Στίγμα

Παγίδα

Διαβλέπω μια άνεση στη ΝουΔου, μία ευφορία. Ενα «καλά πήγε κι αυτό, πόσο τεράστιοι είμαστε, ρε φίλε». Μια προσέγγιση του είδους, «εντάξει μωρέ, πάμε σε ένα μήνα να τελειώσουμε τη δουλειά, τους έχουμε». Βεβαίως δεν είναι κακό πράγμα η αισιοδοξία, και κανείς δεν πέθανε από υπερβολικές δόσεις. Ομως διαφεύγει από τα γαλάζια παλικάρια ότι από την περασμένη Δευτέρα μηδενίστηκε το κοντέρ, οι κάλπες είναι πλέον άδειες, και πάμε ξανά από την αρχή.

Κανείς απ’ όσους τους ψήφισαν δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένος, και κάποιος – ο Κυριάκος φαντάζομαι – θα πρέπει να τους προειδοποιήσει, όλους αυτούς που έχουν ανέβει πάνω σε ένα καλάμι και το πάνε βόλτα, ότι πολύς κόσμος έχει ενοχληθεί με τη συζήτηση, την εντελώς πρόωρη συζήτηση, για αλλαγές στο Σύνταγμα, που θα επιφέρει η ΝουΔου διότι έχει στο τσεπάκι της 180 βουλευτές.

Ενημερώνω ότι γενικώς δεν αρέσουν αυτά, καθόλου δε, και ο Κυριάκος που το μυρίστηκε έγκαιρα ότι το θέμα μπορεί να πάρει (βλαπτικές) διαστάσεις, έσπευσε να το μαζέψει κάπως, δηλώνοντας ότι προκειμένου περί αλλαγών του Συντάγματος θα επιδιώξει ευρύτερες συναινέσεις. Πράγμα απολύτως λογικό.

Επανέρχομαι: η εκλογή της 21ης Μαΐου ήταν ένα θέμα που ολοκληρώθηκε, όπως ολοκληρώθηκε, και παρήγαγε τα γνωστά αποτελέσματα. Οι εκλογές που έρχονται, στις 25 Ιουνίου, είναι ένα ξεχωριστό θέμα, και έχουν ιδιαίτερα, μοναδικά, χαρακτηριστικά. Τα οποία απαιτούν και σοβαρή διαχείριση. Οπως ας πούμε και το τι χαρακτήρα θα έχει η ψήφος στις εκλογές του Ιουνίου. Αν για παράδειγμα, η πλειοψηφία που έλαβες, είχε κυρίως τον χαρακτήρα καταδίκης του ΣΥΡΙΖΑ και αποτροπής της πιθανότητας επιστροφής του στην εξουσία, τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καθημαγμένος, ποιο πρέπει να είναι το πρόταγμά σου, για να σου ξαναδοθεί αυτή η πλειοψηφία;

Αντίβαρο

Το δεύτερο, που επίσης ακούω ήδη εδώ και δυο-τρεις ημέρες, αφορά τη διαφορά των 20 μονάδων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η διαφορά δεν σόκαρε μόνο τους συριζαίους, σόκαρε και τη ΝουΔου, όπως και το υπόλοιπο εκλογικό σώμα. Είναι βέβαιο ότι πλην των χουλιγκάνων της πολιτικής, που πανηγύρισαν το αποτέλεσμα λες και είχαμε καταλάβει την Πόλη και την Αγια-Σοφιά (την κανονική, όχι την ΟΡΑΡ Arena…), πάρα πολύς κόσμος προβληματίστηκε. Και εξακολουθεί να προβληματίζεται και για το εύρος της διαφοράς μεταξύ πρώτου και δεύτερου, και για το πού έφτασε ο πρώτος. Οχι γιατί νοιάζονται ιδιαίτερα για την τύχη του Αλ. Τσίπρα ή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γιατί σε κανέναν δεν αρέσει να μην υπάρχει σοβαρός έλεγχος, και λογοδοσία. Να μην υπάρχει ένα αντίβαρο. Κάτι που να κρατάει τις ισορροπίες, που να αποτρέπει να γείρει το πράγμα προς τη μια κατεύθυνση.

Στην Ελλάδα ζούμε, μας αρέσουν κάτι τέτοια. Αλλά δεν μας αρέσει, καθόλου δε, το ανεξέλεγκτο του πράγματος.

Δεν μπορώ βέβαια να γνωρίζω, όπως δεν γνωρίζει και κανείς άλλος φαντάζομαι, αν αυτοί που σκέφτονται έτσι, θα αλλάξουν την ψήφο τους, και ποια θα είναι η επιλογή τους στις 25 Ιουνίου. Μπορώ όμως σχεδόν με βεβαιότητα να σημειώσω ότι επειδή ως λαός είμαστε και λίγο ψυχοπονιάρηδες, ενδέχεται να δούμε και μια ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, με βάση όλα τα προηγούμενα. Ενδέχεται λέμε, υποθέσεις κάνουμε. Υποθέσεις εργασίας εν προκειμένω…

