Κάτι ήξερε

Μια από τις θεωρητικές αντιφάσεις των πρόσφατων εκλογών είναι ότι αύξησε τη δύναμή του και το κόμμα του οποίου αρχηγός είναι ο υπεύθυνος για τις παρακολουθήσεις και το κόμμα του οποίου ο αρχηγός έπεσε θύμα παρακολούθησης. Το στέλεχος του δεύτερου, μάλιστα, που έκανε κατά γενική ομολογία την πιο επιτυχημένη εκστρατεία δεν είχε διστάσει τον περασμένο Αύγουστο να στηλιτεύσει τη «φαμίλια», δηλαδή την οικογένεια Μητσοτάκη, προβλέποντας ότι «ο λαός θα κρίνει με πιο αυστηρό και δίκαιο τρόπο αυτό το μοντέλο στις επόμενες εκλογές – ένα μοντέλο κληρονομικής φεουδαρχίας των βαρόνων της συντήρησης».

Οι λόγοι που δεν συνέβη κάτι τέτοιο έχουν αναλυθεί εκτενώς και σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με τη μηδενιστική αντιπολίτευση που άσκησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Στέφανος Παραστατίδης, αντιθέτως, έλαβε το άτυπο βραβείο του «ευ πολιτεύεσθαι». Γιατί; Επειδή ούτε μάσησε τα λόγια του ούτε παρασύρθηκε από τον λαϊκισμό. Επειδή κάλεσε τους συμπολίτες του όχι απλώς να ακούνε, αλλά να συμμετέχουν. Επειδή ανέβαζε στα social media πολιτικές προτάσεις, όχι φωτογραφίες από επισκέψεις σε γάμους και βαφτίσια. Επειδή έστησε ένα εύληπτο «Δελτίο σκέψης» («Ο σόσιαλ ο Ντέμοκρατ ο σωστός»), όπου ανέλυε από το φαινόμενο των αντιεμβολιαστών μέχρι τις θεωρίες της Ματσουκάτο και του Μιλάνοβιτς. Επειδή απέπνεε φρεσκάδα, όχι κομματίλα.

Το αποτέλεσμα ήταν να εκτοξεύσει το ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση στην περιφέρεια του Κιλκίς. Ηταν λογικό λοιπόν να του αναθέσει ο Νίκος Ανδρουλάκης την ευθύνη για τον πολιτικό σχεδιασμό της προεκλογικής εκστρατείας σε όλη τη Μακεδονία, όπου το κόμμα βάζει το μεγάλο στοίχημα να αυξήσει τη δύναμή του στις επόμενες εκλογές.

Το δίδαγμα, για άλλη μια φορά, είναι ότι ο λαός δεν τρώει κουτόχορτο. Στις 21 Μαΐου δεν είπε στον Κυριάκο Μητσοτάκη «καλά έκανες και παρακολουθούσες πολιτικούς, στρατιωτικούς και δημοσιογράφους, συνέχισε έτσι». Του είπε «δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι είσαι ο καλύτερος από τους πολιτικούς αρχηγούς που έχω μπροστά μου και ελπίζω στη δεύτερη θητεία να αποφύγεις τα λάθη που έκανες στην πρώτη». Την ίδια στιγμή, επιβράβευσε νέους (στο μυαλό, όχι αναγκαστικά στην ηλικία) πολιτικούς με καθαρό λόγο, όπως είναι ο Πιερρακάκης, η Ζαχαράκη, ο Γερουλάνος, ο Παραστατίδης.

«Ρε συ Ντέμοκρατ, θα τα καταφέρουμε;» ρωτάει ο τελευταίος το alter ego του στο σκίτσο του Χρήστου Παπανίκου που μας καλωσορίζει στον τοίχο του. «Σύντροφε, δεν γίνεται αλλιώς», απαντάει εκείνος. Κάτι ήξερε.

Πολλοί αναγνώστες, μεταξύ των οποίων και έμπειροι πολιτικοί, μου επισήμαναν ότι το όριο του 3% δεν ίσχυε στις εκλογές του 1977. Η δήλωση του Μπάμπη Δρακόπουλου για «το δικαίωμα των λαών να κάνουν λάθος», στην οποία αναφέρθηκα την περασμένη Παρασκευή, είχε να κάνει με το χαμηλό ποσοστό της Συμμαχίας (2,72%), που της επέτρεψε πάντως να εκλέξει δύο βουλευτές, τον Ηλία Ηλιού και τον Λεωνίδα Κύρκο.