Η Ολλανδία δίνει… φτερά στους Ελληνες

Αν υπάρχει ένας προορισμός για τους έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ιδανικός, τότε αναμφίβολα αυτός είναι η Ολλανδία. Η χώρα της τουλίπας εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες έχει αποδειχτεί κάτι περισσότερο από φιλόξενη για παίκτες που αναζητούν την τύχη τους μακριά από την πατρίδα τους. Ποδοσφαιριστές που κατάφεραν μέσω του ολλανδικού πρωταθλήματος να αναδειχθούν, να εξελιχθούν και πολλοί από αυτούς να εκτοξεύσουν την καριέρα τους πετυχαίνοντας σπουδαία πράγματα, αλλά και μεταγραφές που ούτε καν θα μπορούσαν να έχουν ίσως φανταστεί προηγουμένως. Τελευταίο παράδειγμα είναι αυτό του Τάσου Δουβίκα που κατά τη δεύτερη σεζόν του με τη φανέλα της Ουτρέχτης, διέπρεψε.

Ολοκλήρωσε την κανονική περίοδο του πρωταθλήματος όντας πρώτος σκόρερ στην Eredivisie με 19 γκολ, όσα και ο Τσάβι Σίμονς της PSV. Μαζί με τον Βασίλη Μπάρκα αναδείχθηκε στους τρεις πολυτιμότερους παίκτες της σεζόν για την ομάδα του, εκτοξεύοντας την αξία του στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο ενώ έχει τραβήξει το ενδιαφέρον πολλών ομάδων εντός και εκτός Ολλανδίας. Βρίσκεται εξάλλου στα 23 του μόλις χρόνια, είναι διεθνής με την Εθνική ομάδα και διαθέτει όλο το πακέτο για μία σπουδαία καριέρα.

Οι πρώτοι διδάξαντες

Ο Δουβίκας μπήκε παράλληλα σε ένα πολύ κλειστό κλαμπ, καθώς έγινε ο τρίτος ποδοσφαιριστής που βγαίνει πρώτος σκόρερ στο ολλανδικό πρωτάθλημα, ακολουθώντας τα χνάρια του Νίκου Μαχλά και του Γιώργου Γιακουμάκη.

Ο πρώτος, μετά από έξι σεζόν με τη φανέλα του ΟΦΗ, πήρε μεταγραφή στη Φίτεσε το 1996 και άνοιξε ουσιαστικά τον δρόμο προς τις Κάτω Χώρες. Τη σεζόν 1997-1998 ο Μαχλάς πραγματοποίησε εντυπωσιακές εμφανίσεις, πέτυχε 34 γκολ σε 32 αγώνες και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα, αλλά και στην Ευρώπη, κερδίζοντας το Χρυσό Παπούτσι. Η παρουσία του στη Φίτεσε αποτέλεσε το διαβατήριο για τον Αγιαξ το καλοκαίρι του 1999 αντί περίπου 2,9 δισ. δραχμών (8,5 εκατομμυρίων ευρώ), ποσό που εκείνη την εποχή συνιστούσε την ακριβότερη μεταγραφή έλληνα παίκτη όλων των εποχών. Με τον Αίαντα πέτυχε 38 γκολ σε 74 εμφανίσεις, κατακτώντας το πρωτάθλημα και το Κύπελλο την περίοδο 2001-02.

Ο δεύτερος και επίσης με καταγωγή από την Κρήτη, πήγε στην Ολλανδία το καλοκαίρι του 2020 για να φορέσει τη φανέλα της Φένλο. Ο Γιώργος Γιακουμάκης δεν κατάφερε ποτέ να καθιερωθεί στην ΑΕΚ, παραχωρήθηκε δύο φορές δανεικός και τελικά βρήκε την Ιθάκη του στη μικρή ολλανδική ομάδα. Με τη φανέλα της Φένλο αγωνίστηκε μόλις μία σεζόν, αλλά ήταν αρκετή για να αλλάξει την καριέρα του. Βρήκε δίχτυα 26 φορές σε 30 παιχνίδια και πήρε μεταγραφή για τη Σέλτικ, με τη φανέλα της οποίας εκτός από το ότι στέφθηκε πρωταθλητής, βγήκε ξανά πρώτος σκόρερ, με 13 γκολ αυτή τη φορά. Από τα μέσα της σεζόν, πέρασε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αφού αγωνίζεται στο MLS με τη φανέλα της Ατλάντα.

