Δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του και δεν κρύφτηκε ποτέ και για τίποτα

– «Αυτά που λες ότι θέλεις να κάνεις στο ποδόσφαιρο, τα ξέρει ο Σημίτης;»

– «Ναι» του απάντησα.

– «Και συμφωνεί;»

– «Απολύτως», είπα.

– «Ωραία! Να ξέρεις ότι θα σε υποστηρίξω μέχρι τέλους. Και κοίτα, επειδή τα ξένα μέσα ενημέρωσης μάς έχουν πρήξει γιατί τάχα είμαστε πίσω στο χρονοδιάγραμμα της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων, όποτε νομίζεις πες μου να τους ορμήξω. Εχω τον τρόπο μου».

Κάπως έτσι ξεκίνησε η ξεχωριστή, πράγματι, συνεργασία μου με τον Θόδωρο Πάγκαλο τον Απρίλιο του 2000, όταν μετά το νικηφόρο για το ΠΑΣΟΚ αποτέλεσμα των εκλογών, ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης τον όρισε υπουργό Πολιτισμού και εμένα υφυπουργό, με αρμοδιότητα τον Αθλητισμό και την Ολυμπιακή προετοιμασία της χώρας.

Ο Θ. Πάγκαλος υπήρξε μύθος για εμάς τότε, τα στελέχη της νεότερης γενιάς. Βαθύτατα καλλιεργημένος, με οξύ πολιτικό αισθητήριο, γνώστης της πολιτικής ιστορίας της χώρας, ήταν από τους ελάχιστους πολιτικούς που δεν είχε στρογγυλεμένο και υπαινικτικό λόγο. Αντίθετα ο λόγος του διακρινόταν για την ευθύτητά του και τη δομημένη επιχειρηματολογία του. Κάποιες φορές, η οξύτητα στις διατυπώσεις του σκέπαζε πολύτιμα στοιχεία του περιεχομένου τους, όμως αυτό ήταν κάτι που τον καθόριζε.

Σε καμία από τις κρίσιμες στιγμές στην πορεία του ΠΑΣΟΚ και των κυβερνήσεών του, δεν κρύφτηκε πίσω από διφορούμενες και αμφίσημες τοποθετήσεις.

Οταν ήταν φανερό ότι πλησίαζε ο καιρός της διαδοχής του Ανδρέα Παπανδρέου, συντάχθηκε με την εκσυγχρονιστική προοπτική της χώρας, δημιουργώντας με τον Κ. Σημίτη, τη Β. Παπανδρέου και τον Π. Αυγερινό την περίφημη «ομάδα των τεσσάρων». Αυτή η τετράδα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη συνέχεια για την πορεία του ΠΑΣΟΚ και της χώρας.

Βαθύτατα ευρωπαϊστής και αταλάντευτα εκσυγχρονιστής, άφησε το στίγμα του σε μια συναρπαστική πολιτική πορεία.

Ως υπουργός Εξωτερικών, υπηρέτησε με αποτελεσματικότητα και αφοσίωση μοναδική, μαζί με τον αείμνηστο υφυπουργό τότε Γιάννο Κρανιδιώτη, τον στόχο που έθεσε ο Κώστας Σημίτης για την είσοδο της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Η υπόθεση «Οτζαλάν», που προέκυψε από κύκλους που ο Θ. Πάγκαλος κυριολεκτικά απεχθανόταν, τον έθεσε εκτός Υπουργικού Συμβουλίου, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη για τη χώρα περίοδο, η οποία τότε στερήθηκε τις πολύτιμες υπηρεσίες του.

Με τη χρεοκοπία της χώρας το 2010, δέχτηκε απερίγραπτες επιθέσεις για τη φράση που είπε στη Βουλή «μαζί τα φάγαμε, γιατί εσείς μάς πιέζατε να σας διορίσουμε κι εμείς σας διορίζαμε». Από τη φράση αυτή, έμεινε το «μαζί τα φάγαμε». Κανείς δεν διέκρινε στα λόγια αυτά την πικρή αυτοκριτική του για την πορεία ενός συστήματος, μέλος του οποίου υπήρξε και ο ίδιος, για το πελατειακό κράτος και τη συμμετοχή της πελατοκρατίας στη χρεοκοπία της χώρας. Στην πραγματικότητα, με τη φράση αυτή επιχειρούσε να μετατοπίσει τη δημόσια συζήτηση για τη χρεοκοπία, στα στοιχεία που πράγματι την προκάλεσαν, απέναντι στις δηλητηριώδεις αντιλήψεις των λαϊκιστών, που φόρτωναν τη χρεοκοπία σε κάποιους κακούς ξένους και στις «ληστρικές» πολιτικές τους!

Ο Θ. Πάγκαλος περνάει στην Ιστορία, ως ο πολιτικός που δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του και που δεν κρύφτηκε ποτέ και για τίποτα. Και αυτό δεν το λες και μικρή παρακαταθήκη.