτό με την υποψηφιότητά του ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου στις Σέρρες προκειμένου να χτυπήσει τον Κώστα Καραμανλή για τα Τέμπη και μαζί και την οικογενειοκρατία. Μέχρι και ομιλία έκανε στην πόλη, ο δε τοπικός ΣΥΡΙΖΑ έστησε και μια ωραία διαδήλωση έξω από το γραφείο του πρώην υπουργού, αλλά τα… κατάφερε τόσο μα τόσο καλά ώστε ο μεν Καραμανλής πήρε το 50% των ψήφων της ΝουΔου, ο δε ΣΥΡΙΖΑ με 14,78% υπολείφθηκε της ΝουΔου… 32 ολόκληρες μονάδες!

Πόσες φορές θα πρέπει να το επαναλάβω ότι «χωρίς τον Τσίπρα δεν υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ, με τον Τσίπρα πάλι δεν κερδίζει με τίποτε ο ΣΥΡΙΖΑ»; Δεν αρέσει πια, τι να κάνουμε!