Αίσιο τέλος στο θρίλερ της χρεοκοπίας

Η κατάληξη του δράματος που παίχτηκε για μια ακόμη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες πάνω στο σενάριο της αύξησης του δημόσιου χρέους και με πρωταγωνιστές τον Τζο Μπάιντεν και τον Ρεπουμπλικανό πρόεδρο της Βουλής, Κέβιν Μακάρθι, ήταν ουσιαστικά προδιαγεγραμμένη. Εξάλλου, ουδείς θα διακινδύνευε, ειδικά αυτή την περίοδο, να δει την ισχυρότερη οικονομικά χώρα του πλανήτη και την ηγέτιδα της Δύσης να κηρύττει στάση πληρωμών – κάτι που θα συνέβαινε στις 5 Ιουνίου στην περίπτωση που δεν επιτυγχανόταν συμφωνία ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Ο συμβιβασμός επήλθε, τελικώς, αργά το βράδυ του Σαββάτου, όπως επιβεβαίωσαν τόσο ο Λευκός Οίκος όσο και ο Μακάρθι. Κάτι που, εφόσον πει το «ναι» και το Κογκρέσο, μεταφράζεται σε πράσινο φως για περαιτέρω δανεισμό και αύξηση του δημόσιου χρέους πάνω από το ισχύον όριο των 31,4 τρισ. δολαρίων – περίπου 135% του ΑΕΠ – ώστε να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες του προϋπολογισμού. Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι η συμφωνία θα ισχύει μέχρι και το τέλος του 2024, όταν δηλαδή θα έχουν γίνει οι επόμενες προεδρικές εκλογές – με αντιπάλους εκ νέου, πιθανότατα, τους Μπάιντεν και Ντόναλντ Τραμπ.

Το μαχαίρι στον λαιμό

«Η συμφωνία αντιπροσωπεύει έναν συμβιβασμό, κάτι που σημαίνει πως κανείς δεν πήρε αυτό που ήθελε. Αυτή είναι η ευθύνη την οποία φέρουν οι κυβερνώντες» δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ενώ ο ομόλογός του της Βουλής είχε πει λίγο νωρίτερα, μετά την ολοκλήρωση της μεταξύ τους τηλεφωνικής συνομιλίας: «Αφού έχασε πολύ χρόνο και αρνήθηκε να διαπραγματευτεί επί μήνες, τελικώς φτάσαμε σε μια συμφωνία η οποία αξίζει τον κόπο για τους αμερικανούς πολίτες».

Εύκολα μπορεί, βεβαίως, να διακρίνει κανείς στα λόγια του Μακάρθι την προσπάθεια να επιρριφθεί η ευθύνη για το παρ’ ολίγον αδιέξοδο στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Επί της ουσίας, ωστόσο, αποτελούν και αυτά μέρος του «παιχνιδιού», όπως άλλωστε και η μεγάλη καθυστέρηση που προηγήθηκε, εν όψει των κρίσιμων συζητήσεων και ψηφοφοριών που θα γίνουν στα δύο σώματα του Κογκρέσου αυτή την εβδομάδα. Η τακτική την οποία εφάρμοσαν οι δύο πρόεδροι, άλλωστε, συνέκλινε σε δύο τουλάχιστον σημεία: Αφενός να… βάλουν το μαχαίρι της χρεοκοπίας στον λαιμό γερουσιαστών και βουλευτών, φτάνοντας στο παρά πέντε της χρεοκοπίας και, αφετέρου, να χρεώσουν τον «μουντζούρη» ο ένας στον άλλον.

Η μάχη στο Κογκρέσο

Στο Κογκρέσο, πάντως, αναμένεται έστω και δύσκολα να συγκεντρωθεί η αναγκαία πλειοψηφία για να εγκριθεί η συμφωνία, με συναίνεση των πιο «μετριοπαθών» τμημάτων των Δημοκρατικών (που ελέγχουν τη Γερουσία) και των Ρεπουμπλικανών (οι οποίοι πλειοψηφούν στη Βουλή), καθώς τα «άκρα» εκτιμάται πως θα καταψηφίσουν: Η μεν δεξιά πτέρυγα των Ρεπουμπλικανών κατηγορώντας την ηγεσία για υποταγή στον «κρατισμό» και αέναη αύξηση των κρατικών δαπανών, η δε αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών χρεώνοντας στον Μπάιντεν και το οικονομικό επιτελείο το «πάγωμα» των δημόσιων δαπανών (πλην των στρατιωτικών) για την επόμενη διετία, καθώς και τους πιο αυστηρούς όρους για τη χορήγηση μιας σειράς επιδομάτων.

Σε κάθε περίπτωση, ένα είναι βέβαιο: Οι ΗΠΑ είναι σήμερα ένα από τα πλέον υπερχρεωμένα κράτη στον πλανήτη, με μεγέθη που τρομάζουν και θα είχαν οδηγήσει οποιαδήποτε άλλη χώρα στα πρόθυρα των μνημονίων και του ΔΝΤ. Μόνο που στην περίπτωσή τους ισχύει το γνωστό γνωμικό ότι «έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι». Με το δολάριο να κυριαρχεί στις διεθνείς συναλλαγές, τους αμερικανικούς επιχειρηματικούς ομίλους να ηγούνται των διεθνών αγορών και τις ίδιες να έχουν τις περισσότερες «μετοχές» στο ΔΝΤ, ενώ παράλληλα διαθέτουν και την πιο ισχυρή πολεμική μηχανή που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, ελάχιστοι θα διακινδύνευαν να «παίξουν» με τη χρεοκοπία τους. Εντός και, κυρίως, εκτός συνόρων.