Δουβίκας, Παυλίδης, Σαμαράς

Οπως καταλαβαίνει κανείς, λοιπόν, η Ολλανδία αποτελεί τον παράδεισο του έλληνα επιθετικού. Πλην του Δουβίκα, υπάρχει και ο Βαγγέλης Παυλίδης που σκίζει τα δίχτυα στο ίδιο πρωτάθλημα όπου φέτος πέτυχε 12 γκολ με τη φανέλα της Αλκμααρ και τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε ένα από τα κανόνια της Eredivisie. Οσον αφορά στο παρελθόν, ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Γιάννη Αναστασίου; Επτά χρόνια έπαιξε στο ολλανδικό πρωτάθλημα συνολικά. Πήγε στη Ρόντα το 2000 όπου έμεινε μέχρι το 2004 μετρώντας 48 γκολ σε 114 εμφανίσεις. Ακολούθησε ο Αγιαξ με 10 γκολ σε 38 συμμετοχές, ενώ το πέρασμά του από την Ολλανδία έκλεισε με τη μεταγραφή στη Σπάρτα Ρότερνταμ όπου πέτυχε ένα γκολ σε 16 εμφανίσεις.

Ο Γιώργος Σαμαράς ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του ΟΦΗ, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 2001. Στη συνέχεια όμως, πήγε στη Χέρενφεϊν όπου εντάχθηκε στις ακαδημίες του συλλόγου και το 2002 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα όπου έμεινε ως το 2006 και μέτρησε 25 γκολ σε 88 εμφανίσεις, για να ακολουθήσει η σπουδαία καριέρα σε Σέλτικ και Εθνική μεταξύ άλλων. Αξιοσημείωτο ήταν και το πέρασμα του Αγγελου Χαριστέα από την Ολλανδία. Μετά την πρώτη του θητεία στο εξωτερικό με τη φανέλα της Βέρντερ Βρέμης, τον Ιανουάριο του 2005 πήρε μεταγραφή για τον Αγιαξ και στην πρώτη του (μισή) σεζόν πέτυχε οκτώ γκολ. Την επόμενη χρονιά, ο έλληνας επιθετικός βρέθηκε εκτός πλάνων από τον Χενκ Τεν Κάτε, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει, μετρώντας συνολικά 12 γκολ σε 31 αγώνες. Η σεζόν 2006-07 τον βρήκε στη Φέγενορντ, με την οποία πέτυχε 10 γκολ σε 28 αγώνες.

Ο Τσιμίκας και ο Ρότα έχτισαν χαρακτήρα

Πέρα από τους επιθετικούς, η Ολλανδία έχει βοηθήσει και άλλους έλληνες ποδοσφαιριστές στη μετέπειτα εξέλιξη της καριέρας τους. Πιο τρανό παράδειγμα, ο Κώστας Τσιμίκας που εδώ και τρία χρόνια φοράει τη φανέλα της Λίβερπουλ. Τη σεζόν 2017-2018 ο διεθνής μπακ έπαιξε δανεικός στη Βίλεμ με την οποία κατέγραψε 37 συμμετοχές με έξι γκολ και τέσσερις ασίστ. Μία χρονιά ιδιαίτερα σημαντική για την καριέρα του πρώην άσου του Ολυμπιακού, που στη συνέχεια επέστρεψε στον Πειραιά και υπό τις οδηγίες του Πέδρο Μαρτίνς δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω. Προκάλεσε αίσθηση με τις εμφανίσεις του στο πρωτάθλημα αλλά και στο κορυφαίο επίπεδο του Champions League, αποτελώντας ένα από τα βασικά όπλα της εξαιρετικής ομάδας του Ολυμπιακού που το 2020 έφτασε πολύ κοντά στην πρόκριση στους οκτώ του Europa League.

Aκόμη και ο Λάζαρος Ρότα που φέτος πραγματοποίησε εξαιρετική σεζόν με τη φανέλα της ΑΕΚ, κατακτώντας το νταμπλ, στην Ολλανδία βρήκε τα πατήματά του. Με τη φανέλα της Φορτούνα Σιτάρντ πραγματοποίησε μία γεμάτη σεζόν το 2020-21, με 33 συμμετοχές, και με τις εμφανίσεις του εκεί κέρδισε μία θέση στην εθνική ομάδα αλλά και την ΑΕΚ από την οποία αποκτήθηκε ως μία ακόμη λύση για την άμυνα και από τα μισά της περσινής σεζόν εξελίχθηκε σε βασικό και αναπόσπαστο κομμάτι της ενδεκάδας της.