Ο ολοκληρωτισμός{CR}του Αλέξη Τσίπρα

Πώς αποκαλείται ο άνθρωπος που θέλει να… «σώσει» έναν λαό από τον ίδιο του τον εαυτό; Από την έκφραση της λαϊκής, κυρίαρχης, της ύπατης βούλησης του ίδιου του λαού; Υπάρχει όρος γι’ αυτό και, αρέσει – δεν αρέσει σε κάποιους, είναι κοινώς αποδεκτός: φασίστας. Αυτόν τον όρο θα χρησιμοποιούσαν κατ΄ ελάχιστον και οι ίδιοι άλλωστε για οποιονδήποτε άλλον θα έλεγε κάτι αντίστοιχο – στην Αριστερά τον έχουν ψωμοτύρι όχι για κάτι σαν αυτό, αλλά για απείρως ασημαντότερα ζητήματα. Και για να μην υπάρξει παρεξήγηση της μορφής «το είπε – δεν το είπε», όχι απλώς το είπε, αλλά το είπε, για πρώτη φορά, στην πιο ακατάλληλη ώρα και στον πιο ανοίκειο τόπο: όταν πήγε για την παραλαβή / παράδοση της διερευνητικής εντολής στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τι είπε; Κάτι που πρέπει να το προσέξει κανείς πάρα πολύ, γιατί η σοβαρότητά του ξεπερνά κατά πολύ επί τα χείρω ό,τι ξέραμε μέχρι σήμερα: «Διαμορφώνονται συσχετισμοί που αν επαναληφθούν στις επόμενες εκλογές της ενισχυμένης αναλογικής, θα δημιουργήσουν συνθήκες ασφυκτικές για τη δημοκρατία. Μια παντοδυναμία, και μάλιστα μιας κυβέρνησης που η συμπεριφορά της την πρώτη τετραετία έδειξε ότι δεν σέβεται ούτε το κράτος δικαίου, ούτε τη δημοκρατία, ούτε τον πλουραλισμό».

Αν λ.χ. είχε πει κάτι τέτοιο ο γνωστός και μη εξαιρετέος, κατ’ αυτούς (και πρώτο απ’ όλους τον ίδιο τον Τσίπρα), «ακροδεξιός» Αντώνης Σαμαράς, που εν τω μεταξύ όμως είναι εκείνος που έστειλε τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή και εξαφάνισε τη νεοναζιστική απειλή από τον πολιτικό χάρτη την ώρα της ακμής της, θα απαιτούσαν το κεφάλι του σε παλούκι στο Σύνταγμα – σοβαρά θα το ήθελαν. Η μόνη παραχώρηση θα ήταν να κατέβει μέχρι τα Χαυτεία… Οταν όμως το λέει ο Αλέξης Τσίπρας, δεν τρέχει τίποτα, όλα μέλι γάλα. Δυστυχώς, η αλήθεια είναι αυτή: ο ίδιος, είναι δεδομένο, είναι πολλάκις αποδεδειγμένο το τι επιπέδου πολιτικός αριβίστας είναι. Ομως, οι αριστεροί που τα ακούν αυτά και ακόμα τον αποδέχονται και τον ακολουθούν, ή είναι συμμέτοχοι σε αυτόν τον ακραίο αδίστακτο οπορτουνισμό της εξουσίας που τον χαρακτηρίζει ή δεν έχουν καμία θέση πια εκεί όπου βρίσκεται ένας άνθρωπος που χαρακτηρίζει τον λαό κίνδυνο για τη δημοκρατία. Είναι λυπηρό, αλλά μετά από αυτό είναι αδύνατον να το αρνηθεί: η τελευταία φορά που ακούστηκαν τέτοιου είδους «επιχειρήματα» στην Ελλάδα ήταν πριν από την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974 – και για λόγους σεβασμού της Ιστορίας αλλά και των ανθρώπων που πλανήθηκαν πιστεύοντας ότι στο πρόσωπο του Τσίπρα ψηφίζουν έναν «αριστερό» ηγέτη, ας μη γραφτεί εδώ ακόμα πιο ωμά, όπως θα άξιζε, το τι σημαίνει αυτό, με το όνομά του…

Εχει όμως κι άλλο: τι κάνει ο ίδιος ο Τσίπρας για όλα αυτά; Μα τι άλλο; Αναλαμβάνει την ευθύνη να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Και τι σημαίνει αυτό εν προκειμένω; Το λέει ο ίδιος, στην ίδια ιστορικά κατάπτυστη δήλωση: «Προσωπικά αναλαμβάνω ακέραια την ευθύνη γι’ αυτό το αποτέλεσμα, αλλά στο δικό μου ηθικό λεξιλόγιο σημαίνει στέκομαι και δίνω τη μάχη. Και αυτό θα κάνω. Βεβαίως αντιλαμβάνομαι και την ευθύνη να ζητήσω και μια συγγνώμη από τους ανθρώπους που πληγώσαμε […] Θα δώσουμε μαζί τη νέα αυτή μάχη, όρθιοι, με στόχο – επαναλαμβάνω – τη μεγάλη εικόνα να μην έχουμε μια παντοδύναμη, ανεξέλεγκτη, ηγεμονική και αλαζονική κυβέρνηση. Αυτό είναι κακό για τη δημοκρατία και τη χώρα». Δηλαδή, αντί να φύγει, ως όφειλε, μετά τη συντριβή, μένει για να… σώσει τη δημοκρατία απ’ τον ελληνικό λαό! Αυτό σημαίνει για τον Τσίπρα πολιτική ευθύνη! Ας τα σκεφτεί όλα αυτά το 20% που του απέμεινε. Είναι τεράστιο ποσοστό για έναν τέτοιο άνθρωπο, που κάθε μέρα δείχνει όλο και περισσότερο ποιος είναι πραγματικά…