Μια ομάδα, ιστορία ολόκληρη

Η άνοδος του Τρίτωνα στην Α1 μετά 44 χρόνια (!) ξύπνησε μνήμες σε πολλές γενιές μεγάλων παικτών που φόρεσαν τη φανέλα της ιστορικής αυτής ομάδας.

«ΤΑ ΝΕΑ» συνομίλησαν με τον Νίκο Μπαμπανικολό αλλά και τον Κίμωνα Κοκορόγιαννη, δύο παίκτες που έγραψαν τη δική τους ιστορία στην ομάδα.

«Ενιωσα πολύ όμορφα με την άνοδο του Τρίτωνα και είχα δει τα παιδιά λίγο πριν απ’ τα παιχνίδια και τους ευχήθηκα τα καλύτερα. Μακάρι να καταφέρει η ομάδα να συμμετάσχει γιατί χρειάζονται αρκετά χρήματα» μας λέει ο 89χρονος Νίκος Μπαμπανικολός, η διάθεση και το κέφι του οποίου θυμίζει 25άρη και το μυαλό ξυράφι.

«Από 14 ετών ήμουν στον Τρίτωνα. Το σπίτι μου στην Αγαθουπόλεως ήταν πολύ κοντά στο ιστορικό γήπεδο της 3ης Σεπτεμβρίου και Τήνου μεταξύ της πλατείας Βικτωρίας και Αγίου Μελετίου.

Τώρα έχει γίνει πολυκατοικία που λέγεται “Τρίτων”!

Μια παρέα παιδιών οι οποίοι έπαιζαν στον Πανελλήνιο δεν έβρισκαν ώρες και μπάλα να παίξουν πήγαν λίγο πιο πέρα σε ένα οικόπεδο που είχε φροντίσει να αποκτήσει η ομάδα ο μεγάλος Πόλυς Πολυτιμίδης, ο οποίος εκτός από παιδαγωγός ήταν και 20 χρόνια μπροστά από την εποχή του σε αυτά που μας έλεγε τότε.

Ξεχορτάριασαν τα παιδιά τον χώρο και εκεί φτιάχτηκε το γήπεδο. Η ομάδα θα λεγόταν “Πελαργοί” καθώς αυτή η παρέα ήταν πρόσκοποι και αυτό ήταν το όνομα της Ενωμοτίας τους. Αλλά το 1942 βυθίστηκε στην Εύβοια το υποβρύχιο Τρίτων από τους Γερμανούς και προς τιμήν του έδωσαν αυτό το όνομα».

Από το ’50 ως τους Αντετοκούνμπο
«Τη δεκαετία του 1950 ο Τρίτωνας ήταν η Αφάν Γκατέ της Αθήνας. Ερχονταν όλοι οι καλλιτέχνες, οι ηθοποιοί και έρχονταν ακόμα και πληρώματα από τα πλοία τα αμερικάνικα και παίζαμε» μας λέει ο Νίκος Μπαμπανικολός και θυμάται:

«Μια φορά ήρθε και η μπάντα του Μιζούρι να παίξουμε. Αφού τελείωσε ο αγώνας σε ένα γεμάτο γήπεδο χορεύαμε όλοι σουίνγκ και μπούκι μπούκι, απίστευτο σκηνικό. Το γήπεδο χωμάτινο, με ξύλινα καλάθια. Και μετά πίσσα ανακατεμένη με φελλό!

Το σύνθημα της εποχής “Μια βροχή σας σώζει”, γιατί εάν έβρεχε μπορούσε να διακοπεί ο αγώνας.

Μετά την αποχώρηση του Πόλυ Πολυτιμίδη, είχα βρει στο Λονδίνο τον φίλο μου τον Μπλούη Διακάκη και του λέω: “Ο αδελφός μας ο Μουρούζης γύρισε από την Ιταλία, πρέπει να αναλάβεις την ομάδα” και το έκανε μαζί με τα αδέλφια Λαναρά. Παναθηναϊκός αυτός, Ολυμπιακοί ο Περικλής, ο Αγγελος και ο Θεοφάνης Λαναράς.

