Τρία αγκάθια {LF}στις κάλπες

Τα σημαντικά στις εκλογές της 21ης Μαΐου ήταν βέβαια η άνετη επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας και η κάθετη πτώση του ΣYΡΙΖΑ αλλά και η άνοδος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝAΛ και δευτερευόντως του ΚΚΕ. Ακόμη σημαντική ως μη προσδοκώμενη ήταν η εμφάνιση του κόμματος της κυρίας Κωνσταντοπούλου και του θρησκόληπτου «Νίκη», αν και με ποσοστά κάτω από το όριο 3%, και η καθίζηση του σχήματος του κ. Βαρουφάκη. Ολα τα παραπάνω – και άλλα – δίνουν τροφή στις πολιτικές συζητήσεις και αναλύσεις τόσο για το άμεσο μέλλον όσο και για το απώτερο. Υπάρχουν όμως και άλλα θέματα που θα άξιζε να προσεχθούν και – γιατί όχι – να διορθωθούν. Τέτοια είναι: 1) η αποχή, 2) η ψήφος στα 17 και 3) το λευκό.

1) Η αποχή δηλώθηκε ότι ήταν λίγο κάτω από 40%, δηλαδή – χονδρικώς – 4 στους 10 δυνάμει ψηφοφόροι, ήτοι σχεδόν 4 εκατομμύρια, δεν πήγαν να ψηφίσουν. Αυτό, αφού υποτίθεται ότι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι είναι περί τα 9,8 εκατομμύρια. Ομως πρόκειται περί προφανούς ανακρίβειας. Από τα περίπου 10,5 εκατομμύρια ελλήνων πολιτών περίπου 2 εκατομμύρια είναι κάτω των 17 χρονών, άρα οι εγγεγραμμένοι θα έπρεπε να είναι περί τα 8-8,5 εκατομμύρια. Εμφανίζονται πολύ παραπάνω γιατί απλώς δεν σβήνονται οι θανόντες και θανούσες παρά αυτομάτως (αν δεν κάνω λάθος) μόνο όσοι/ες θα είχαν ηλικία άνω των 115 ετών (καλό;). Επίσης προφανώς πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι πολλοί έλληνες πολίτες (νομίζω πάνω από 0,5 εκατ.) μετανάστευσαν στο εξωτερικό την τελευταία δεκαετία, οι οποίοι για να ψηφίσουν ή θα έπρεπε να ασχοληθούν εγκαίρως με τις δύσκολες προϋποθέσεις για ψήφο στο εξωτερικό ή θα έπρεπε να πληρώσουν εκατοντάδες ευρώ για να έρθουν εδώ. Πεδίον δόξης λαμπρόν λοιπόν πρώτα – πρώτα για το Δημόσιο και τους δήμους να εκκαθαρίσουν τους σχετικούς καταλόγους και για την επόμενη Βουλή να δημιουργήσει συνθήκες για εύκολη ψήφο στους Ελληνες του εξωτερικού.

2) Για πρώτη φορά το ηλικιακό όριο για ψήφο κατέβηκε στα 17. Δηλαδή το κορυφαίο δικαίωμα και υποχρέωση του πολίτη το έχουν πλέον όλοι/ες από τα 17 τους χρόνια. Ομως, παράλληλα, θεωρούνται κατά τ’ άλλα ανήλικοι. Δεν είμαι νομικός, αλλά πάντως βρίσκω άκρως αντιφατικό κάποιος/α να θεωρείται βάσει του νόμου ανήλικος/η αλλά ταυτοχρόνως να έχει το υπέρτατο δικαίωμα και υποχρέωση του πολίτη, της ψήφου. Πιστεύω λοιπόν, για λόγους συνέπειας, ή θα πρέπει η ψήφος να περιοριστεί στους άνω των 18 ετών ή θα πρέπει οι 17 χρονών και άνω να θεωρούνται ενήλικοι.

3) Η λευκή ψήφος είναι δικαίωμα του πολίτη που αναγνωρίζεται από το 1989 οπότε και αποφασίστηκε μαζί με τα ψηφοδέλτια των κομμάτων να δίδεται και λευκό ψηφοδέλτιο τα οποία προσμετρούνται χωριστά.  Αφού προσμετρηθούν χωριστά, ουσιαστικά στη συνέχεια αθροίζονται με τα άκυρα, αφού δεν επηρεάζουν τελικώς τα ποσοστά των κομμάτων. Για παράδειγμα αν σε μία εκλογική περιφέρεια που βγάζει 10 βουλευτές μετρηθούν 10% λευκά (θεωρητικά) το κόμμα που παίρνει 10,5% των εγκύρων δεν θα έπρεπε να βγάζει βουλευτή από την πρώτη κατανομή, για την οποία θα απαιτούντο χοντρικά άνω του 11%. Δηλαδή ο πολίτης που πάει και ψηφίζει αποδοκιμάζοντας όλα τα κόμματα δεν μετράει παρ’ όλο που έχει αυτό το δικαίωμα. Αυτό, πιστεύω, είναι αντιφατικό και οφείλεται στο ότι η Βουλή πρέπει να έχει 300 βουλευτές και όχι έως 300. Να και άλλο ένα πεδίον δόξης λαμπρόν για νομοθετική (συνταγματική;) προσαρμογή. Αλλιώς ας μη δίδονται λευκά ψηφοδέλτια και να μη μετρούνται χωριστά, γιατί ως έχει η μέτρηση έχει μόνον δημοσκοπική αξία.

Ο Σπύρος Καβουνίδης διετέλεσε γ.γ. του υπ. Εσωτερικών το 1989