Μπηχτές

Οπως είναι φανερό, και από τα γραφόμενά μου των προηγούμενων ημερών, ζόφος και θλίψη έχουν πλημμυρίσει την αγνή καρδιά μου, από όσα, τραγικά, συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Κυρίως από τη σφαγή που γίνεται στα μουλωχτά, με αντικείμενο το μέλλον του προέδρου Αλέξη. Οπως και η απεγνωσμένη προσπάθεια των υπολοίπων που έχουν πέσει μονοί διπλοί, να διασώσουν το τραυματισμένο, σε επίπεδο τρύπιας κουρελούς, πολιτικό κύρος του λατρεμένου Αλέξη. Από όλους αυτούς, έχω ξεχωρίσει τον αγώνα του Νικολάκη του Παππά τού (ομόφωνα) καταδικασμένου, ο οποίος θέλοντας να τρίψει στη μούρη του Αλέξη την υποστήριξή του (γιατί ο άλλος τον είχε διώξει από κοντά του πριν από χρόνια, όπως απομακρύνουν μια τρίχα από το ζυμάρι), άρχισε να λέει, κλασικά, το «ποίημα». Με τα χεράκια κολλημένα στα πόδια, όρθιος και ευθυτενής, σαν να απαγγέλλει το «Εχω μια αδερφή, κουκλίτσα αληθινή, τη λένε Βόρειο Ηπειρο, την αγαπώ πολύ», αρχικά είπε ότι «φταίμε κυρίως εμείς για την ήττα», μετά το ψιλοχόντρυνε ότι «εμείς είχαμε μια κυβερνητική πρόταση που είχε τραυματιστεί από την άρνηση των άλλων κομμάτων της ελάσσονος αντιπολίτευσης (…) θα έπρεπε να κλείσουμε αυτή την κουβέντα νωρίς, υπό το φως αυτών των αρνήσεων». Μπηχτούλα για τον αρχηγό που μας είχε ζαλίσει τον έρωτα με τις κυβερνήσεις συνεργασίας ήταν αυτή ή μου φάνηκε εμένα;

Τσάμικο

Μετά το παλικάρι απ’ τα πέριξ της ηρωικής Λαμίας το έριξε κανονικά στο τσάμικο, «Ιτιά ιτιά λουλουδιασμένη» και τέτοια, να τον βλέπει εκείνο το απαράμιλλο αψύ αγόρι Γκλέτσος, ο πατριώτης του, να τρελαίνεται.

«Ο Τσίπρας», είπε, «την έχει νικήσει τη Δεξιά στο παρελθόν ξανά και ξανά», αλλά του διέφυγε μάλλον ότι έχει φάει πέντε ήττες στο κεφάλι, στη σειρά, και μάλιστα ήττες της κατηγορίας «πολλά με λίγα». Επίσης είκοσι μονάδες διαφορά από τον Μητσοτάκη, double score όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, κανείς δεν το έχει «καταφέρει», ως ρεκόρ. Θα τον γράψει και γι’ αυτόν τον λόγο η πολιτική ιστορία της χώρας, τον τεράστιο ηγέτη. Εκεί όμως που τα έδωσε όλα ο Νικόλας ήταν όταν έκανε τη σοβαρή αποκάλυψη ότι ο Τσίπρας «είναι μία προσωπικότητα με διεθνή εμβέλεια». Μιλάμε ράισαν τα τσιμέντα από τα γέλια!

Στοίχημα

Ο Νικόλας, είναι φανερό ότι έχει βγάλει τη γλώσσα μέχρι εκεί που δεν παίρνει και «γλείφει» τον αρχηγό, όχι γιατί τον έπιασε ο πόνος να τον υπερασπιστεί, αλλά για να του δείξει ότι αυτός δεν είναι σαν… αυτόν – το προανέφερα με το παράδειγμα της τρίχας στο ζυμάρι. Αλλοι όμως, όπως ο Νίκος Ξυδάκης (αγαπάω Νίκο, τον γνωρίζω πολλά χρόνια), πήραν κατά γράμμα τη «γραμμή» του Αλέξη του ξεπουπουλιασμένου, ότι για το μεγάλο κάζο των εκλογών ευθύνονται οι άλλοι – κόμματα και λαός που ψήφισε Μητσοτάκη. Το πήρε το γράμμα, ο Νίκος ο Ξυδάκης, και είπε να το κάνει φραγκοδίφραγκα. Και πάνω εκεί, έγινε η ζημιά, μία από τις αμέτρητες που γίνονται στον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή δεν μπορούν να χωνέψουν το αποτέλεσμα. Καταρχήν αυτοί οι νέοι, που ο Αλέξης πίστευε ότι θα τον ψηφίσουν μαζικά, αλλά αυτοί πήγαν και ψήφισαν τον άλλον, τον απέναντι. Με το στόμα να στάζει μέλι, ο Ξυδάκης απεφάνθη (στο Κontra Channel) «είτε δεν έχουν καταλάβει οι ίδιοι (τι ψηφίζουν), είτε δεν έχουν καταλάβει οι γονείς τους (και δεν τους καθοδήγησαν όπως έπρεπε για τον λαμπρό ηγέτη Τσίπρα)».

Μετά ο Νίκος όμως, στο ίδιο μελιστάλαχτο ύφος, είπε κι άλλα, ωραία:

«Ισως σε ένα μέρος του πληθυσμού, μέσα στη συσκότιση, την παραπληροφόρηση και την ομίχλη στα μυαλά, υπάρχει ένα σύνδρομο “είμαστε θυρωροί της νύχτας”, ένα “σύνδρομο της Στοκχόλμης”»!

Είναι φανερό, οι μπαγάσηδες έχουν βάλει στοίχημα μεταξύ τους, ποιος θα καταφέρει καλύτερα να στείλει τη ΝουΔου του Μητσοτάκη, πάνω από 50%. Δεν εξηγείται αλλιώς…