Εκαναν τότε πολύ καλή ομάδα με Χρηστέα, Πετράκη, Οικονόμου, Μαρκολέφα. Τα λεφτά τελείωσαν, το γήπεδο έγινε… πολυκατοικία και εκεί η ομάδα πήγε στα Σεπόλια.

Πρόεδρος για καιρό ο Νίκος Σκυλακάκης, πρώην συμπαίκτης μου, μια μέρα βλέπει πίσω απ’ το συρματόπλεγμα μια κυρία μαύρη με δυο μικρά παιδάκια. Μας λέει δεν έχω τη συνδρομή των 5 ευρώ αλλά την έβαλε ο Νίκος να παίζουν τα παιδιά χωρίς να πληρώσουν. Ηταν ο Γιάννης και ο Θανάσης Αντετοκούνμπο, που δυστυχώς αργότερα με τη νέα διοίκηση που απαιτούσε τη συνδρομή, τα δύο παιδιά έφυγαν και πήγαν Φιλαθλητικό» καταλήγει ο Νίκος Μπαμπανικολός που έπαιξε από το 1948 έως το 1956 στον Τρίτωνα πριν μεγαλουργήσει και με την ΑΕΚ.

Η νεά γενιά
Ο Κίμωνας Κοκορόγιαννης ήταν από τη νέα γενιά ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα.

«Ξύπνησαν μνήμες, έκανα μια καριέρα 6 χρόνων στον Τρίτωνα και από εκεί έφτασα μέχρι τον Ολυμπιακό και να γίνω αρχηγός της ομάδας. Δεν πρόλαβα την ομάδα στην Α’ Εθνική, αλλά πρόλαβα παίκτες όπως ο Σοκαράς και ο πλέι μέικερ ο Λαμπίρης που με αξιοποιούσε με τις πάσες ψηλά και έβγαινα πρώτος σκόρερ. Επί Γουλανδρή πήγα στον Ολυμπιακό μέσα στη χούντα και τότε ο πρόεδρός μας στον Τρίτωνα λεγόταν Χουντής. Ημουν μια από τις τρεις μεγαλύτερες μεταγραφές της εποχής μαζί με του Απόστολου Κόντου από Ιωνικό Ν.Φ. στον Παναθηναϊκό και του Μιχάλη Γιαννουζάκου από τη ΧΑΝΘ στην ΑΕΚ. Δύσκολες εποχές που δούλευες κιόλας. Εγώ το πρωί δούλευα στο ζαχαροπλαστείο “Νάρκισσος”, στη Δυρραχίου κοντά στο γήπεδο στα Σεπόλια, μετά προπόνηση με τα πόδια πρησμένα από την ορθοστασία της δουλειάς και στη συνέχεια νυχτερινό σχολείο στη Λιοσίων και φαντάσου έλεγα τον εαυτό μου τεμπέλη», μας λέει γελώντας ο Κίμωνας Κοκορόγιαννης που ήταν ταλέντο και στο τένις αλλά και στο βόλεϊ ενώ:

«Είχα αρχίσει από ποδόσφαιρο στον Αφοβο Σεπολίων στη γειτονιά μου. Για χάρη μου στον Τρίτωνα έφτιαξαν και τμήμα βόλεϊ και το είχε κάνει ο Σπύρος Λιβαθηνός, ο ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού!

Ομορφα χρόνια αλλά και εγώ είχα θέληση και πείσμα να προχωρήσω και είναι χαρά να με σταματάει ο κόσμος και να με θυμάται.

Τότε πρώτα ήμασταν φίλοι και γινόμασταν και συμπαίκτες. Αρχικά παίζαμε κρυφτό και κυνηγητό και κάναμε παρέα στο γήπεδο. Με Γρηγορίου Στάκο, Ζερδεβά και πολλούς άλλους. Αναμνήσεις από μια άλλη ρομαντική εποχή.

Στο γηπεδάκι στα Σεπόλια που ήταν φουλ γεμάτο και είχε τους διπλάσιους και παραπάνω φιλάθλους γύρω γύρω από τα συρματοπλέγματα.

Και από εκεί έφτασα να γίνω αρχηγός του Ολυμπιακού σε μια από τις καλύτερες ομάδες της ιστορίας του του 1978 και 1979», θυμάται με νοσταλγία ο Κίμωνας Κοκορόγιαννης.