Στη νεκρή ζώνη

Συνεχίζοντας την πορεία σ’ αυτόν τον στενό χώρο που δημιουργεί ο χρόνος ανάμεσα στις δύο εκλογές, με λεκτικά πυρηνικά όπλα μικρής αλλά δυσώδους εμβέλειας, προσπαθώ να κρατήσω όσο πιο ήρεμο βηματισμό μπορώ. Δύσκολος δρόμος. Είναι φορές βέβαια που μπερδεύεται το βήμα, η ανάσα κονταίνει οι παλμοί ανεβαίνουν αλλά πού θα πάει, κάποτε θα τελειώσει κι αυτό. Οπως και η ζωή άλλωστε.

Μια άλλη Ζωή όμως, η Κωνσταντοπούλου συγκεκριμένα, μ’ έκανε να σταματήσω για λίγο και να στοχαστώ πάνω σε μια έκκληση που έκανε προς τους μελλοντικούς υποστηρικτές της. Η πρώτη φορά που άκουσα την εν λόγω κυρία να ομιλεί ανεφώνησα ως θαυμαστής του Νίκου Εγγονόπουλου έναν στίχο, από την «Κοιλάδα με τους ροδώνες».

– Μένω εμβρόντητος μπρος στην ευρυμάθεια αυτής της κόρης.

Και το εννοούσα. Αργότερα βέβαια, όταν άρχισε να παίρνει τα ηνία στη Βουλή ως πρόεδρος επί συγκυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συνέβη ακόμα κάτι πλέον εντυπωσιακό. Αντί να κλείσει το χάσμα που δημιουργούσε η άνω και κάτω μασέλα μου, από τις ομιλίες αλλά και τις πολιτικές προτάσεις και πρακτικές της, το χάσμα αυτό όλο και μεγάλωνε, όλο και μεγάλωνε, κινδύνεψα δε σε ορισμένες στιγμές να υποστώ εξάρθρωση άνω και κάτω γνάθου. Ευτυχώς κάποια στιγμή απεχώρησε οικειοθελώς από την προεδρία και κάπως ησυχάσαμε από αυτή τη

χαρακτηριστική, ίνα μη τι άλλο είπω, φωνή και γλίτωσα την αναδιάρθρωση της γνάθου.

Στην επάνοδό της όμως στο σκηνικό των τελευταίων εκλογών, πρέπει να παραδεχθώ ότι με μεγάλη μου ανακούφιση είδα ένα άλλο πρόσωπο. Ευγενές, μειλίχιο με τις παλάμες σε σχήμα καρδούλας και σύνθημα την αγάπη. Μέχρι χθες βράδυ που ανήρτησε στο σάιτ του κόμματός της μια ανακοίνωση με την οποία καλεί όσους μπορούν και θέλουν να τη βοηθήσουν σ’ αυτήν την Πλεύση και μάλιστα πλεύση Ελευθερίας, όχι ό,τι κι ό,τι. Παραθέτει δε και τα επαγγέλματα που θα ήταν χρήσιμα για τον αγώνα της. Ανάμεσα στα άλλα όπως χειριστές ηλεκτρονικών μέσων, εργάτες, αγρότες, τηλεφωνητές και τα συναφή, ζητά και τη συνδρομή «ληστών τραπεζών».

Ταράχτηκα σφόδρα. Εχει γούστο, λέω, ν’ αρχίσουνε τα ντου στις τράπεζες να τρέχουμε και να μη φτάνουμε. Ευτυχώς δεν άργησε πολύ και μας το έσκασε το μυστικό. «Οχι καλέ, χιούμορ έκανα. Για να γίνει ντόρος και να κάνουμε γνωστό το σάιτ μας – και το καταφέραμε».

Αχου χαρούλες. Αχου αστειάκια. Αχου τρέλες. Και γιατί δεν ζήταγε και κάναν μαχαιροβγάλτη, κάναν κατά συρροή δολοφόνο, έναν σίριαλ κίλερ διεθνούς ακτινοβολίας να γίνει και στο εξωτερικό γνωστή η πλεύση της; Αλλά μη δίνω ιδέες γιατί μέρες που ζούμε όλα θα τα δούμε. Σ’ αυτή την πορεία στη νεκρή ζώνη πρέπει να είμαστε εμείς τουλάχιστον προσεκτικοί. Αλλωστε το λέει κι ο ποιητής ο Αρης Αλεξάνδρου σ’ ένα ποίημά του μ’ αυτόν τον τίτλο: «Νεκρή Ζώνη»

«Με τις λέξεις σου να είσαι πολύ προσεκτικός

όπως είσαι ακριβώς μ’ έναν βαριά τραυματισμένο που κουβαλάς στον ώμο.

Εκεί που προχωράς μέσα στη νύχτα

μπορεί να τύχει να γλυστρήσεις στους κρατήρες των οβίδων

μπορεί να τύχει να μπλεχτείς στα συρματοπλέγματα».

Προς όλους μας.